μεθίημι

μεθίημι, μεθιεῖς (v.l. μεθίης) , μεθιεῖ, Il. 6.523, 10.121, Od. 4.372; Ion. μετίει Hdt. 2.70; 3 pl. μεθιᾶσι Pl. Ti. 81d; Ion. μετιεῖσι Hdt. 1.133; imper. μεθίει Pl. La. 187b; Ep. subj. 3 sg. μεθίῃσι Il. 13.234; inf. μεθιέναι, Ep. -ιέμεναι, -ιέμεν, ib. 114, 4.351: impf. 3 sg. μεθίει 15.716, 16.762, 21.72, 3 pl. μέθιεν Od. 21.377; Ep. μεθίεσκεν A.R. 4.799: fut. μεθήσω Od. 15.212; Ep. inf. μεθησέμεναι, -έμεν, 16.377, Il. 20.361: aor. 1 μεθῆκα, Ep. μεθέηκα 23.434 (also ἐμέθηκα Phot.); part. μεθήσας Coluth. 127: other moods from aor. 2, imper. μέθες S. El. 448, Ar. Ec. 958 (lyr.), etc.; subj. μεθῶ, Ep. μεθείω Il. 3.414; opt. μεθείην S. Ph. 1302; inf. μεθεῖναι, Ep. μεθέμεν Il. 1.283; part. μεθείς A. Pers. 699 (troch.), etc.:—Med., first in Hdt., not in Att. Prose, fut. μεθήσομαι E. Hipp. 326, Ar. V. 416 (μετήσομαι in pass. sense, Hdt. 5.35): aor. 2 μεθεῖτο S. Tr. 197, μέθεσθε Id. OC 1437; subj. dual and pl. μεθῆσθον, μεθῆσθε, Ar. Ra. 1380, V. 434; inf. μεθέσθαι S. El. 1277:—Pass., Ion. impf. ἐμετίετο Hdt. 1.12: pf. 3 sg. μεθεῖται A. Th. 79 (lyr.); pl. μεθεῖνται Pl. Phlb. 62d; Ion. part. μεμετιμένος Hdt. 6.1, etc.: Ion. aor. 1 μετείθη Id. 1.114. [Generally ῐ in Hom. and Ep., ῑ in Att.: but ῑ in μεθιέμεν Il. 14.364, μεθίετε 4.234, al., μεθιέμεναι 13.114: in μεθίει, 15.716, 16.762, 21.72, ῑ may be long by augment, but ῐ in μεθίεν Od. 21.377.]

