μέν

μέν, Particle, used partly to express certainty on the part of the speaker or writer; partly, and more commonly, to point out that the word or clause with which it stands is correlative to another word or clause that is to follow, the latter word or clause being introduced by δέ.

• A
• • I μέν used absolutely to express certainty, not followed by correlative δέ, indeed, of a truth, synonymous with μήν, as appears from the Ep. and Ion. form ἦ μέν in protestations and oaths (where Att. used ἦ μήν), καί μοι ὄμοσσον, ἦ μ. μοι πρόφρων ἔπεσιν καὶ χερσὶν ἀρήξειν Il. 1.77, cf. 14.275; ἦ μέν τοι τάδε πάντα τελείεται Od. 14.160, cf. Il. 24.416; τοῦτον ἐξορκοῖ, ἦ μέν οἱ διηκονήσειν Hdt. 4.154, cf. 5.93, etc.: with neg., οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν Od. 1.392, etc.; ὤμοσα, μὴ μὲν . . ἀναφῆναι 4.254, cf. Hdt. 2.118, 179; ἔξαρνος ἦν, μὴ μὲν ἀποκτεῖναι Id. 3.67, cf. 99: without neg., ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος Il. 7.89: also in Trag., ἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονός S. Ph. 1, cf. 159 (anap.), OC 44, E. Med. 676, 1129, etc.; καὶ μέν Il. 1.269, 9.632, etc.; οὐδὲ μὲν οὐδὲ . . 2.703, 12.212; γε μέν, cf. γε I.5.
  • • 2 an answering clause with δέ is sts. implied, τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημʼ ἐπέεσσι her can I hardly subdue, [but all others easily], Il. 5.893; ὡς μὲν λέγουσι as indeed they say, [but as I believe not], E. Or. 8; καὶ πρῶτον μὲν ἦν αὐτῷ πόλεμος (with no ἔπειτα δέ to follow), X. An. 1.9.14; so νῦν μέν σʼ ἀφήσω I will let you go this time, Herod. 5.81: to give force to assertions made by a person respecting himself, wherein opposition to other persons is implied, ὡς μὲν ἐμῷ θυμῷ δοκεῖ Od. 13.154; δοκεῖν μέν μοι ἥξει τήμερον [τὸ πλοῖον] Pl. Cri. 43d: hence with the pers. Pron., ἐγὼ μέν νυν θεοῖσι ἔχω χάριν Hdt. 1.71; ἐγὼ μὲν οὐδέν (sc. θέλω) S. Ant. 498; ἐμοῦ μὲν οὐχ ἑκόντος Id. Aj. 455; ἐγὼ μὲν οὐκ οἶδα X. Cyr. 1.4.12, cf. 4.2.45, etc.: with the demonstr. Pron., τούτου μὲν τοῦ ἀνθρώπου ἐγὼ σοφώτερός εἰμι Pl. Ap. 21d: generally, to emphasize the preceding word, πολλὴ μὲν ἡ μεταβολή μοι γέγονεν great indeed has been the change, Is. 1.1, cf. Simon. 5.1, etc.
    • 3 μέν is used alone in questions, when the answer is assumed, I take it, θέμις μὲν ἡμᾶς χρησμὸν εἰδέναι θεοῦ; E. Med. 676, cf. Ion 520 (troch.), Hipp. 316, S. Ant. 634, Ar. Av. 1214; Ἕλλην μέν ἐστι καὶ Ἑλληνίζει; Pl. Men. 82b.
  • II μέν folld. by δέ in the correlative clause or clauses, on the one hand, on the other hand; commonly in Classical Gr., less freq. in later Gr. (rare in NT):
  • • 1 μέν . ., δέ . . (or when the correlative clause is neg., μέν . ., οὐδέ . ., Il. 1.318, 536), to mark opposition, Hom., etc.—The opposed clauses commonly stand together, but are freq. separated by clauses, parenthetic or explanatory; e.g. μέν in Il. 2.494 is answered by δέ in 511, 527 sq.; in X. An. 1.9.2, πρῶτον μέν is answered by ἐπεὶ δέ in § 6; in Id. Mem. 1.1.2, πρῶτον μέν is answered by θαυμαστὸν δέ in 1.2.1.
    • 2 to connect a series of clauses containing different matter, though with no opposition, Il. 1.18 sq., 306 sq. (five δέ-clauses), 433 sq. (eight δέ-clauses), cf. X. An. 1.3.14, 1.7.10sq.: freq. when the members of a group or class are distinctly specified, παῖδες δύο, πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δὲ Κῦρος ib. 1.1.1; τάφρος . ., τὸ μὲν εὖρος ὀργυιαὶ πέντε, τὸ δὲ βάθος ὀργυιαὶ τρεῖς ib. 1.7.14; πρῶτος μέν . ., δεύτερος δέ . ., τρίτος δέ . . ib. 5.6.9; τότε μέν . ., τότε δέ . ., at one time . ., at another . ., ib. 6.1.9, etc.: esp. with the Art. used as a Pron., ὁ μέν . ., ὁ δέ . . ; τὸ μέν . ., τὸ δέ . ., etc.
    • 3 the principal word is freq. repeated, οἳ περὶ μὲν βουλὴν Δαναῶν, περὶ δʼ ἐστὲ μάχεσθαι Il. 1.258, cf. 288, Od. 15.70; ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστύς Il. 14.216; Ξέρξης μὲν ἄγαγεν . ., Ξέρξης δʼ ἀπώλεσεν A. Pers. 550, cf. 560, 694, 700 (all lyr.); χαλεπαίνει μὲν πρῳρεύς, χαλεπαίνει δὲ κυβερνήτης X. An. 5.8.20.
    • 4 one of the correlative clauses is sts. independent, while the other takes the part. or some other dependent form, ἐβλασφήμει κατʼ ἐμοῦ . ., μάρτυρα μὲν . . οὐδένα παρασχόμενος . ., παρεκελεύετο δέ . . D. 57.11; οἱ ἀμφὶ βασιλέα, πεζοὶ μὲν οὐκέτι, τῶν δὲ ἱππέων ὁ λόφος ἐνεπλήσθη X. An. 1.10.12, cf. 2.1.7, 5.6.29; ὧν ἐπιμεμφομένα σʼ ἁδεῖα μὲν ἀντία δʼ οἴσω S. Tr. 123, cf. OC 522 (bothlyr.); χωρὶς μὲν τοῦ ἐστερῆσθαι . ., ἔτι δὲ καὶ . . δόξω ἀμελῆσαι Pl. Cri. 44b.
    • 5 μέν and δέ freq. oppose two clauses, whereof one is subordinate to the other in meaning or emphasis, ἀλλʼ ἐκεῖνο θαυμάζω, εἰ Λακεδαιμονίοις μέν ποτε . . ἀντήρατε, . . νυνὶ δὲ ὀκνεῖτʼ ἐξιέναι (for εἰ . . ἀντάραντες νυνὶ ὀκνεῖτε) D. 2.24, cf. E. IT 116, Lys. 34.11, X. Mem. 2.7.11, etc.: so in an anacoluthon, τρία μὲν ὄντα . . ναυτικά . ., τούτων δʼ εἰ περιόψεσθε τὰ δύο, κτλ., Th. 1.36.
    • 6 μέν is not always answered by δέ, but freq. by other equiv. Particles, as ἀλλά, Il. 1.22 sq., 2.703 sq., Pi. O. 9.1, A. Pers. 176, X. An. 1.7.17:—by μέντοι, Hdt. 1.36, S. Ph. 350, D. 21.189, etc.:—by ἀτάρ, Il. 6.84, 124, A. Pr. 342, S. OT 1051 sq., Pl. Tht. 172c, etc. (so μέν . ., αὐτάρ in Ep., Il. 1.50, Od. 19.513, etc.):— by αὖ, Il. 11.108, Od. 4.210:—by αὖθις, S. Ant. 165:—by αὖτε, Il. 1.234, Od. 22.5:—by temporal Particles, πρῶτα μέν . ., εἶτα . . S. El. 261; πρῶτον μέν . ., μετὰ τοῦτο . . X. An. 6.1.5-7; μάλιστα μὲν δὴ . ., ἔπειτα μέντοι . . S. Ph. 350, cf. OT 647:—rarely by μήν with neg., οὐδὲν μὴν κωλύει Pl. Phdr. 268e; οὐ μὴν αὐταί γε Id. Phlb. 12d.
    • • b when the opposition is emphatic, δέ is sts. strengthd., as ὅμως δέ . . S. OT 785, Ph. 473, 1074, etc. (so ἀλλʼ ὅμως El. 450); δʼ αὖ . . Il. 4.415, X. An. 1.10.5; δʼ ἔμπης . . Il. 1.561-2.
      • c μέν is sts. answered by a copul. Particle, κάρτιστοι μὲν ἔσαν καὶ καρτίστοις ἐμάχοντο ib. 267, cf. 459, Od. 22.475, S. Aj. 1, Tr. 689, E. Med. 125 (anap.), etc.: rarely in Prose, τρία μὲν ἔτη ἀντεῖχον . ., καὶ οὐ πρότερον ἐνέδοσαν Th. 2.65 (dub.).
• B μέν before other Particles:
• • I where each Particle retains its force,
  • • 1 μὲν ἄρα, in Hom. μέν ῥα, Il. 2.1, 6.312, Od. 1.127, Pl. Phdr. 258d, R. 467d, etc.
    • 2 μὲν γάρ S. OT 62, Th. 1.142, etc.:— in Hom. there is freq. no second clause, Od. 1.173, 392, cf. S. OT 1062, etc.; μὲν γὰρ δή Il. 11.825; μὲν γάρ τε 17.727.
