λοίσθιος
λοίσθιος, last
λοίσθ-ιος, α, ον S. Ant. 895, etc.; also ος, ον A. Ch. 500:—
- = sq., Pi. P. 4.266, A. Ag. 120 (lyr.), S. Ant. 1220, etc.; τὰ λ. τοῦ βίου Id. OC 583: neut. λοίσθιον as Adv., last, Id. Aj. 468, Ant. 1304; λ. ἄλλων A.R. 2.559; τὸ λ. E. HF 23; τὰ λ. Theoc. 5.13.
λοίσθιος -α -ον [λοῖσθος] last, extreme Aeschl. Ag. 120 etc.; ὧν λοισθία ’γώ … κάτειμι I, the last among them, shall go down (to Hades) Soph. Ant. 895; τὸ πάντων λοίσθιον … κακόν the extreme of all evils Eur. Med. 1105; λ. ἄλλων last after the others Ap. 2.559 | adv. neut. λοίσθιον finally, at last, at the end Soph. Ai. 468, Ant. 1304 Luc. Iupp. trag. 31.
λοίσθιος, ος, ον, dernier, extrême ; Eschl. Ag. 119, etc. ; Soph. Ant. 895, etc. ; τῶν ἄλλων, A. Rh. 2, 559, qui vient après tous les autres ; fig. λοίσθιον κακόν, Eur. Med. 1105, le dernier ou le plus terrible des maux ; adv. λοίσθιον, Soph. Aj. 468, Ant. 1304 ; τὸ λοίσθιον, Eur. H.f. 23 ; τὰ λοίσθια, Thcr. Idyl. 5, 13, à la fin, enfin ||
➳ Fém. -α, Nonn. Jo. 5, 107.
Étym. λοῖσθος.
λοίσθιος, ον, = λοῖσθος ; πῦρ Pind. P. 4.266 ; häufiger bei den Tragg., βλαβέντα λοισθίων δρόμων Aesch. Ag. 119, καὶ τῆσδʼ ἄκουσον λοισθίου βοῆς Ch. 493 ; ἐν λοισθίῳ τυμβεύματι Soph. Ant. 1205, φάος λοίσθιον βλέπων Eur. Hipp. 57, öfter ; sp.D., wie Theocr. 23.16 ; Lycophr. 1463 ; λοίσθιον ἄλλων Ap.Rh. 2.559 ; λοίσθια ὑπὸ τέρματα γαίης Man. 4.578.
• Adv. λοίσθιον , θάνω Soph. Aj. 463, vgl. Ant. 1289 ; τὰ λοίσθια, Theocr. 5.12.
• Adv. λοίσθιον , θάνω Soph. Aj. 463, vgl. Ant. 1289 ; τὰ λοίσθια, Theocr. 5.12.
λοίσθιος n. s. pro adv.,
- 1last of all, finally εἴ ποτε χειμέριον πῦρ ἐξίκηται λοίσθιον (sc. δρῦς) P. 4.266
λοίσθιος, ον
- = λοῖσθος, Pind., Trag.:—neut. λοίσθιον, as adv. last, Soph., Eur.