• • I trans., set loose, let go what is bound, stretched, or held back: hence
  • • 1 c. acc. pers., release a prisoner, Il. 10.449, Hdt. 1.24, etc.; μ. χεροῖν S. OC 838; let a visitor depart, Od. 15.212, cf. Pl. La. 187b; dismiss a wife, Hdt. 9.111: c. inf., set one free to do as he will, ἐμὲ μέθες ἰέναι ἐπὶ τὴν θήρην Id. 1.37, cf. 40; also ἐλεύθερον μ. τινά E. Hec. 551:—Pass., to be let go, dismissed, Hdt. 1.12, 114, al.; but μεθεῖται στρατός is let loose (as if from a leash), A. Th. 79 (lyr.).
    • • b give up, abandon, μὴ χωσαμένη σε μεθείω Il. 3.414; εἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν . . ἄστυ πότι . . ἐρύσαι 17.418.
      • c metaph., εἴ με μεθήῃ ῥῖγος granting the cold will quit hold of me, Od. 5.471.
    • 2 c. acc. rei, let go, let fall, throw, τι ἐς ποταμόν ib. 460, Hdt. 2.70; μ. δεξιάν (v.l. δεξιᾶς) E. Hipp. 333; μ. με χεῖρα S. Ph. 1301; ταῦτα μὲν μέθες (sc. τὰ λουτρά) lay down, Id. El. 448, cf. 1205; μ. ψυχήν give up the ghost, E. Med. 1218; of liquids, let flow, let drop, πολλὰ τῶν δακρύων Hdt. 9.16; ἰὸν ἀντιπενθῆ μεθεῖσα καρδίας A. Eu. 783 (lyr.): c. acc. et inf., μ. τὰς συμπάσας [ἐπιστήμας] ῥεῖν εἰς . . Pl. Phlb. 62d; of words, utter, γλῶσσαν Περσίδα μ. Hdt. 6.29; λόγους, βρόμον μ., E. Hipp. 499, 1202; μ. βλαστόν let it shoot forth, Hdt. 6.37; of weapons, let fly, discharge, μετὰ δʼ ἰὸν ἕηκε Il. 1.48; μ. βέλος S. Ph. 1300, cf. X. Cyr. 4.3.9; ἐκ χερὸς λίθον, ἀπὸ γλώσσης λόγον, Men. 1092; of plants, put forth, καρπούς Porph. Abst. 2.13; μ. ξίφος ἐς γυναῖκα plunge it into her, E. Or. 1133; but μ. οἱ τὰς αἰχμάς laid them aside as he ordered, Hdt. 3.128, cf. 4.3, 9.62: elliptically, μεθῆκε (sc. τὰς ἡνίας) E. Fr. 779.7; ναῒ μεθεῖναι give the ship her way, S. Aj. 250 (lyr.).
    • • b relieve, κῆρ ἄχεος Il. 17.539.
      • c c. dat. pers. et acc., give up to, surrender, Ἕκτορι νίκην 14.364; στέμματʼ ἀνέμοις E. Ba. 350.
      • d resign, throw aside, χόλον Il. 15.138, Od. 1.77; Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χ. as a favour to Achilles, Il. 1.283 (cf. II.3); μ. καρδίας χόλον from oneʼs heart, E. Med. 590; give up a scheme, Hdt. 1.133; τὰ παρεόντα ἀγαθά ib. 33; τὴν ἀρχήν Id. 3.143; τὴν τυραννίδα Id. 5.37; αἰδῶ A. Pers. 699 (troch.); τὸ κόσμιον S. El. 872; τἀφανῆ the search for the unknowable, Id. OT 131; τεμένη . . μέθες E. Supp. 1212:—Pass., ἡ πρότερον γνώμη ἀποδεχθεῖσα μετείσθω Hdt. 4.98.
      • e forgive one a fault, Ἀθηναίοισι τὰς ἁμαρτάδας Id. 8.140.αʹ; remit, φόρον τῇσι πόλισι Id. 6.59; τόνδε κίνδυνον μεθείς excusing you this peril, E. Ph. 1229.
      • f let in, introduce, τὸ δεῖγμα εἰς τὰς ἄλλας πόλεις Pl. Lg. 951d; τὸ μὲν τῶν ἐγκυρτίων εἰς τὸ στόμα μεθῆκεν Id. Ti. 78c.
  • II intr., relax oneʼs energies:
  • • 1 abs., to be slack, remiss, dally, Od. 4.372, etc.; esp. in battle, Il. 13.229, 20.361, etc.
    • 2 c. inf., omit or neglect to do, ὅς τις μεθίῃσι μάχεσθαι 13.234, cf. 23.434; οἱ ἵπποι μετιέντες τὰς νομὰς νέμεσθαι Hdt. 1.78; μ. τὰ δέοντα πράττειν X. Mem. 2.1.33.
    • • b permit, μεθεῖσά μοι λέγειν having left it for me to speak, having allowed me, S. El. 628:—Pass., δύο πηγαὶ μεθεῖνται ῥεῖν Pl. Lg. 636d.
    • 3 c. gen. rei, relax, cease from, μεθιέντα . . στυγεροῦ πολέμοιο Il. 6.330; ἀλκῆς 4.234; βίης Od. 21.126; μεθιεὶς πολέμου (prob. for πόλεμον) Tyrt. 12.44; μ. τῆς χρησμοσύνης Hdt. 9.33; μέθιεν . . χόλοιο Τηλεμάχῳ [the suitors] ceased from wrath in deference to Telemachus, Od. 21.377.
    • • b c. gen. pers., abandon, neglect, Il. 11.841.
    • 4 c. part., κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκε after weeping and lamenting he leaves off, 24.48.
  • III Med., free oneself from, let go oneʼs hold of, c. gen., παιδὸς οὐ μεθήσομαι E. Hec. 400, cf. Ar. Pl. 42, 75, etc.; σῶν γονάτων E. Hipp. 326; τοῦ θρόνου Ar. Ra. 830, etc.; σπουδασμάτων Metrod. Herc. 831.15: in this sense the acc. is rarely used and perh. corrupt, ἐκεῖνο (fort. ἐκείνου) E. Ph. 519; τόνδε (fort. τοῦδε) Ar. V. 416; in S. El. 1277 (lyr.) the constr. is μή μʼ ἀποστερήσῃς τῶν σῶν προσώπων ἁδονάν, [ὥστε] μεθέσθαι [αὐτῆς], and in E. Med. 736 ἄγουσιν οὐ μεθεῖʼ ἂν ἐκ γαίας ἐμέ, the acc. is governed by ἄγουσιν.