    • 3 μέν γε, when a general statement is explained in detail, Κορινθίοις μέν γε ἔνσπονδοί ἐστε Th. 1.40, cf. 70, 6.86, Hdt. 6.46, Antipho 5.14, Lys. 13.27, Is. 4.8, Ar. Nu. 1382, V. 564, E. Fr. 909.4.
    • 4 μὲν δή Il. 1.514, Hdt. 1.32, etc.: freq. used to express positive certainty, ἀλλʼ οἶσθα μὲν δή S. Tr. 627, cf. OT 294; τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις Id. Ph. 1308; esp. as a conclusion, τοῦτο μὲν δὴ . . ὁμολογεῖται Pl. Grg. 470b, cf. X. Cyr. 1.1.6, etc.: in closing a statement, τοιαῦτα μὲν δὴ ταῦτα A. Pr. 500, etc.: used in answers to convey full assent, ἦ μὲν δή (cf. supr. A) Il. 9.348, Od. 4.33; καὶ μὲν δή . . γε Pl. R. 409b; οὐ μὲν δή, to deny positively, Il. 8.238, X. Cyr. 1.6.9, Pl. Tht. 148e, etc.; οὐ μὲν δή . . γε X. An. 2.2.3, 3.2.14; ἀλλʼ οὔ τι μὲν δή . . Pl. Tht. 187a.
    • 5 μὲν οὖν, v. infr. II.2.
  • II where the Particles combine so as to form a new sense,
  • • 1 μέν γε at all events, at any rate (not in Trag.), τοῦτο μέν γʼ ἤδη σαφές Ar. Ach. 154, cf. Nu. 1172, Lys. 1165, Ra. 80, Th. 3.39; μέν γέ που Pl. R. 559b, Tht. 147a.
    • 2 μὲν οὖν is freq. used with a corresponding δέ, so that each Particle retains its force, Od. 4.780, Pi. O. 1.111, S. OT 244, 843; Ph. 359, D. 2.5, etc.: but freq. also abs., so then, S. Ant. 65; ταῦτα μὲν οὖν παραλείψω D. 2.3; esp. in replies, sts. in strong affirmation, παντάπασι μὲν οὖν Pl. Tht. 158d; κομιδῇ μὲν οὖν ib. 159e; πάνυ μὲν οὖν ib. 159b; ἀνάγκη μὲν οὖν ib. 189e; also to substitute a new statement so as to correct a preceding statement, nay rather, κακοδαίμων; Answ. βαρυδαίμων μὲν οὖν! Ar. Ec. 1102; μου πρὸς τὴν κεφαλὴν ἀποψῶ wipe your nose on my head: Answ. ἐμοῦ μὲν οὖν . . nay on mine, Id. Eq. 911, cf. A. Pers. 1032 (lyr.), Ag. 1090 (lyr.), 1396, S. Aj. 1363, El. 1503, OT 705, Ar. Ra. 241, Pl. Cri. 44b, Grg. 466a, 470b, Prt. 309d, etc.; also μὲν οὖν δή S. Tr. 153; καὶ δὴ μὲν οὖν Id. OC 31; cf. οὐμενοῦν: in NT μενοῦν and μενοῦνγε, to begin a sentence, yea rather, Ev.Luc. 11.28, Ep.Rom. 9.20, etc., cf. Phryn. 322, Hsch.—In Ion., μέν νυν is used for μὲν οὖν, Hdt. 1.18, 4.145, etc.
    • 3 by μέν τε, if δέ τε follows, the two clauses are more closely combined than by τε . ., τε . ., Il. 5.139, al.; μέν τε is freq. answered by δέ alone, 16.28, al.; by ἀλλά, αὐτάρ, 17.727, Od. 1.215, al.; perh. by ἠδέ, Il. 4.341:— Hom. also uses μέν τε abs., when τε loses its force, as after ἦ, τίς, etc., Il. 2.145, al.
    • 4 μέν τοι in Hom. always occurs in speeches, where τοι can be regarded as the dat. of the Pron.: later, μέντοι is written as a single word, and is used:
    • • a with a conj. force, yet, nevertheless, A. Pr. 320, 1054 (anap.), S. Tr. 413, etc.; and sts. stands for δέ, answering to μέν, v. supr. A.II.6a.
      • b as an Adv., in strong protestations, οὐ μέντοι μὰ Δία . . D. 4.49; in eager or positive assent, of course, φαμέν τι εἶναι . .; Answ. φαμὲν μέντοι νὴ Δία Pl. Phd. 65d, al.: with a neg. to give emphasis to a question, οὐ σὺ μέντοι . .; why, are you not . . ? Id. Prt. 309a, cf. Phdr. 229b, R. 339b, etc.: sts. to express impatience, ὄμνυμι γάρ σοι—τίνα μέντοι, τίνα θεῶν; Id. Phdr. 236d; τί μ. πρῶτον ἦν, τί πρῶτον ἦν; nay what was the first? Ar. Nu. 787; οὗτος, σὲ λέγω μ. Id. Ra. 171; σὺ μέντοι . . Luc. Alex. 44: with imper., to enforce the command, τουτὶ μ. σὺ φυλάττου only take heed . ., Ar. Pax 1100, cf. Av. 661, X. An. 1.4.8: in answers, γελοῖον μέντἂν εἴη nay it would be absurd, Pl. Tht. 158e; summing up a long temporal clause, And. 1.130.
      • c μέντοι γε X. Cyr. 5.5.24, etc.; οὐ μ. γε Diog.Apoll. 5: in later Gr. μέντοιγε stands first in the sentence, μ. οὐ θέλω PLond. 3.897.13 (i A.D.); also γε μέντοι A. Ag. 938, S. OT 778, 1292, E. Hec. 600; ὅμως γε μ. Ar. Ra. 61.
      • d καὶ μ. καί is used to add a point to be noted, Heraclit. 28, Pl. R. 331d; also καί . . μ., νῦν σοι καιρός ἐστιν ἐπιδείξασθαι τὴν παιδείαν, καὶ φυλάξασθαι μέντοι . . and of course to take care . ., X. An. 4.6.15 (v.l.), cf. 1.8.20, Pl. Prt. 339c, Tht. 143a.
      • e ἀλλὰ μέντοι well, if it comes to that, X. An. 4.6.16; well, of course, Pl. R. 331e, etc.; cf. μέντον.
• C for μέν after other Particles, see each Particle.
• D Position of μέν. Like δέ, it usu. stands as the second word in a sentence. But when a sentence begins with words common to its subordinate clauses, μέν stands second in the first of these clauses, as ἥδε γὰρ γυνὴ δούλη μέν, εἴρηκεν δʼ ἐλεύθερον λόγον S. Tr. 63; οἱ Ἀθηναῖοι ἐτάξαντο μέν . ., ἡσύχαζον δέ . . Th. 4.73, cf. 113, etc. It also attaches itself to words which mark opposition, as πρῶτον μέν, τότε μέν, ἐγὼ μέν, even when these do not stand first: sts. however it precedes them, ὡς μὲν ἐγὼ οἶμαι Pl. Phdr. 228b; ὡς μέν τινες ἔφασαν X. Cyr. 5.2.28. It generally stands between the Art. and Noun, or the Prep. and its Case: but if special stress is laid on the Noun, this is sts. neglected, as οἱ Τεγεᾶται μὲν ἐπηυλίσαντο, Μαντινῆς δὲ ἀπεχώρησαν Th. 4.134; ἀνὰ τὸ σκοτεινὸν μέν . . Id. 3.22; also τῇ σῇ μὲν εὐδαιμονίῃ, τῇ ἐμεωυτοῦ δὲ κακοδαιμονίῃ Hdt. 1.87.
• • II μέν is freq. repeated:
  • • 1 when, besides the opposition of two main clauses, a subordinate opposition is introduced into the first, ὁ μὲν ἀνὴρ τοιαῦτα μὲν πεποίηκε τοιαῦτα δὲ λέγει, ὑμῶν δέ . . X. An. 1.6.9, cf. 5.8.24, Th. 8.104, D. 18.214, 23.208.
    • 2 in apodosi with the demonstr. Pron. or Adv., τὸν μὲν καλέουσι θέρος, τοῦτον μὲν προσκυνέουσι, τὸν δὲ χειμῶνα . . Hdt. 2.121; ὅσοι μὲν δὴ νομοῦ τοῦ Θηβαίου εἰσί, οὗτοι μέν [νυν] . . αἶγας θύουσι· ὅσοι δὲ . . νομοῦ τοῦ Μενδησίου εἰσί, οὗτοι δὲ . . ὄϊς θύουσι ib. 42, cf. 3.108, al.; ὅτε μέν με οἱ ἄρχοντες ἔταττον . ., τότε μὲν ἔμενον . ., τοῦ δὲ θεοῦ τάττοντος, . . ἐνταῦθα δέ . . Pl. Ap. 28e, cf. Grg. 512a.
    • 3 μέν used absolutely is freq. folld. by a correlative μέν, εἰ μὲν οὖν ἡμεῖς μὲν . . ποιοῦμεν Id. R. 421a.
  • III μέν is sts. omitted (esp. in Poetry) where it is implied in the following δέ, φεύγων, ὁ δʼ ὄπισθε διώκων Il. 22.157; ἐλευθεροῦτε πατρίδʼ, ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας A. Pers. 403; σφραγῖδε . . χρυσοῦν ἔχουσα τὸν δακτύλιον, ἡ δʼ ἑτέρα ἀργυροῦν IG 2(2).1388.45, cf. Ar. Nu. 396, Pl. Sph. 221e, Arist. Po. 1447b14, etc.

