μειδιάω
μειδιάω, smile
μειδι-άω, v. μειδάω.
μειδιάω [ᾰ] (f. άσω [ᾱ], ao. ἐμειδίασα, pf. inus.) rire doucement, sourire, Il. (v. ci-dessous) ; Ar. Th. 513 ; Plat. Parm. 130a, Phæd. 86d ; fig. être souriant, riant, Q. Sm. 9, 117 ||
➳ Prés. ind. 3 sg. poét. μειδιάει, Hh. 9, 3 ; épq. μειδιάᾳ, Opp. H. 3, 228 ; part. poét. μειδιάων, Hh. 6, 14 ; épq. μειδιόων, Il. 7, 212 ; 23, 786 ; fém. -όωσα, Il. 21, 491 ; neutre -ιόον, Anacr. 124. Impf. itér. 3 sg. μειδιάασκε, Q. Sm. l. c. Ao. part. μειδιάσας, trisyll. Batr. 56 ; fém. éol. μειδιάσαισα, Sapph. 1, 14 Bgk.
Étym. R. indo-europ. *smei-, sourire ; cf. sscr. smáyati ; v. μειδάω, μείδημα.
μειδιάω, att. = μειδάω, w.m.vgl., wie Lobeck Phryn. 82 ; μειδιόων, Il. 7.212 ; μειδιῶσα, Ar. Thesm. 513 ; μειδιάσας, Plat. Phaed. 86d ; πάνυ μειδιάσας τῷ προσώπῳ – ἔφη Euthyd. 275e ; μειδιᾶν, Parm. 130a ; Folgde : übertr., μειδιᾷ πόντος Satyr. 6 (V.6), u. a. sp.D., μειδιάᾳ ἄρουρα Qu.Sm. 9.476. Es ist im Attischen allein, statt μειδάω, gebräuchlich, vgl. Lobeck Phryn. p. 82.
†μειδιάω
=μειδάω. Only in pres. pple. μειδιόων, -ωσα : μειδιόων βλοσυροῖσι προσώπασιν (a grim smile of anticipated triumph) Il. 7.212. Cf. Il. 21.491, Il. 23.786.
μειδιάω,
= μειδάω, Hom.
only in Epic part. μειδιόων