μεθίημι, (ἵημι), 2. pers. praes. μεθιεῖς, Il. 6.523, aber μεθίεις steht Od. 4.372.3. pers. μεθιεῖ, Il. 10.121, aber μετίει Her. 6.37 ; inf. bei Hom. μεθιέμεν u. μεθιέμεναι, conj. μεθίῃσι, Il. 13.234, impf. μέθιεν, = μεθίεσαν, Od. 21.377 ; imperat. μεθεῖτε Ar. Ran. 1384 ; fut. μεθήσω, aor. I. μεθῆκα, nach Phot. auch ἐμέθηκα, u. Coluth. 127 auch μεθήσας im partic.; aor.2 μεθεῖναι, ep. μεθέμεν, conj. μεθείω. Med. μεθίεμαι, erst nachhom., imperf. μετίετο u. ἐμετίετο, Her. 1.12, für μεθίετο, u. im perf. μεμετιμένος, 6.1, 7.229 u. öfter ; perf. pass. imper. μεθείσθων, Plat. Phil. 62d ; μετήσομαι ist pass., Her. 5.35,
1) trans. ; a) nachlassen, loslassen, etwas Angebundenes, Angespanntes, Zurückgehaltenes, von Personen u. Sachen, εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν, Il. 10.449, χόλον, den lang gehegten Groll fahren lassen, aufgeben, 15.138, Od. 1.77, Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χόλον, den Zorn zu Gunsten des Achilles od. den Zorn gegen den Achilles aufgeben, Il. 1.283 ; Eur. Med. 590 u. oft ; τὸ μὲν (κρήδεμνον) ἐς ποταμὸν μεθῆκεν, den Schleier, den er bis dahin festgehalten, warf er ins Meer, Od. 5.460 ; im Ggstz von λαβεῖν, Aesch. Pers. 676, wie von ἔχειν, Eur. Herc.Fur. 1368 ; μέθες με, laß mich los, frei, Soph. Phil. 805 ; μεθεὶς ὅπλα, 961, vgl. 1285 ; οὐκ ἂν μεθείην, 1286 ; χεροῖντὴν παῖδα, O.C. 842, wie μεθῆκα ἐκ χερός, aus der Hand geben, 910 ; von dem Nachlassen der Zügel hergenommen, θοὸν εἰρεσίας ζυγὸν μεθεῖναι ναΐ ; Aj. 245 ; dah. Einen tun lassen, was er will, μέθες ἐμὲ ἐπὶ τὴν θήρην, laß mich auf die Jagd gehen, Her. 1.37, vgl. 40 (ähnlich Soph. μέθες τὴν παῖδα ἐν ᾍδου τήνδε νυμφεύσειν τινί Ant. 649, anders μεθεῖσά μοι λέγειν ἃ χρήζοιμι, gestattend, El. 618); τὴν Περσίδα γλῶσσαν, die persische Sprache aus dem Munde herauslassen, d.i. persisch sprechen, 6.29 ; πολλὰ τῶν δακρύων, viele Tränen fließen lassen, 9.16 ; vgl. κραδίας σταλαγμὸν μεθεῖσα, Aesch. Eum. 753, 780 ; Plat. ὁ ἐπάνω μεθιεὶς εἰκῇ τὰ ῥεύματα, Legg. VIII.844c, u. pass., δύο πηγαὶ μεθεῖνται ῥεῖν, I.636d. – Vom Geschoß, abschließen, βέλος, Soph. Phil. 1284, vgl. El. 637, wie Xen. Cyr. 4.3.9 ; auch ξίφος εἰς γυναῖκα, hineinstoßen, Eur. Or. 1133 ; u. übertr. von Worten, οἱ δὲ δυσφόρως τοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον, Soph. O.R. 784 ; u. milder, τοῦτον μεθεῖσαν ἐκ μέσου λόγον, Eur. El. 797 ; τὸν δʼ ἐμοὶ μέθες λόγον Hec. 888. – Auch βλαστόν, Her. 6.37, hervortreiben ; – ἄγκυραν μεθιέναι, fallen lassen, Aesch. Ch. 650, wofür sonst χαλᾶν gesagt wird. – Im eigentlichen Sinne auch Plat. μεθιᾶσι τοὺς τῆς ψυχῆς δεσμούς, Tim. 81d ; auch μεθῆκε ἐλευθέραν τὴν ψυχήν, Tim. 85e (vgl. Eur. Hec. 551); er vrbdt auch μεθέντα χαίρειν ἐᾶν, Phil. 16e ; – οὐ γὰρ μεθήσω τὸν παῖδα, ich werde ihn nicht entlassen, freilassen, Xen. An. 7.4.10 ; γυναῖκα, fortschicken, Her. 9.111. – Dah. etwas Angespanntes abspannen, übertr. aber wovon ausruhen, sich erholen lassen, κῆρ ἄχεος, das Herz vom Jammer sich erholen lassen, Il. 17.539.