μέν, eigentlich = μήν, doch hat sich mit dem Vokal der Sinn abgeschwächt (wie zwar aus ze vâre). Am stärksten hat sich die Bejahung und Bekräftigung in der Beteuerungsformel ἦ μέν erhalten, welche im Homer sich in denselben Verbindungen, wie ἦ μήν findet, wie Her. 5.93, 6.74 ; auch μὴ μέν, 2.118, vgl. 3.99 u. sonst, wie Od. 4.253 ; auch γε μέν für γε μήν scheint Her. 7.152, 234 richtig ; οὐ μέν, Od. 1.392, oft ; so auch οὐδὲ μὲν οὐδʼ οἳ ἄναρχοι ἔσαν, Il. 2.703 ; u. noch bei den Attikern ist diese Bedeutung dochzu erkennen in οὐ μὲν δὴ αὖ οὐδʼ ἀπαλλαγῆναι τοῦ μέλλειν, jedoch auch nicht, Plat. Theaet. 148e ; οὐ μὲν δὴ οὐδὲ ταῦτʼ ἄν τις εἴποι, doch auch dies nun nicht möchte Einer sagen, Xen. An. 1.9.13, so an das Vorige anknüpfend, daß das Folgende mit Nachdruck hervorgehoben wird, wie mit vero ; vgl. noch οὐ μὲν δὴ αὐτοῦ γε μένειν οἷόν τε 2.2.3, τοιούτων μέν ἐστε προγόνων. οὐ μὲν δὴ τοῦτό γε ἐρῶ, das jedoch nun will ich wahrlich nicht sagen, Xen. An. 3.2.14. Auch καὶ μὲν δή, Plat. Polit. 287d, Crat. 369d, und nachdrücklicher, καὶ μὲν δή, ὦ Σώκρατες, σκληρούς γε λέγεις ἀνθρώπους, da sprichst du ja wahrlich von –, Theaet. 155e ; Symp. 197 ; vgl. auch μὲν οὖν u. μέν τοι unten. – Am verbreitetsten ist der Gebrauch, durch μέν einen Begriff mit größerem oder geringerem Nachdruck hervorzuheben und ihn durch dies Hervorheben von andern zu unterscheiden, die ihm dann gew. mit δέ entgegengesetzt werden ; in manchen Fällen, bes. wenn der Gegensatz eine Verneinung ausdrücklich enthält oder doch in sich schließt, entspricht hier das deutsche zwar, zuweilen erstens, dann, wodurch eine andere Anordnung der Begriffe ausgedrückt wird, häufig aber ist es nur durch die Stellung und durch den Ton, den man auf das hervorzuhebende Wort legt, auszudrücken. Besonders bei Aufzählung der Teile eines Ganzen, mehrerer Subjekte, die gleiches Prädicat haben, oder mehrerer Prädicate, die auf ein Subjekt bezogen werden, pflegen wir μέν nicht zu übersetzen. Beispiele dafür finden sich von Hom. an überall und brauchen nicht angeführt zu werden. Hier sei nur bemerkt,
   a) daß μέν gewöhnlich zwar dem Worte, welches hervorgehoben u. entgegengesetzt werden soll, nachsteht, zuweilen aber auch voransteht, da man es teils gern in die zweite Stelle setzt, teils mehr den ganzen Gedanken als das einzelne Wort im Auge hat ; so in dem häufigen οἱ μὲν ἄλλοι u. regelmäßig bei Präpositionen u. dem Artikel, ἀμφὶ μὲν τούτοισιν, Soph. Aj. 669, τὸ μὲν εὖ, Phil. 1125, u. so immer ; ἐν μὲν τοῖς συμφωνοῦμεν, ἐν δὲ τοῖς οὔ, Plat. Phaedr. 263 h ; Theaet. 167e ; πρὸς μὲν μεσημβρίαν, Xen. An. 1.7.6 ; Τισσαφέρνην μὲν πρῶτον, ἔπειτα δὲ βασιλέα, Thuc. 8.48 ; vgl. Xen. An. 1.9.5. – Noch mehr Abweichungen ergeben sich, wenn man auf den Zusammenhang von μέν und δέ achtet, wo häufig die lebhaftere, nur den Sinn im Auge habende Darstellung der Griechen die regelmäßige Form verläßt, z.B. ὅστις παθὼν μέν, ἀντέδρων· νῦν δὲ οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην, Soph. O.C. 272, wo man etwa δρῶν δέ erwartet ; ἄνδρα σοὶ μὲν ἔμπολιν οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, 1158 ; τὴν νύκτα μὲν δήσετε, τὴν δὲ ἡμέραν ἀφήσετε, Xen. An. 5.8.24 ; οἱ μὲν ἄλλοι βάρβαροι· ἦν δὲ αὐτῶν Φαλῖνος εἷς Ἕλλην, 2.1.7 ; ὁ δʼ ἰέναι μὲν οὐκ ἤθελε, λάθρα δὲ τῶν στρατιωτῶν πέμπων αὐτῷ ἄγγελον ἔλεγε θαρρεῖν, 1.3.8 ; vgl. noch καλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δʼ ἐγὼ ʼδόκουν φρονεῖν, Soph. Ant. 553 ; auffallender ἥδε γὰρ γυνὴ δούλη μέν, εἴρηκεν δʼ ἐλεύθερον λόγον, Trach. 63, wo man im ersten Satzgliede ἐστίν ergänzen muß ; μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαι τὸ δρᾶν, Ant. 1092 ; Thuc. behandelt auch diese Verbindung sehr frei u. verbindet z.B. 1.67 αἰγινῆται φανερῶς μὲν οὐ πρεσβευόμενοι, κρύφα δὲ οὐχ ἣκιστα ἐνῆγον τὸν πόλεμον, wo das Partizip πρεσβευόμενοι als Erkl. zu φανερῶς hinzugesetzt ist u. der Sinn ist : obwohl sie nicht öffentlich Gesandte schickten, so schürten sie doch heimlich ganz besonders den Krieg an ; vgl. Buttmann zu Dem. Mid. p. 149, der noch Plat. Crit. 44b anführt.
   b) die mit μέν u. δέ zu einander in Beziehung gesetzten Sätze sind oft durch Zwischensätze weit voneinander getrennt, selten in der einfacheren Satzverbindung des Hom. u. Her., doch entspricht dem μέν in Il. 2.494 erst in v. 511 das δέ ; häufiger bei den Attikern, vgl. Thuc. 1.36 u. 43, τοιαῦτα μὲν οἱ Κερκυραῖοι εἶπον – τοιαῦτα δὲ καὶ οἱ Κορίνθιοι ; vgl. 1.85 u. 87.1.88 u. 90.2.88 u. 90.3.41 u. 90.3.60 u. 68.6.81 u. 88 ; Soph. Trach. 6–36 ; Xen. An. 1.9.7 u. 17.
   c) auch dasselbe Wort wird vor μέν u. δέ mit Nachdruck wiederholt, eine Anaphora bildend, περὶ μὲν βουλὴν Δαναῶν, περὶ δʼ ἐστὲ μάχεσθαι, Il. 1.258, vgl. 21.464 ; Hes. Th. 656 ; häufig bei den Tragg. zur nachdrücklichen Hervorhebung des in beiden Satzgliedern vorkommenden Wortes, θεοῦ μὲν εὐνήτειρα Περσῶν, θεοῦ δὲ καὶ μήτηρ ἔφυς Aesch. Pers. 153, σέβομαι μὲν προσιδέσθαι· σέβομαι δʼ ἀντία λέξαι 680, vgl. Ag. 199, Spt. 894 u. sonst ; ähnlich ist τέρας μὲν θαυμάσιον προσιδέσθαι, θαῦμα δὲ καὶ παριόντων ἀκοῦσαι, Pind. P. 1.26 ; dies καί tritt selten hinzu, πλουτεῖ μὲν ὄντων φίλων πολλῶν, πλουτεῖ δὲ καὶ ἄλλων βουλομένων γενέσθαι, Xen. An. 7.7.42 ; ὁρᾶτε μὲν τὴν βασιλέως ἐπιορκίαν· ὁρᾶτε δὲ τὴν Τισσαφέρνους ἀπιστίαν, 3.2.4 ; öfter bei πᾶς, πολύς u. ähnlichen. – Die geläufigsten Verbindungen dieser Art sind οἱ μὲν – οἱ δέ, die Einen – die Anderen, τὰ μὲν – τὰ δέ, teils – teils, ἐνίοτε μὲν – ἐνίοτε δέ, ἔστι μὲν – ἔστι δέ, bald – bald, u. ähnl.
