λογόφιλος
λογόφιλος -ον [λόγος , φίλος ] friend of speeches Stob. 3.36.26 (Stoic. 1.67.23).
λογό·φιλος, ος, ον [ῐ] qui aime à parler, à discourir, beau diseur, Zénon (Stob. Fl. 36, 26).
Étym. λ. φίλος.
λογόφιλος, wortliebend, geschwätzig, Zeno bei Stob. fl. 36.26.