   b) verlassen, allein, im Stich lassen, τινά, Il. 3.414, Od. 13.212 ; auch εἴ με μεθείη ῥῖγος, wenn mich der Frost verließe, oder mich losließe, d.i. von mir wiche, 5.471.
   c) überlassen, preisgeben, τινί τι, Einem zu Gefallen Etwas fahren lassen, μεθίεμεν Ἕκτορι νίκην, wir überlassen ihm den Sieg, Il. 14.364, 17.418 ; τινὰ κινδύνῳ, Einen der Gefahr preisgeben, Eur. Phoen. 1235, στέμματʼ ἀνέμοις καὶ θυέλλαις μέθες, Bacch. 350. – Dah. vernachlässigen, versäumen, bei Seite setzen, αἰδῶ, Aesch. Pers. 685, φροντίδας, Soph. Aj. 479, τὸ κόσμιον μεθεῖσα, El. 860 ; μετιεῖσι τὸ βεβουλευμένον, στόλον u. vgl., Her. 1.123, 4.98, 7.16.2 u. öfter ; τὴν ἀρχήν, die Herrschaft aufgeben, niederlegen, 2.70, 3.143 ; Xen. vrbdt μεθίημιτὰ δέοντα πράττειν, Mem. 2.1.33. – Aber auch προσοφειλόμενον φόρον, den schuldigen Tribut erlassen, Her. 6.59, wie τὰς ἁμαρτάδας, vergeben, 8.140. – Erlauben, μεθεῖσά μοι λέγειν, ἃ χρῄζοιμι, Soph. El. 628, vgl. Ant. 653 ; Eur. Hec. 1128 ; ἐμὲ οὖν μέθες ἰέναι, laß mich gehen, Her. 1.37 ; Plat. Phileb. 32d.
2) intr., so daß man ἑαυτόν ergänzen kann, seine Spannung aufgeben, nachlassen, erschlaffen, absol., oft bei Hom., gew. im Kampf, ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι, Il. 13.229, vgl. ἀλλʼ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τε καὶ σθένει, οὔ μʼ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδʼ ἠβαιόν, 20.360 ; μεθιέναι βίῃ, an Kraft erschlaffen, 21.177 ; c. inf., ὅστις ἑκὼν μεθίησι μάχεσθαι, wer freiwillig abläßt zu kämpfen, 13.234, ἑκὼν μεθέηκεν ἐλαύνειν, 23.434. – Häufig mit dem gen., ablassen, abstehen von Etwas, so ἀλκῆς, πολέμου, μάχης, bes. Il.; aber bei Tyrt. 8.44 πόλεμον. Aehnl. καὶ δὴ μέθιεν χαλεποῖο χόλοιο Τηλεμάχῳ, sie ließen vom Zorn nach zu Gunsten des Telemach, Od. 21.377 ; auch mit dem gen. der Person, ἀλλʼ οὐδʼ ὥς περ σεῖο μεθήσω τειρομένοιο, ich werde dennoch nicht ablassen von dir, dich weiter geleiten, Il. 11.841. – Auch mit dem partic., κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκεν, er ließ ab zu weinen, Il. 24.48.
3) med., in der Bdtg mit dem intr. Gebrauch des act. übereinstimmend ; absol., μέθεσθε δʼ ἤδη, χαίρετόν τε, lasset ab, Soph. O.C. 1439, vgl. Trach. 196 ; selten c. acc., El. 1269 ; vgl. κελεύω βίᾳ μεθέσθαι ἴχαρ, Aesch. Suppl. 829 ; Eur. Phoen. 519 ; Ar. Vesp. 416. – Gew. c. gen., sich einer Sache entziehen, entschlagen, vgl. Ar. Plut. 42, 75, Ran. 829 ; der gen. deutet eigtl. auf ein teilweises Nachlassen, Aufgeben, der acc. auf ein gänzliches Aufgeben hin, vgl. Valcken Eur. Phoen. 522, Hipp. 333 u. Elmsl. Med. 719, wie Hermann zu Soph. El. 1269.
[Ι wie im simplex bei den Attikern lang, bei Hom. u. den Epikern kurz ; doch braucht es Hom. des Verses wegen auch lang in μεθίεμεν, Il. 14.364, μεθίετε, 4.234, 12.409, 13.116, μεθιέμεν, 4.351, u. μεθιέμεναι, 13.114, welche Formen sonst für den Hexameter unbrauchbar wären ; in μεθίει, 15.716, wird es durch das Augm. lang.]