   d) μέν findet sich auch in einem Satzgliede zweimal, διὰ μέν γε τῆς Σκυθικῆς πέντε μέν, Her. 4.48, vgl. 6.101 (Il. 23.311, τῶν δʼ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι, οὐδὲ μὲν αὐτοὶ πλείονα ἴσασι, gehört nicht hierher, das zweite μέν ist hier das oben erwähnte für μήν stehende); Ἐτεοκλέα μὲν – οὕτω μὲν ἀμφὶ τοῦδʼ ἐπέσταλται λέγειν, τούτου δέ, Aesch. Spt. 998 ; εἰ μὲν οὖν ἡμεῖς μὲν φύλακας ὡς ἀληθῶς ποιοῦμεν, Plat. Rep. III.421a, womit das unten Gesagte zu vergleichen ; und bes. in attischer Prosa, wenn zwei mit μέν u. δέ verbundene Sätze wieder jeder in Vorder- und Nachsatz zerfallen, ὁπόσοι μὲν μαστεύουσι ζῆν ἐκ παντὸς τρόπου ἐν τοῖς πολεμικοῖς, οὗτοι μὲν κακῶς ἀποθνήσκουσιν· ὁπόσοι δέ –, Xen. An. 3.1.43, vgl. 5.7.6 ; οἷς μὲν γὰρ περὶ τῶν μεγίστων συμβούλοις χρώμεθα, τούτους μὲν οὐκ ἀξιοῦμεν στρατηγοὺς χειροτονεῖν· οἷς δʼ οὐδεὶς ἂν – συμβουλεύσαιτο, τούτους δʼ αὐτοκράτορας ἐκπέμπομεν, Isocr. 8.55 ; εἰ μέν τις μεγάλοις νοσήμασι συνεχόμενος μὴ ἀπεπνίγη, οὗτος μὲν ἄθλιός ἐστιν ὅτι οὐκ ἀπέθανεν· εἰ δέ τις ἐν τῇ ψυχῇ πολλὰ νοσήματα ἔχει, τούτῳ δὲ βιωτέον ἐστίν, Plat. Gorg. 512a, wie auch Her. 2.42 ὅσοι μὲν δὴ Διὸς Θηβαιέος ἵδρυνται ἱρόν, οὗτοι μέν νυν πάντες ὀΐων ἀπεχόμενοι αἶγας θύουσιν, ὅσοι δὲ τοῦ μενδῆτος ἔκτηνται, οὗτοι δὲ αἰγῶν ἀπεχόμενοι ὄϊς θύουσι, u. öfter ; vgl. Werfer zu Her. 2.39 u. Buttmann zu Dem. Mid. p. 153, wo noch mehr Beispiele aus Plat. u. Xen. beigebracht, auch Fälle aufgeführt sind, wo das zweite μέν fehlt, aber zweimal δέ steht. – Statt der Partikel δέ entsprechen aber auch andere dem voranstehenden μέν, zum Teil noch nachdrücklicher den Gegensatz hervorhebend ; μὲν – ἀλλά, Il. 2.703, 3.214 ; Aesch. Pers. 172, Ch. 733 ; Soph. Phil. 969, Trach. 327 ; u. in Prosa, z.B. Xen. An. 1.7.17 ; auch ἀλλʼ ὅμως, z.B. σμικρὰ μὲν τάδʼ ἀλλʼ ὅμως – δὸς αὐτῷ, Soph. El. 442, Phil. 1354, wie ὅμως δέ, 471, 1063 ; ἄρα, Plat. Phaedr. 263b ; – ἀτάρ, Il. 6.84, 124, 21.40 ; Soph. O.R. 1051, Trach. 54 ; Her. 2.175 ; Plat. Theaet. 172c ; Xen. Hell. 5.4.17 ; – αὐτάρ, u. αὐτὰρ ἔπειτα, Il. 1.50, 9.705, 15.405 ; – αὖ, Il. 11.108 ; – αὖτε, Il. 1.234, Od. 22.5 ; auch Attik., vgl. Hermann Vig. p. 782 ; αὖθις, Soph. Ant. 167 ; – καί, Il. 1.267 ; – auch μέντοι, ἔπειτα, εἶτα, Soph. Phil. 1329, El. 731, O.R. 647 u. A.; bes. noch πρῶτον μέν, wo eigentlich bei ἔπειτα ein δέ ausgelassen ist, φιλοσόφῳ μὲν ἔοικας, – ἴσθι μέντοι, Xen. An. 2.1.13 ; – γε μέντοι, Soph. O.R. 777 ; τοίνυν, Xen. An. 5.1.6. – Auch τε, vgl. Spitzner exc. VIII. zur Iliade, der sowohl μέν τε – δέ τε Il. 23.590 u. öfter in Vergleichungen nachweist, als μέν τε – οὐδέ, αὐτάρ, ἀλλά, Il. 5.131, u. sonst auch das einfache μέν τε – δέ. Im zweiten Satze entspricht τε nur durch eine Aenderung der Struktur, ὡς ἐρξάτην πολλὰ μὲν πολίτας, ξένων τε πάντων στίχας, Aesch. Spt. 906, wo man erwarten sollte πολλὰ δέ –, die anreihende Verbindung der Satzglieder aber vorgezogen ist ; vgl. Ch. 578 ; Soph. Phil. 1045 ; Eur. Tr. 48, Cycl. 42 ; Schaefer mel. p. 23. S. auch Thuc. 7.2 u. Hermann zu Vig. p. 836. – Nicht selten steht aber μέν allein, ohne daß ein Satzglied mit δέ aus dem Zusammenhange zu ergänzen ist, und dient dann bes. die Pronomina nachdrücklich hervorzuheben, τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημʼ ἐπέεσσι, Il. 5.893, diese zwar bändige ich schwer mit Worten, worin liegt »aber andere leicht« ; σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῆ δρῶντες φίλοι, dir wenigstens, wenn auch nicht den Andern, sind wir doch, wie wir auch handeln mögen, teuer, Soph. Ant. 634 ; ὡς μὲν λέγουσιν, Eur. Or. 8, wie sie sagen, obʼs wahr ist, weiß ich nicht ; ἐγὼ μὲν τοῦτον εἶναι τὸν τῶν σοφῶν ἐπιστήμονα, Plat. Prot. 312c, wie equidem, ich für meinen Teil, was Andere sagen, kümmert mich nicht ; ὡς μὲν ἐγὼ οἶμαι, Phaedr. 228b ; ἐκεῖνος μὲν ξυγχωρεῖ, Theaet. 174e ; Xen. An. 3.1.19, 7.5.8 u. sonst oft ; zuweilen ist der Grund der Auslassung des δέ eine Veränderung der Struktur, die bes. durch längere Zwischensätze veranlaßt wird, wie bei πρῶτον μέν, vgl. Xen. An. 3.2.1, 5.9.5. – Ein nachdrückliches doch ist es alleinstehend in der Frage : Ἕλλην μέν ἐστι καὶ ἑλληνίζει, Plat. Men. 82b, vgl. Charmid. 153c u. das im Anfang Gesagte.
In Verbindungen mit andern Partikeln behalten diese ihre eigentliche Bedeutung, und μέν dient bes. zur nachdrücklicheren Hervorhebung des Wortes, bei dem es steht ; μὲν ἄρα, demnach, also, Hom. auch μέν ῥα ; – μὲν γάρ, oft bei Hom. u. Folgdn, das δέ fehlt danach, Il. 5.901, Od. 1.173 ; νῦν μὲν γάρ, Soph. O.R. 590 u. öfter ; Plat. Gorg. 523c ; auch μὲν γὰρ δή, Il. 11.825 ; Plat., wie μὲν γὰρ οὖν, μὲν γάρ που, u. μὲν γάρ τε, Il. 17.727 ; – μέν γε, doch wenigstens, certe, Il. 1.216 ; καὶ λέγεται μέν γέ τις λόγος, Plat. Symp. 205d ; Rep. III.406e ; auch μέν γέ που, ib. VIII.559b ; – μὲν δή, jedoch, doch nun, Il. 1.514, 8.238, 11.138 ; also, demnach, rekapitulierend u. die Hauptsache wiederholend, 3.457, 11.142, Od. 21.207 ; auch den Uebergang zu etwas Neuem machend, vgl. Schaefer zu Dion.Hal. C.V. p. 101 ; μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμείρω, Soph. Phil. 350 ; ἐκ μὲν δὴ πολέμων τῶν νῦν θέσθε λησμοσύναν, Ant. 150 ; σχολὴ μὲν δή, Plat. Phaedr. 258e ; τοῦτο μὲν δὴ ὁμολογεῖται, Gorg. 470b ; ἀλλὰ μὲν δή – γε, Phaed. 75a ; καὶ μὲν δή, Polit. 287d ; μὲν δῆτα, Soph. Ant. 547 ; – μέν νυν, bes. ion. = μὲν οὖν, auch μενοῦν, in einem Wort, geschrieben, bei den Attikern sehr gewöhnlich, nun, also, oft mit großem Nachdruck, μάλιστα μὲν οὖν, πάνυ μὲν οὖν, in Antworten, allerdings, freilich, auch verbessernd das in der Frage Enthaltene, wie imo vero, nein vielmehr, vgl. Soph. O.R. 705, Phil. 1364 ; Plat. Gorg. 466 ae ; σὺ μὲν οὖν ἀπόκριναι, du vielmehr, 470b ; ὡς ἄτοπον τὸ ἐνύπνιον – ἐναργὲς μὲν οὖν, Crit. 44b ; auch μὲν οὖν δή u. μὲν δὴ οὖν, ion. μὲν δὴ ὦν, Her. 4.144 ; u. μενοῦν γε, im NT, die Rede anfangend ; vgl. Lobeck zu Phryn. p. 342 ; – μέν που, doch wohl, Plat. u. A., εἰδέναι μέν που χρή, man muß freilich wissen, scilicet, nimirum ; – μέντε, s. oben, auch allein, denn doch, στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν, die Herzen der Edlen sind denn doch zu wenden, Il. 15.203, vgl. 2.145, 13.47 ; μέν τοι, att. als ein Wort geschrieben, μέντοι, freilich, allerdings, bes. nach Verneinungen, Il. 8.294, Od. 7.259, 24.321 ; Hes. O. 285 ; u. bes. in Antworten nachdrücklich bejahend, noch durch νὴ Δία verstärkt, Plat. Phaed. 65d, 68b u. Sp.; καὶ μέντοι, καὶ μέντοι καί ; in der Frage, denn, doch, μνήμην οὐ λέγεις μέντοι τι ; Plat. Theaet. 163e, vgl. Phaedr. 263d, 261c ; auch eine Ausnahme, eine Einwendung wird dadurch gemacht, doch, bes. wenn ὅμως folgt, Plat. u. A.; auch μέντοι γε, Xen. An. 2.4.14 ; Plat.; u. ὅμως γε μέντοι, vgl. Lobeck zu Phryn. 342 ; μέντοι που mildert den Begriff von μέντοι ; – μὲν τοίνυν, = μὲν οὖν. – Oft entspricht es einem vorangehenden μέν, stärker als δέ, Thuc. 3.62, 6.9, Xen. Cyr. 2.2.2, Luc. Prom. 12.

