μειονεκτέω
μειονεκτέω, to have too little, to be poor
μειονεκτ-έω, (ἔχω)
- have too little, to be poor, σὺν τῷ γενναίῳ μ., opp. σὺν τῷ ἀδίκῳ πλέον ἔχειν, X. Ages. 4.5; come short, μ. εἰ μή . . Id. Cyr. 8.6.23, cf. Mem. 3.14.6; μ. ἔν τινι fall short in a thing, Id. Hier. 1.11, 27: c. gen. rei, to be short of a thing, σίτων καὶ ποτῶν ib. 2.1; μ. τῶν εὐφροσυνῶν ἔν τινι ib. 1.29; τῶν δικαίων D.H. 6.71: c. gen. pers. et dat. rei, τῇ εὐφροσύνῃ μ. τῶν ἰδιωτῶν X. Hier. 1.18; opp. πλεονεκτέω, Hierax ap. Stob. 3.9.54.
μειονεκτέω-ῶ :
1 avoir moins qu’il ne faudrait, avoir trop peu, être pauvre, Xén. Ages. 4, 5 ||
2 avoir moins, être à court de, gén. Xén. Hier. 2, 1 ; dat. Xén. Hier. 1, 11 ; avec ἐν et le dat. Xén. Hier. 1, 27 ; avec double rég. : μ. τινός τινι, Xén. Hier. 1, 18, être inférieur à qqn en qqe ch.
Étym. μεῖον, vb. d’ἔχω ; cf. πλεονεκτέω.
μειονεκτέω, = μεῖον ἔχειν τινός, Ggstz von πλεονεκτέω, weniger als ein Anderer haben, d.i. zu kurz kommen, im Nachteil sein, Xen. Cyr. 8.6.23, Mem. 3.14.6 u. öfter ; τινός, Hier. 1.29 u. Sp., wie Luc. D.D. 20.4.
μειονεκτέω
μειον-εκτέω,
fut. -ήσω
ἔχω
- to have too little, to be poor, Xen.: to be worse off, come short, Xen.; c. gen. rei, to be short of a thing, Xen.