†μεθίημι1

-1

[μεθ-, μετα- 1 (the senses app. developed through the notion of sending forth from oneself) + ἵημι1.]

1 pl. μεθίεμεν Il. 14.364.

2 pl. μεθίετε Il. 12.409, Il. 13.116.

3 sing. subj. μεθίῃσι Il. 13.234.

2 pl. imp. μεθίετε Il. 4.234.

Acc. sing. masc. pple. μεθιέντα Il. 4.516, Il. 6.330, Il. 12.268, Il. 13.229.

Acc. pl. μεθιέντας Il. 4.240.

Infin. μεθιέμεναι Il. 13.114. μεθιέμεν Il. 4.351.

3 pl. impf. μέθιεν Od. 21.377.

Fut. μεθήσω Il. 11.841.

3 sing. -ει Od. 1.77, Od. 15.212.

1 pl. -ομεν Il. 15.553, Il. 17.418.

2 pl. -ετε Il. 13.97.

Infin. μεθησέμεναι Od. 16.377. -έμεν Il. 20.361.

Aor. μεθέηκα Il. 17.539.

3 sing. μεθέηκε Il. 23.434, Il. 24.48. μεθῆκε Il. 21.177 : Od. 5.460, Od. 21.126.

Aor. subj. μεθείω Il. 3.414.

3 sing. μεθήῃ Od. 5.471 (v.l. μεθείη, see below).

1 pl. μεθῶμεν Il. 10.449.

3 sing. opt. μεθείη Il. 13.118 : Od. 5.471 (v.l. here μεθήῃ, see above).

Infin. μεθέμεν Il. 1.283, Il. 15.138. From μεθιέω

2 sing. pres. μεθιεῖς Il. 6.523 : Od. 4.372.