μέν

[cf. μάν, μήν2.]

• • 1

    Affirmative particle: οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας Il. 1.163. Cf. Il. 1.211, 216, 234, 269, 273, 514, Il. 2.145, 203, etc. : οὐ μὲν γάρ τι κακὸν βασιλευέμεν Od. 1.392. Cf. Od. 1.78, 173, 208, 222, 411, Od. 2.318, Od. 3.14, 236, etc.

    In less emphatic use, serving to bring out a new point Il. 2.101, Il. 18.84, Il. 23.328, etc. : Od. 9.159, 320, etc.– μέν τοι Il. 4.318, etc. : Od. 4.157, etc.– μέν τε Il. 13.47, etc. : Od. 5.447, etc.

    With ἦ. See ἦ2 1.b.β.

  • 2

    In adversative use : οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης, οὐ μὲν φόρμιγγος (nor yet) Il. 1.603, πόθεόν γε μὲν ἀρχόν (but they ...) Il. 2.703. Cf. Il. 9.57 (under ἦ2 1.b.β), Il. 11.813, etc. : οὐ μέν σʼ οὐδὲ ἐῶσι θεοὶ κλαίειν Od. 4.805. Cf. Od. 10.65 (under ἦ2 1.b.β), etc.

  • 3

    Marking an alternative : οὐ ... οὐδὲ μὲν ... Il. 1.154, οὐδὲ ... οὐδὲ μὲν ... Il. 9.374, etc. Cf. Od. 8.553, Od. 22.415, etc.

  • 4

    Anticipating and answered by δέ Il. 1.18, 53, 135, 140, 183, etc. : Od. 1.11, 22, 24, 66, 110, etc.– ἀλλά Il. 1.22, Il. 3.213, Il. 4.7, etc. : Od. 1.262, 307, Od. 3.265, etc.– αὐτάρ, ἀτάρ Il. 1.50, 127, 165, etc. : Od. 1.215, Od. 2.125, Od. 4.31, etc.– αὖτε Il. 2.816, Il. 13.195, Il. 21.190.

