λυχναῖος
λυχναῖος, of a lamp
λυχν-αῖος, α, ον,
- of a lamp, φῶς Procl. Sacr. p.149 B.
- II λυχναῖος καὶ λυχνεύς· ὁ διαυγὴς λίθος, Hsch.
λυχναῖος -α -ον [λύχνος ] pertaining to a lamp Procl. Hier. 149 (of a light) ‖ shining, resplendent Hsch. (of a stone: cf. λυχνεύς , λυχνίας and λυχνίτης ).
λυχναῖος, sc. λίθος, = λυχνίτης, eine parische Marmorart, Phot.