3 sing. μεθιεῖ Il. 10.121.

3 sing. impf. μεθίει Il. 15.716, Il. 16.762, Il. 21.72.

• • 1

    To relax one’s hold of something, let it go : ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει Il. 15.716, Il. 16.762. Cf. Il. 21.72 : ἐς ποταμὸν μεθῆκεν (let it fall into the . . .) Od. 5.460.

  • 2

    To let go or release (a captive) Il. 10.449.

    Sim. in reference to a guest : οὔ σε μεθήσει (will not hear of thy going) Od. 15.212.

  • 3

    App., to relax, relieve, free (from a burden) : κῆρ ἄχεος μεθέηκα (have lightened it of my grief) Il. 17.539.

    Of a state or condition, to relieve (a person) of its presence, quit (him) : εἴ με μεθήῃ ῥῖγος Od. 5.471.

  • 4

    To let go or dismiss from one’s mind : Ἀχιλλῆϊ μεθέμεν χόλον Il. 1.283. Cf. Il. 15.138 : Od. 1.77.

    So, to let go, depart from.

    With genit. : χόλοιο Od. 21.377.

    To dismiss from one’s thoughts, cease to care for, no longer interest oneself in : μὴ χωσαμένη σε μεθείω Il. 3.414.

  • 5

    To yield, give : νίκην Il. 14.364.

    With infin., to yield the doing of something, to suffer, allow, permit : εἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν ἄστυ πότι ἐρύσαι Il. 17.418.

  • 6

    To relax one’s efforts, lose resolution, grow slack or faint-hearted, in the matter of, relax, cease, refrain, hold back, from.

    With genit. : ἀλκῆς Il. 4.234, Il. 12.409, Il. 13.116, πολέμοιο Il. 4.240, 351, Il. 6.330, Il. 13.97, 114, 118, μάχης Il. 12.268, βίης (relaxed from his effort) (v.l. βίῃ, in his effort) Il. 21.177 : Od. 21.126.

    Sim. with infin. : μάχεσθαι Il. 13.234. Cf. Il. 23.434.

    So κλαύσας καὶ ὀδυράμενος μεθέηκε [κλαίειν καὶ ὀδύρεσθαι] (ceases to weep) Il. 24.48.

    To refrain from rendering friendly offices to, neglect.

    With genit. : σεῖο τειρομένοιο (in thy trouble) Il. 11.841.

  • 7

    Absol., to relax one’s efforts, become slack, cease to exert oneself, lose heart : ὅθι μεθιέντα ἴδοιτο Il. 4.516. Cf. Il. 6.523, Il. 10.121, Il. 13.229, Il. 15.553, Il. 20.361 : Od. 4.372, Od. 16.377 (will not be idle).

†μεθίημι2

-2

[μεθ-, μετα- 1 + ἵημι2.]

Only in mid. Aor. pple. μετεισάμενος (μετα(ϝ)ισάμενος).

To speed or make in an indicated direction for some purpose : μετεισάμενος ὄτρυνε φάλαλλας Il. 13.90. Cf. Il. 17.285.

μεθίημι , μεθίεις, μεθίει (-ιεῖς, ιεῖ), inf. μεθῑέμεν(αι), subj. μεθιῇσι (-ίῃσι), ipf. μεθίεις, μεθίει (-ίης, -ίη), 3 pl. μέθιεν, μεθίεσαν, fut. μεθήσω, aor. μεθέηκα, μεθῆκεν, subj. μεθείω, μεθείῃ, μεθήῃ, μεθῶμεν, inf. μεθέμεν, μεθεῖναι: let go after or among. —(1) trans., of letting a person go away, or go free, Od. 15.212, Il. 10.449; letting a thing go (ἐς ποταμόν), Od. 5.460; give up, give over, Il. 3.414, Il. 14.364, and w. inf., Il. 17.418; metaph., in the above senses, μεθέμεν χόλον, ‘dismiss,’ Il. 15.138; εἴ με μεθείη ῥῖγος, Od. 5.471. —(2) intrans., relax effort, be remiss, abs., Il. 6.523, Od. 4.372; w. gen., desist from, neglect, cease, Od. 21.377, Il. 11.841; w. part. or inf., Od. 24.48, Il. 13.234.