μέν

• 1 where μέν is merely an emphatic particle, and is not balanced by δέ or another particle.
• • a emphasising a demonstrative, not in nom., which refers back to a word in (esp. subject of) a preceding sentence. ὁ δʼ αὐτῷ πὰρ ποδὶ σχεδὸν φάνη· τῷ μὲν εἶπε O. 1.75 οὐδʼ ἀκράντοις ἐφάψατο ἔπεσι· τὸν μὲν ἀγάλλων θεὸς ἔδωκεν O. 1.86 μαντεύσατο δʼ ἐς θεὸν ἐλθών. τῷ μὲν ὁ Χρυσοκόμας εἶπε O. 7.32 Γλαῦκον τρόμεον Δαναοί. τοῖσι μὲν ἐξεύχετʼ O. 13.60 (ὄρος) τοῦ μὲν ἐπωνυμίαν κλεινὸς οἰκιστὴρ ἐκύδανεν πόλιν γείτονα P. 1.30 πατήρ. τῷ μὲν εἰ κατέβαν ὑγίειαν ἄγων P. 3.72 δεσπόταν· τὸν μὲν Φοῖβος ἀμνάσει P. 4.53 ὣς φάτο· τὸν μὲν ἔγνον ὀφθαλμοὶ πατρός P. 4.120 (δοιοὶ δʼ ὑψιχαῖται ἀνέρες). τῶν μὲν κλέος P. 4.174 Κυράναν· ἁ μὲν οὔθʼ ἱστῶν παλιμβάμους ἐφίλησεν ὁδούς P. 9.18 γαμβρὸς Ἥρας. τῷ μὲν δαῖτα πορσύνοντες ἀστοὶ I. 4.61 (Αἰακὸν) τοῦ μὲν ἀντίθεοι ἀρίστευον υἱέες I. 8.24 (Ἀχιλεύς) τὸν μὲν οὐδὲ θανόντʼ ἀοιδαὶ ἔλιπον I. 8.56 (καὶ κεῖνος) τὸν μὲν οὐ κατελέγχει κριτοῦ γενεὰ πατραδελφεοῦ I. 8.65 Ὕλλου τε καὶ Αἰγιμιοῦ · τῶν (Hermann: τὰ cod.) μὲν ὑπὸ στάθμᾳ νέμονται I. 9.4 cf. fr. 140b. 16.
  • b emphasising adv., esp. temporal. νῦν μὲν αὐτῷ γέρας Ἀλκιμέδων O. 8.65 μελέων, τὰ παρʼ εὐκλέι Δίρκᾳ χρόνῳ μὲν φάνεν O. 10.85 σάμερον μὲν χρή P. 4.1 αἱ δὲ πρώτιστον μὲν ὕμνησαν Διὸς ἀρχόμεναι σεμνὰν Θέτιν N. 5.25 ὃς τότε μὲν βασιλεύων κεῖθι N. 9.11 (Διόσκουροι) μάλα μὲν ἀνδρῶν δικαίων περικαδόμενοι N. 10.54 adv. phrase, “τὸ μὲν ἐμόν, Πηλέι γέρας θεόμορον ὀπάσσαι γάμου Αἰακίδᾳ” I. 8.38
  • c emphasising verb. ἐπέγνω μὲν Κυράνα P. 4.279
  • d where the balancing thought is,
  • • α suppressed. παῖδας, ὧν εἷς μὲν Κάμιρον πρεσβύτατόν τε Ἰάλυσον ἔτεκεν Λίνδον τε O. 7.73 τὰ μὲν ἐν ἅρμασι καλλίνικοι πάλαι (v. also μέν τε) P. 11.46 ξανθὸς δʼ Αχιλεὺς τὰ μὲν μένων Φιλύρας ἐν δόμοις, παῖς ἐὼν ἄθυρε μεγάλα ἔργα N. 3.43 πρῶτον μὲν fr. 30. 1.
    • β not expressed in coordinated clause. ἤδη γὰρ αὐτῷ, πατρὶ μὲν βωμῶν ἁγισθέντων, διχόμηνις ἀντέφλεξε Μήνα O. 3.19 τοὺς μὲν ὦν P. 3.47 τὰ μὲν ὦν οὐ δύνανται νήπιοι κόσμῷ φέρειν ἀλλʼ ἀγαθοί, τὰ καλὰ τρέψαντες ἔξω P. 3.83
  • e contrasting with what precedes, not what follows. ἄγγελος ἔβαν πέμπτον ἐπὶ εἴκοσι τοῦτο γαρύων εὖχος ἀγώνων ἄπο . δύο μὲν Κρονίου πὰρ τεμένει, παῖ, σέ τʼ ἐνόσφισε καὶ Πολυτιμίδαν κλᾶρος προπετὴς ἄνθεʼ Ὀλυμπιάδος (μὰν coni. Wil.) N. 6.61 esp., ἀλλὰ μέν, ἀλλʼ ἐπεύξασθαι μὲν ἐγὼν ἐθέλω Ματρί P. 3.77 “ἀλλὰ καὶ σκᾶπτον μόναρχον καὶ θρόνος τὰ μὲν ἄνευ ξυνᾶς ἀνίας λῦσον” P. 4.154
  • f dub. & fragg. [ἀγαθοῖς μὲν (Schr.: ἀγαθοῖσιν codd.) N. 11.17] ἐγὼ μὲν ὑπὲρ χθονὸς Pae. 8.14 ]ἔνθεν μὲν αρ[ Πα. 13a. 22. ]α μὲν γὰρ εὔχομαι[ Pae. 16.3 ἔνθεν μὲν fr. 59. 11. πρόσθα μὲν fr. 70. 1. πρὶν μὲν ἕρπε Δ. 2. 1. μὲν στάσις[ Δ. 3. 3. ]φθίτο μὲν γα[ Δ. 4e. 8. τὰν λιπαρὰν μὲν Αἴγυπτον fr. 82. κείνῳ μὲν fr. 92. Λάκαινα μὲν fr. 112. δελφῖνος, τὸν μὲν ἐκίνησʼ ἐρατὸν μέλος fr. 140b. 16. οἱ μὲν κατωκάρα δεσμοῖσι δέδενται fr. 161. φθέγμα μὲν πάγκοινον ἔγνωκας fr. 188. πανδείματοι μὲν fr. 189. ἴσον μὲν fr. 224. ἁ μὲν πόλις Αἰακιδᾶν fr. 242. ]υν μὲν θεο[ ?fr. 337. 11. στῆναι μὲν οὐ θέμις οὐδὲ παύσασθαι φορᾶς ?fr. 358.
  • g γε μέν, v. 4.
• 2 μέν δέ.
• • a where sentences are opposed. ἐμοὶ μὲν τὺ δὲ O. 1.84 θανόντων μὲν ἐνθάδʼ τὰ δʼ ἐν τᾷδε Διὸς ἀρχᾷ O. 2.57 παρὰ μὲν τιμίοις τοὶ δὲ O. 2.65 τὸν μὲν λεῖπε χαμαί· δύο δὲ ἐθρέψαντο δράκοντες O. 6.44 τὰ μὲν ἐκ θεοῦ δʼ O. 11.8 κελαδέοντι μὲν σὲ δʼ P. 2.15—8. νεότατι μὲν βουλαὶ δὲ πρεσβύτεραι P. 2.63—5. τόδε μὲν μέλος ὑπὲρ πολιᾶς ἁλὸς πέμπεται· τὸ Καστόρειον δʼ θέλων ἄθρησον P. 2.67 τῷ μὲν Ἀπόλλων · ἀπὸ δʼ αὐτὸν ἐγὼ P. 4.66 τὸν μὲν οὐ γίνωσκον· ὀπιζομένων δʼ ἔμπας τις εἶπεν P. 4.86 “ἀλλὰ τούτων μὲν κεφάλαια λόγων ἴστε. λευκίππων δὲ δόμους πατέρων φράσσατέ μοι” P. 4.116 μάκαρ μὲν ἀνδρῶν μέτα ἔναιεν, ἥρως δʼ ἔπειτα λαοσεβής P. 5.95 μάλιστα μὲν Κρονίδαν θεῶν σέβεσθαι· ταύτας δὲ μή ποτε τιμᾶς ἀμείρειν γονέων βίον πεπρωμένον P. 6.23 ὁ μὲν που τεοῖς τε μήδεσι τοῦτʼ ἔπραξεν, τὸ δὲ συγγενὲς ἐμβέβακεν ἴχνεσιν πατρὸς (contra Wil., 467.) P. 10.11—2. οἱ μὲν πάλαι, νῦν δʼ I. 2.1—9. ἀλλʼ ὀνοτὸς μὲν ἰδέσθαι, συμπεσεῖν δʼ ἀκμᾷ βαρύς I. 4.50—1. ἀλλʼ ἐμοὶ δεῖμα μὲν παροιχόμενον καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν. τὸ δὲ πρὸ ποδὸς ἄρειον ἀεὶ βλέπειν χρῆμα πάν I. 8.11 “ἀλλὰ τὰ μὲν παύσατε· βροτέων δὲ λεχέων τυχοῖσα υἱὸν εἰσιδέτω θανόντʼ ἐν πολέμῳ” I. 8.35 καλῶν μὲν ὦν μοῖράν τε τερπνῶν ἐς μέσον χρὴ παντὶ λαῷ δεικνύναι· εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ἀτληκηκοτας προστύχῃ, ταύταν σκότει κρύπτειν ἔοικεν fr. 42. 3—5. ἀλλὰ [ βαρεῖα μὲν] ἐπέπεσε μοῖρα· τλάντων δʼ ἔπειτα Πα. 2. 63-4. ταῦτα θεοῖσι μὲν πιθεῖν σοφοὺς δυνατόν, βροτοῖσιν δʼ ἀμάχανον εὑρέμεν Πα. 6. 51-3. τὸν μὲν Ὑπερβορ[έοις] ἄνεμος ζαμενὴς ἔμειξ[ ] ὦ Μοῖσαι, τοῦ δὲ παντεχ[ ] τίς ὁ ῥυθμὸς ἐφαίνετο; Πα. 8. 63-5. χάλκεοι μὲν τοῖχοι χρύσεαι δʼ ἓξ ὑπὲρ αἰετοῦ ἄειδον κηληδόνες Πα. 8. 68-70. Κρῆτα μὲν καλέοντι τρόπον, τὸ δʼ ὄργανον Μολοσσόν *fr. 107b. 2.* σῶμα μὲν πάντων ἕπεται θανάτῳ περισθενεῖ, ζωὸν δʼ ἔτι λείπεται αἰῶνος εἴδωλον fr. 131b. 1.
