μείλια

μείλια, τά, (μειλίσσω)

• soothing things, esp. of gifts, ἐγὼ δʼ ἐπὶ μ. δώσω, of a bridal dowry, Il. 9.147, cf. 289, Luc. Epigr. 2; so of playthings, etc., A.R. 3.146: sg., ib. 135.
• • II propitiations, δαίμοσιν . . νόστῳ ἔπι μ. θέσθαι Id. 4.1549; of offerings to the dead, BCH 36.230 (Rhodes, iii B. C.): rarely in sg., μείλιον ἀπλοΐης charm against storms, Call. Dian. 230; offering to a god, AP 6.75 (Paul.Sil.).
  • • 2 satisfaction, penalty, μ. τείσειν A.R. 3.594.

μείλια, τά (der sing. μείλιον kommt nicht vor, hängt mit μειλίσσω zusammen), alles Erheiternde, Vergnügende, bes. erfreuliche Gaben, ἐγὼ δʼ ἐπὶ μείλια δώσω, Il. 9.147, 289, wo vom Brautschatz die Rede ist ; Schmuck- u. Spielsachen, Ap.Rh. 3.146, u. vgl.  ; vgl. Jacobs Anth. Pal. p. 544. – Geschenke zur Buße od. Sühne, um den Beleidigten wieder zu versöhnen, ἐπὶ μείλια θέσθαι, Ap.Rh. 4.1549, Andere lesen ἐπιμείλια ; νόσφι δέ οἱ αὐτῷ φάτʼ ἐοικότα μείλια τίσειν, 3.594, Schol. τιμωρία.

μείλια

τά

[cf. μειλίσσω.]

Presents given with a bride by her father Il. 9.147, 289.

μείλια : soothing gifts, gifts of reconciliation, Il. 9.147 and 289.

μείλια

• • Isoothing things, pleasing gifts, Il.
  • IIin sg., a charm, Anth.