μεμπτός

μεμπ-τός, ή, όν,

• blameworthy, E. Hel. 462, Phld. Oec. p.70 J.: Comp. μεμπτότερος Th. 2.61: mostly with a neg., Pi. Fr. 220, S. OC 1036, Th. 3.57, etc.; οὐ μ. not contemptible, Id. 6.13, Pl. Tht. 187c; in a question, Hdt. 7.48. Adv., οὐδὲ τῶν ξένων μεμπτῶς μαχεσαμένων Plu. Cleom. 28.
• • II Act., throwing blame upon, τινι S. Tr. 446, where μεμπτός is fem.

μεμπτός, adj. verb. zu μέμφομαι, getadelt, zu tadeln, tadelhaft ; Her. 7.48 ; Xen. Mem. 3.5.3 ; μισθός, zu verachten, Plat. Theaet. 187c ; aber auch trans., εἴ τι τὠμῷ τʼ ἀνδρὶ τῇ νόσῳ ληφθέντι μεμπτός εἰμι, Soph. Trach. 446, = μεμφοίμην.
• Adv ., Plut. Cleom. 28 οὐ μεμπτῶς ἀγωνίζεσθαι.

μεμπτός

• 1contemptible οὔτε τι μεμπτὸν οὔτʼ ὦν μεταλλακτόν (sc. τῶν ἐπὶ ταῖς τραπέζαις) fr. 220. 1.

μεμπτός, ή, όν

• • Ito be blamed, blameworthy, Hdt., Eur.; comp. μεμπτότερος Thuc.; οὐ μ. not contemptible, Thuc.:—adv. μεμπτῶς Plut.
  • IIact. throwing blame upon, τινι Soph.; where μεμπτός is fem. for -τή.