  • b where sentences are joined. ζώει μὲν ἐν Ὀλυμπίοις Σεμέλα . λέγοντι δʼ ἐν καὶ θαλάσσᾳ βίοτον ἄφθιτον Ἰνοῖ τετάχθαι O. 2.25 — 30. Ὀλυμπίᾳ μὲν γὰρ Πυθῶνι δʼ O. 2.48—9. τᾷ μὲν ὁ Χρυσοκόμας πραΰμητίν τʼ Ἐλείθυιαν παρέστασέν τε Μοίρας. ἧλθεν δʼ ὑπὸ σπλάγχνων Ἴαμος O. 6.41 κείνοισι μὲν (κείνοις ὁ μὲν coni. Mingarelli) —. αὐτὰ δὲ O. 7.49—50. Ἄλτιν μὲν ὅγʼ ἐν καθαρῷ διέκρινε, τὸ δὲ κύκλῳ πέδον ἔθηκε δόρπου λύσιν O. 10.45—7. εἰ γὰρ ὁ πᾶς χρόνος ὄλβον μὲν οὕτω καὶ κτεάνων δόσιν εὐθύνοι, καμάτων δʼ ἐπίλασιν παράσχοι P. 1.46 τοὶ μὲν ἀλλάλοισιν ἀμειβόμενοι γάρυον τοιαῦτ· ἀνὰ δʼ ἡμιόνοις Πελίας ἵκετο P. 4.93—4. ὀρφανίζει μὲν, ἔμαθε δʼ P. 4.283—4. τὸ μὲν ἔχει συγγενὴς ὀφθαλμὸς αἰδοιότατον γέρας . μάκαρ δὲ καὶ νῦν P. 5.15—20. πολλοῖσι μὲν γὰρ ἀείδεται νικαφόροις ἐν ἀέθλοις . τὰ δὲ καὶ ἀνδράσιν ἐμπρέπει P. 8.25—8. τοιαῦτα μὲν ἐφθέγξατʼ Ἀμφιάρηος. χαίρων δὲ καὶ αὐτὸς Ἀλκμᾶνα στεφάνοισι βάλλω P. 8.55—6. τὸ μὲν μέγιστον τόθι χαρμάτων ὤπασας, οἴκοι δὲ πρόσθεν ἁρπαλέαν δόσιν ἐπάγαγες P. 8.64 ποτὶ γραμμᾷ μέν αὐτὰν στᾶσε κοσμήσαις τέλος ἔμμεν ἄκρον, εἶπε δʼ P. 9.118—9. θάνεν μὲν αὐτὸς ἥρως Ἀτρείδας . ὁ δʼ ἄρα γέροντα ξένον Στροφίον ἐξίκετο (others join μέν with τʼ v. 33) P. 11.31—4. ὁ δʼ ὀρθὸν μὲν ἄντεινεν κάρα, πειρᾶτο δὲ πρῶτον μάχας N. 1.43 ἐν Τροίᾳ μὲν Ἕκτωρ Αἴαντος ἄκουσεν. ὦ Τιμόδημε, σὲ δʼ ἀλκὰ παγκρατίου τλάθυμος ἀέξει N. 2.14 ἁ Νεμέα μὲν ἄραρεν μείς τʼ ἐπιχώριος . ἅλικας δʼ ἐλθόντας οἴκοι τʼ ἐκράτει Νίσου τʼ ἐν εὐαγκεῖ λόφῳ N. 5.44—5. καὶ ταῦτα μὲν παλαιότεροι ὁδὸν ἀμαξιτὸν εὗρον. ἕπομαι δὲ καὶ αὐτός N. 6.53—4. χρεῖαι δὲ παντοῖαι φίλων ἀνδρῶν. τὰ μὲν ἀμφὶ πόνοις ὑπερώτατα, μαστεύει δὲ καὶ τέρψις ἐν ὄμμασι θέσθαι πιστόν N. 8.42 πεῖραν μὲν ἀγάνορα Φοινικοστόλων ἐγχέων ἀναβάλλομαι ὡς πόρσιστα, μοῖραν δʼ εὔνομον αἰτέω N. 9.28—9. τὰν μέν ᾤκισσεν ἁγεμόνα. σὲ δʼ ἐς νᾶσον Οἰνοπίαν ἐνεγκὼν κοιμᾶτο I. 8.19—21. καὶ τὸ μὲν διδότω θεός. [ὁ δ]ʼ ἐχθρὰ νοήσαις ἤδη φθόνος οἴχεται Πα. 2. 53-4. χρῆν μὲν κατὰ καιρὸν ἐρώτων δρέπεσθαι, τὰς δὲ Θεοξένου ἀκτῖνας δρακείς, ὃς μὴ ποθῷ κυμαίνεται, κεχάλκευται (Hermann: με codd.) fr. 123. 1. ὃς μὲν ἀχρήμων, ἀφνεὸς τότε, τοὶ δʼ αὖ πλουτέοντες fr. 124. 8. ἀπὸ μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ τραπεζᾶν ὤθεον, αὐτόματοι δʼ ἐπλάζοντο fr. 166. 3.
  • c where subordinate clauses are joined. εἰ δʼ ἀριστεύει μὲν ὕδωρ, κτεάνων δὲ χρυσὸς αἰδοιέστατος O. 3.42 ἐκέλευσεν δʼ αὐτίκα χρυσάμπυκα μὲν Λάχεσιν χεῖρας ἀντεῖναι θεῶν δʼ ὅρκον μέγαν μὴ παρφάμεν O. 7.64—5. (φόρμιγξ) τᾶς ἀκούει μὲν βάσις, πείθονται δʼ ἀοιδοὶ σάμασιν P. 1.2—3. τᾶς ἐρεύγονται μὲν ἀπλάτου πυρὸς ἁγνόταται ἐκ μυχῶν παγαί. ποταμοὶ δὲ P. 1.21—2. τῶ σε μὴ λαθέτω, Κυράνα, παντὶ μὲν θεὸν αἴτιον ὑπερτιθέμεν, φιλεῖν δὲ Κάρρωτον P. 5.25—6. (πάρφασις) ἃ τὸ μὲν λαμπρὸν βιᾶται, τῶν δʼ ἀφάντων κῦδος ἀντείνει σαθρόν N. 8.34
  • d where parts of sentences are opposed or joined. ὃς σε μὲν Νεμέᾳ πρόφατον, Ἀλκιμέδοντα δὲ πὰρ Κρόνου λόφῳ θῆκεν Ὀλυμπιονίκαν O. 8.16 αἴνει δὲ παλαιὸν μὲν οἶνον, ἄνθεα δʼ ὕμνων νεωτέρων O. 9.48—9. τέρας μὲν θαυμάσιον προσιδέσθαι, θαῦμα δὲ καὶ παρεόντων ἀκοῦσαι P. 1.26 πράσσει γὰρ ἔργῳ μὲν σθένος, βουλαῖσι δὲ φρήν N. 1.26 ὅσσους μὲν ἐν χέρσῳ κτανών, ὅσσους δὲ πόντῳ θῆρας ἀιδροδίκας N. 1.62 οἶον αἰνέων κε Μελησίαν ἔριδα στρέφοι ῥήματα πλέκων, ἀπάλαιστος ἐν λόγῳ ἕλκειν, μαλακὰ μὲν φρονέων ἐσλοῖς, τραχὺς δὲ παλιγκότοις ἔφεδρος N. 4.95—6. Αἰακόν, ἐμᾷ μὲν πολίαρχον εὐωνύμῳ πάτρᾳ, Ἡράκλεες, σέο δὲ προπράονʼ ἔμμεν ξεῖνον ἀδελφεόν τʼ N. 7.85 ὥρα πότνια τὸν μὲν ἡμέροις ἀνάγκας χερσὶ βαστάζεις, ἕτερον δὲ ἑτέραις N. 8.3 τρὶς μὲν, τρὶς δὲ N. 10.27—8. “ἥμισυ μὲν ἥμισυ δʼ” N. 10.87—8. ἀνὰ δʼ ἔλυσεν μὲν ὀφθαλμόν, ἔπειτα δὲ φωνὰν χαλκομίτρα Κάστορος N. 10.90 ἀλλʼ ἐπέρα ποτὶ μὲν Φᾶσιν θερείαις, ἐν δὲ χειμῶνι πλέων Νείλου πρὸς ἀκτάν I. 2.41 κατὰ μὲν φίλα τέκνʼ ἔπεφνεν, αὐτὸν δὲ τρίτον fr. 171. πολλοῖς μὲν ἐνάλου ὀρείου δὲ πολλοῖς ἄγρας ἀκροθινίοις (δὲ πολλοῖς Duebner: πολλάκις codd.) ?fr. 357.
  • e explicative, distributive. ἄνθεμα δὲ χρυσοῦ φλέγει, τὰ μὲν χερσόθεν ὕδωρ δʼ ἄλλα φέρβει O. 2.72 γλαυκοὶ δὲ δράκοντες τρεῖς, οἱ δύο μὲν κάπετον, εἷς δʼ O. 8.38, cf. O. 13.58, P. 2.48 διδύμους υἱοὺς τὸν μὲν Ἐχίονα, κεχλάδοντας ἥβᾳ, τὸν δʼ Ἔρυτον P. 4.179 Κάδμου κόραι, Σεμέλα μὲν Ὀλυμπιάδων ἀγυιᾶτις, Ἰνὼ δὲ Λευκοθέα P. 11.1 φυᾷ δʼ ἕκαστος διαφέρομεν βιοτὰν λαχόντες, ὁ μὲν τά, τὰ δʼ ἄλλοι N. 7.55 “ἀλλʼ ἄγε τῶνδέ τοι ἔμπαν αἵρεσιν παρδίδωμ· εἰ μὲν, εἰ δὲ N. 10.83—5. ῥεέθροισί τε Δίρκας ἔφανεν καὶ παρʼ Εὐρώτᾳ πέλας, Ἰφικλέος μὲν παῖς Τυνδαρίδας δὲ I. 1.30
  • f in enumeration
  • • α μέν δέ δέ — (δέ. .) στάδιον μὲν ἀρίστευσεν . ὁ δὲ πάλᾳ κυδαίνων Ἔχεμος Τεγέαν. Δόρυκλος δὲ . ἂν ἵπποισι δὲ . μᾶκος δὲ . ἐν δʼ — O. 10.64 ἐγγὺς μὲν Φέρης . ἐκ δὲ Μεσσάνας Ἀμυθάν. ταχέως δʼ Ἄδματος ἶκεν καὶ Μέλαμπος P. 4.125—6. κρέσσονα μὲν ἁλικίας νόον φέρβεται γλῶσσάν τε· θάρσος δὲ (δὲ Schneidewin: τε codd.)—. ἀγωνίας δʼ P. 5.109—113. ἄγοντι δέ με πέντε μὲν Ἰσθμοῖ νῖκαι, μία δʼ . δύο δʼ P. 7.13—6. ἡσυχία δὲ φιλεῖ μὲν συμπόσιον· νεοθαλὴς δʼ αὔξεται μαλθακᾷ νικαφορία σὺν ἀοιδᾷ· θαρσαλέα δὲ παρὰ κρατῆρα φωνὰ γίνεται N. 9.48 μακρὰ μὲν . πολλὰ δʼ . οὐδʼ Ὑπερμήστρα . Διομήδεα δʼ . γαῖα δʼ N. 10.4 τοὶ μὲν ὦν Θήβαισι . ὅσσα δʼ . ἀνορέαις δʼ I. 4.7—11. ἐν μὲν Αἰτωλῶν θυσίαισι φαενναῖς Οἰνείδαι κρατεροί, ἐν δὲ Θήβαις ἱπποσόας Ἰόλαος γέρας ἔχει, Περσεὺς δʼ ἐν Ἄργει Κάστορος δʼ αἰχμὰ Πολυδεύκεός τʼ ἐπʼ Ἐὐρώτα ῥεέθροις. ἀλλʼ ἐν Οἰνώνᾳ I. 5.30—4. τὸν μὲν ἄνδωκε δʼ . ὁ δʼ I. 6.37—41. ἵπποι μὲν ἀθάναται Ποσειδᾶνος ἄγοντʼ Αἰακ[ ] Νηρεὺς δʼ ὁ γέρων ἕπετα[ι ] πατὴρ δὲ Κρονίων μολ[ Pae. 15.2 σεμνᾷ μὲν κατάρχει . ἐν δὲ κέχλαδεν . ἐν δὲ Ναίδων . ἐν δʼ Δ. 2. 8-15. τοῖσι λάμπει μὲν μένος ἀελίου, φοινικορόδοις δʼ ἐνὶ λειμώνεσσι (δʼ supp. Bergk: τʼ Boeckh) Θρ. 7. 1. τεῖρε δὲ στερεῶς ἄλλαν μὲν σκέλος, ἄλλαν δὲ πᾶχυν, τὰν δὲ αὐχένα φέροισαν fr. 169. 30—2. ἀελλοπόδων μέν τινʼ εὐφραίνοισιν ἵππων τιμαὶ καὶ στέφανοι τοὺς δʼ ἐν πολυχρύσοις θαλάμοις βιότα. τέρπεται δὲ καί τις fr. 221.
