λυτικός
λυτικός, refutative
λυτ-ικός, ή, όν,
- able to loose, laxative, τῆς κοιλίας Mnesith. ap. Ath. 3.92c, cf. 91b; λ. φάρμακα Arist. Pr. 949a5.
- 2 λ. φάρμακον antidote to a poison, Thphr. HP 9.16.5.
- 3 φάρμακον φλεγμονῆς λ. dispersive of inflammation, Gal. 11.751, cf. 10.637.
- II able to refute, confutative, of arguments, Arist. Rh. 1403a25.
λῠτικός -ή -όν [λύω ]
🄰 that loosens, that liberates: τῆς κοιλίας λ. that liberates the intestines, laxative Thphr. Od. 36 Ath. 3.91b, 92c; λ. φάρμακα laxatives Aristot. Pr. 949a 5, but λ. φάρμακον antidote Thphr. H.P. 9.16.5
🄱 that solves Homeric problems Ath. 11. 493e ‖ that refutes Aristot. Rh. 1403a 24 ‖ that dissolves, brings to an end, destroys Greg. Or. 40.2.4 etc.; τῶν παρὰ φύσιν διαθέσεων dispositions contrary to nature Gal. 10.637.
🄰 that loosens, that liberates: τῆς κοιλίας λ. that liberates the intestines, laxative Thphr. Od. 36 Ath. 3.91b, 92c; λ. φάρμακα laxatives Aristot. Pr. 949a 5, but λ. φάρμακον antidote Thphr. H.P. 9.16.5
🄱 that solves Homeric problems Ath. 11. 493e ‖ that refutes Aristot. Rh. 1403a 24 ‖ that dissolves, brings to an end, destroys Greg. Or. 40.2.4 etc.; τῶν παρὰ φύσιν διαθέσεων dispositions contrary to nature Gal. 10.637.
λυτικός, ή, όν [ῠ] qui est propre à délier, d’où :
1 qui relâche, laxatif : λ. φάρμακα, Arstt. Probl. 27, 10 ; Th. H.P. 9, 16, 5, remèdes laxatifs ; avec le gén. : λ. κοιλίας, Mnésith. (Ath. 92c) qui relâche le ventre ||
2 habile à résoudre des difficultés, Ath. 493c ||
3 qui convient pour réfuter (argument) Arstt. Rhet. 2, 26, 3.
Étym. λύω.
λυτικός, zum Lösen, Auflösen, Befreien geschickt, Sp.; κοιλίας λ., die Leibesöffnung bewirkend, Ath. III.91b ; Medic.; – οἱ λυτικοί, Grammatiker, die sich mit der Lösung von schwierigen Fragen beschäftigen.
λυτικός
λῠτικός, ή, όν
λύω
- refutative, of arguments, Arist.