λειτουργικός
λειτουργικός, ministering
λειτουργ-ικός, ή, όν,
- of or for λειτουργία, LXX Ex. 31.10, al.; ἡμέραι (in temples) PTeb. 88.6 (ii B.C.); ministering, πνεύματα Ep.Hebr. 1.14: Subst. -κόν (sc. τέλος), τό, prob. a tax paid in lieu of labour performed, PPetr. 2 p.129 (iii B.C.), PTeb. 5.49 (ii B.C.), al.:—in form λειτουργιακός Cat.Cod.Astr. 7.209.19.
λειτουργικός -ή -όν [λειτουργία ] charged with a ministry, of the angels NT Heb. 1.14 etc. ‖ eccl. belonging to the diaconate Dion.21 E.H. 5.1.6 (508B) ‖ of or for divine service, belonging to cult: τὰ σκεύη τὰ λ. the utensils for cultic service VT Num. 4.12, al. etc. ‖ Christ. liturgical Greg. Or. 33.3.10 etc. ◆ adv. λειτουργικῶς with the functions of a minister Max.2 epist. 4.
λειτουργικός, ή, όν, propre au service du culte, Spt. Ex. 31, 10 ; Num. 7, 5 ; NT. Hebr. 1, 14.
Étym. λειτουργία.
λειτουργικός, ή, όν, zu einer Liturgie gehörig, Sp., dienend, NT.
λειτουργικός, ή, όν
- ministering, NTest.