μεθίημι 3 pers. μεθιεῖ 2 pers. μεθιεῖς 2 and 3 pers. μεθιεῖς, μεθιεῖ as if from μεθιέω Ionic μετιεῖ or μετίει 3rd pl. μεθιᾶσι Ionic μετιεῖσι imperat. μεθίει Epic 3rd sg. subj. μεθίῃσι inf. μεθιέναι inf Epic -ιέμεναι inf Epic -ιέμεν imperf. 3rd sg. μεθίει 3rd pl. μέθιεν fut. μεθήσω Epic inf. μεθησέμεναι Epic inf -έμεν aor1 μεθῆκα Epic μεθέηκα aor 2, imperat. μέθες subj. μεθῶ Epic μεθείω opt. μεθείην inf. μεθεῖναι Epic μεθέμεν part. μεθείς Mid., fut. μεθήσομαι Ionic μετήσομαι 3rd sg. aor2 μεθεῖτο, 2nd pl. μέθεσθε 2nd dual subj. μεθῆσθον, 2nd pl. subj. μεθῆσθε inf. μεθέσθαι Pass., 3rd sg. Ionic imperf. μετίετο 3rd pl. perf. μεθεῖνται Ionic imperat. μετείσθω Ionic part. μεμετιμένος Ionic aor1 μετείθην Generally, ι Epic, ῑ Attic

• • Itrans. to let go, let loose, release a prisoner, Il., etc.: to let a visitor depart, Od.: to dismiss a wife, Hdt.:—c. inf. to let one free to do as he will, allow one to do, Hdt.; so, ἐλεύθερον μ. τινά Eur.:—Pass. to be let go, dismissed, Hdt.
  • • • bto give up, abandon, Il.:—metaph., εἴ με μεθείη ῥῖγος if the cold would but leave me, Od.
    • 2c. acc. rei, to let a thing go, let it fall, throw, τι ἐς ποταμόν Od., etc.:— also, μ. χόλον to let go, give up oneʼs wrath, Hom.; so, Ἀχιλῆι μεθέμεν χόλον to put away anger in favour of Achilles, Il.; so, μ. καρδίας χόλον to put away anger from oneʼs heart, Eur.; μ. ψυχήν to give up the ghost, Eur.:—of liquids, to let flow, let drop, Hdt., Attic:—so, γλῶσσαν Περσίδα μ. to let drop, i. e. utter, Persian words, Hdt.:— μ. βλαστόν to let it shoot forth, Hdt.:— μ. βέλος to let it fly, discharge it, Soph.; μ. ξίφος ἐς γυναῖκα to plunge it into her, Eur.; ναῒ μεθεῖναι (sc. ἱστία) to give the ship her way, Soph.
    • • bto relieve, κῆρ ἄχεος the heart from grief, Il.
      • cto give up, resign, throw aside, Il., Attic
      • dto forgive one a fault, remit a debt, Hdt.; τόνδε κίνδυνον μεθείς excusing thee this peril, Eur.
  • IIintr. to relax oneʼs energies (where ἑαυτόν may be supplied), to be slack, remiss, lukewarm, dally, Hom.: c. inf. to neglect to do, Il., Hdt., Attic
  • • • bto let, permit, μεθεῖσά μοι λέγειν having left it for me to speak, having allowed me, Soph.
    • 2c. gen. rei, to relax or cease from, πολέμοιο, μάχης Il., etc.; μέθιεν χόλοιο Τηλεμάχῳ [the suitors] ceased from wrath in deference to Telemachus, Od.
    • • bc. gen. pers. to abandon, neglect, Il.
    • 3c. part., κλαύσας μεθέηκε having wept he left off, Il.
  • IIIthe Mid. agrees in construction with the intr. Act., to free oneself from, let go oneʼs hold of, c. gen., παιδὸς οὐ μεθήσομαι Eur., etc.;—the act. would be παῖδα οὐ μεθήσω.