μείζων

μείζων, ον, Hom. u. Att.; ion. μέζων, Her., dor. μέσδων u. böot. μέσσων, Sp. auch μειζότερος u. bei Byz. μειζονότερος ; Kompar. zu μέγας : größer, in allen den beim Positiv erwähnten Beziehungen ; μείζω ἐκτενῶ λόγον, die Rede ausdehnen, Soph. Tr. 676 ; ἐνέχει τύχᾳ τᾷδʼ ἀπὸ μείζονος, Phil. 1086, von einem Größeren, Mächtigern, d.i. von einem Gotte ; τοῦ θεοῦ μεῖζον σθένειν, Eur. Suppl. 216 ; – μεῖζον φθέγγεσθαι, Plat. Prot. 334c ; zugroß, größer oder mehr als billig, φρονείτω μεῖζον ἢ κατʼ ἄνδρα, Soph. Ant. 764 ; vgl. Eur. Phoen. 710 ; μεῖζον ἢ καθʼ ἡμᾶς, Plat. Tim. 404 (vgl. κατά), auch μείζω τινὰ δύναμιν εἶναι ἢ ἀνθρωπείαν, Crat. 438c ; οὔτε μεῖζον οὔτε ἔλαττον ist eine starke Verneinung, vgl. Soph. Tr. 323 ; Schäfer zu Dion.Hal. C.V. p. 71.

μείζων

comp. μέγας.

μείζων v. μέγας.

μείζων : see μέγας.