μειλιχόφωνος
μειλῐχόφωνος, v. μελλιχόφωνος.
*μειλιχό·φωνος, éol. μελλιχόφωνος, ος, ον, à la douce voix, Sapph. fr. 129 Bgk.
Étym. μ. φωνή.
μειλιχόφωνος, = μειλιχόγηρυς, Sappho frg. 120 bei Aristaen. 1.10, Neue verm. μελίφωνος.