λειμώνιος
λειμώνιος, of a meadow
λειμών-ιος, α, ον, (λειμών)
- of a meadow, κἀπὸ γῆς λ. δρόσοι A. Ag. 560; ἄνθεα Id. Fr. 374; φύλλα Theoc. 18.39; ἀράχναι Arist. HA 555b7; ἀνεμώνη ἡ λ. Anemone pavonina, scarlet anemone, Thphr. HP 6.8.1 (= ἀ. ἀγρία, q.v.); also λειμωνία, ἡ, a thorny plant, prob. = σκόλυμος, golden thistle, Scolymus hispanicus, ib. 6.4.3. (λειμωνίᾳ is corrupt in S. Aj. 601 (lyr.).)
λειμώνιος -α -ον [λειμών ]
🄰 pertaining to meadows Aeschl. Ag. 560, al. Aristot. H.A. 555b 7 etc.
🄱 bot. subst. ἡ λειμωνία thistle Thphr. H.P. 6.4.3 (conject.) ‖ anemone Thphr. H.P. 6.8.1, see ἀνεμώνη.
🄰 pertaining to meadows Aeschl. Ag. 560, al. Aristot. H.A. 555b 7 etc.
🄱 bot. subst. ἡ λειμωνία thistle Thphr. H.P. 6.4.3 (conject.) ‖ anemone Thphr. H.P. 6.8.1, see ἀνεμώνη.
λειμώνιος, α, ον, de prairie, Eschl. Ag. 560 ; Soph. Aj. 601 ; Arstt. H.A. 5, 27 ; Th. H.P. 6, 3, 1, etc.
Étym. λειμών.
λειμώνιος, von der Wiese, zur Wiese gehörig ; δρόσοι, der Wiesentau, Aesch. Ag. 546 ; ποία, Soph. Aj. 597 ; φύλλα, Theocr. 18.39. Auch in Prosa, Arist. H.A. 5.27 ; Theophr. u. Sp., καὶ ἕλειος βοτάνη Dion.Hal. 1.37.
λειμώνιος, α, ον
λειμών
- of a meadow, Lat. pratensis, Aesch., Theocr.