    • β in paratactic climax. ἄριστον μὲν ὕδωρ, ὁ δὲ χρυσὸς, εἰ δʼ ἄεθλα (cf. O. 3.45) O. 1.1—3. ἐμοὶ μὲν ὦν, ἐπʼ ἄλλοισι δὲ, τὸ δʼ ἔσχατον O. 1.111—3. Πίσα μὲν Διός. Ὀλυμπιάδα δὲ . Θήρωνα δὲ O. 2.3 πολλὰ μὲν, πολλὰ δʼ . ἅπαν δʼ εὑρόντος ἔργον O. 13.14 ἀρέομαι πὰρ μὲν Σαλαμῖνος, ἐν Σπάρτᾳ δʼ, παρὰ δὲ τὰν εὔυδρον ἀκτὰν Ἱμέρα P. 1.76 πολ]λὰ μὲν τὰ πάροιθ[ ]δαιδάλλοισʼ ἔπεσιν, τὰ δʼ α[ ] Ζεὺς οἶδʼ, ἐμὲ δὲ πρέπει Παρθ. 2. 31-3. ἀπὸ Ταυγέτοιο μὲν . Σκύριαι δʼ . ὅπλα δʼ ἀπʼ Ἄργεος, ἅρμα Θηβαῖον, ἀλλʼ ἀπὸ Σικελίας fr. 106. ἁ μὲν ἀχέταν Λίνον αἴλινον ὕμνει, ἁ δʼ Ὑμέναιον. ἁ δʼ Ἰάλεμον υἱὸν Οἰάγρου <δὲ> Ὀρφέα (δὲ supp. Wil.) Θρ. 3. 6.—10
    • γμέν . νῦν αὖτε δὲ. ἐν Νεμέᾳ μὲν πρῶτον νῦν αὖτε Ἰσθμοῦ . εἴη δὲ τρίτον σωτῆρι πορσαίνοντας Ὀλυμπίῳ I. 6.3—7.
  • g ὁ μέν ὁ δέ — (ὁ δέ). ἀλλʼ ὁ μὲν Πυθῶνάδʼ ᾤχετʼ ἰὼν . ἁ δὲ τίκτε θεόφρονα κοῦρον O. 6.37—41. τὸ μὲν γὰρ πατρόθεν τὸ δʼ ματρόθεν O. 7.23 ἐδόκησαν ἐπʼ ἀμφότερα μαχᾶν τάμνειν τέλος, τοὶ μὲν γένει φίλῳ σὺν Ἀτρέος Ἑλέναν κομίζοντες, οἱ δʼ ἀπὸ πάμπαν εἴργοντες O. 13.58 ἀμφοτέροις ὁμοῖοι τοκεῦσι, τὰ ματρόθεν μὲν κάτω, τὰ δʼ ὕπερθε πατρός P. 2.48 δόξαν εὑρεῖν τὰ μὲν ἐν ἱπποσόαισιν ἄνδρεσσι μαρνάμενον, τὰ δʼ ἐν πεζομάχαισι P. 2.65 τὸν μὲν ἁ δʼ P. 3.8—12. ἄλλον ἀλλοίων ἀχέων ἔξαγεν τοὺς μὲν μαλακαῖς ἐπαοιδαῖς ἀμφέπων, τοὺς δὲ προσανέα πίνοντας ἢ γυίοις περάπτων παντόθεν φάρμακα, τοὺς δὲ τομαῖς ἔστασεν ὀρθούς P. 3.51 τὸν μὲν τοῦ δὲ P. 3.97—100. τὰ μὲν παρίκει· τῶν νῦν δὲ P. 6.43 Κάστορος βίαν σέ τε, ἄναξ Πολύδευκες, υἱοὶ θεῶν, τὸ μὲν παρʼ ἆμαρ ἕδραισι Θεράπνας, τὸ δʼ οἰκέοντας ἔνδον Ὀλύμπου P. 11.63 ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ καί τιν ἀελπτίᾳ βαλὼν ἔμπαλιν γνώμας τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ οὔπω P. 12.32 τοὶ μὲν ὁ δʼ N. 1.41 διείργει δὲ πᾶσα κεκριμένα δύναμις, ὡς τὸ μὲν οὐδὲν, ὁ δὲ χάλκεος ἀσφαλὲς αἰὲν ἕδος μένει οὐρανός N. 6.3 ἁμέραν τὰν μὲν παρὰ πατρὶ φίλῳ Δὶ νέμονται τὰν δʼ ὑπὸ κεύθεσι γαίας N. 10.55 ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον. τὸν δʼ αὖ παρέσφαλεν καλῶν θυμὸς ἄτολμος ἐών N. 11.29 ἁ μὲν ἁ δʼ ἁ δʼ Θρ. 3. 6-9. καὶ τοὶ μὲν ἵπποις γυμνασίοισι <τε>, τοὶ δὲ πεσσοῖς, τοὶ δὲ φορμίγγεσσι τέρπονται, παρὰ δέ σφισιν εὐανθὴς ἅπας τέθαλεν ὄλβος Θρ. 7. 6—7. irregularly coordinated, τὰ δʼ ἄλλαις ἁμέραις πολλὰ μὲν ἐν κονίᾳ χέρσῳ, τὰ δὲ γείτονι πόντῳ φάσομαι N. 9.43, cf. P. 3.51
  • h with anaphora. πολλὰ μὲν πολλὰ δὲ O. 13.14 πολλὰ μὲν πολλὰ δὲ (Boeckh: μιν codd.) P. 9.123 ὅσσους μὲν ὅσσους δὲ N. 1.62 ἀλλʼ ἀνὰ μὲν βρομίαν φόρμιγγʼ, ἀνὰ δʼ αὐλὸν ἐπʼ αὐτὰν ὄρσομεν ἱππίων ἀέθλων κορυφάν N. 9.8 τρὶς μὲν τρὶς δὲ N. 10.27 ἥμισυ μὲν ἥμισυ δὲ N. 10.87 εὖ μὲν Ἀρισταγόραν δέξαι εὖ δʼ ἑταίρους N. 11.3—4. πολλὰ μὲν πολλὰ δὲ N. 11.6—7. χρὴ μὲν ὑμνῆσαι τὸν ἐσλόν, χρὴ δὲ κωμάζοντʼ ἀγαναῖς χαρίτεσσιν βαστάσαι I. 3.7—8. ἀγαπᾶται, μέτρα μὲν γνώμᾳ διώκων, μέτρα δὲ καὶ κατέχων I. 6.71 διαγινώσκομαι μὲν, γινώσκομαι δὲ καὶ Pae. 4.22 ἐντὶ μὲν . ἐντὶ [δὲ καὶ] (supp. Wil.) Θρ. 3. 1. οἶδε μὲν βίου τελευτάν, οἶδεν δὲ διόσδοτον ἀρχάν fr. 137. 1.
  • i where the μέν cl. has concessive force. σοφίαι μὲν αἰπειναί· τοῦτο δὲ προσφέρων O. 9.107 κώμῳ μὲν ἁδυμελεῖ Δίκα παρέστακε· θεῶν δʼ ὄπιν ἄφθονον αἰτέω P. 8.70 ἦ τινʼ ἄγλωσσον μέν, ἦτορ δʼ ἄλκιμον, λάθα κατέχει ἐν λυγρῷ νείκει N. 8.24 cf. μὲν ἀλλά P. 4.139; P. 6.23
  • k indicating comparison. λέγεται μὰν Ἕκτορι μὲν κλέος ἀνθῆσαι Σκαμάνδρου χεύμασιν ἀγχοῦ, βαθυκρήμνοισι δʼ ἀμφʼ ἀκταῖς Ἑλώρου δέδορκεν παιδὶ τοῦθʼ Ἁγησιδάμου φέγγος ἐν ἁλικίᾳ πρώτᾳ N. 9.39
  • l where μέν and δὲ clauses are irregularly balanced. Ἱέρωνος ὃς ἀμφέπει σκᾶπτον δρέπων μὲν κορυφὰς ἀρετᾶν ἄπο πασᾶν, ἀγλαίζεται δὲ καὶ μουσικᾶς ἐν ἀώτῳ O. 1.13 οἱ ὤπασε θησαυρὸν δίδυμον μαντοσύνας, τόκα μὲν φωνὰν ἀκούειν, εὖτʼ ἂν δὲ Ἡρακλέης κτίσῃ, τότʼ αὖ χρηστήριον θέσθαι κέλευσεν O. 6.66 ὃς τύχᾳ μὲν δαίμονος, ἀνορέας δʼ οὐκ ἀμπλακὼν O. 8.67 πολλὰ δʼ ἀνθρώποις παρὰ γνώμαν ἔπεσεν ἔμπαλιν μὲν τέρψιος, οἱ δὲ O. 12.11 οὐ ψεύσομʼ ἀμφὶ Κορίνθῳ, Σίσυφον μὲν πυκνότατον παλάμαις ὡς θεόν, καὶ τὰν Μήδειαν . τὰ δὲ καί ποτʼ ἐν ἀλκᾷ ἐδόκησαν ἐπʼ ἀμφότερα μαχᾶν τάμνειν τέλος O. 13.52—5. πρύτανι κύριε πολλᾶν μὲν εὐστεφάνων ἀγυιᾶν καὶ στρατοῦ. εἰ δέ τις (v. G. P., 374) P. 2.58 διψῇ δὲ πρᾶγος ἄλλο μὲν ἄλλου, ἀεθλονικία δὲ μάλιστʼ ἀοιδὰν φιλεῖ N. 3.6—7. ὁ δʼ ἀποπλέων Σκύρου μὲν ἅμαρτε πλαγχθέντες δʼ εἰς Ἐφύραν ἵκοντο N. 7.37 χαίρω δὲ πρόσφορον ἐν μὲν ἔργῳ κόμπον ἱείς, ἐπαοιδαῖς δʼ ἀνὴρ νώδυνον καί τις κάματον θῆκεν N. 8.48—9 cf. N. 9.48 ἄνδρα δʼ ἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέρʼ Ἀρκεσίλαν . εἰ δέ τις N. 11.11 “λίσσομαι παῖδα θρασὺν ἐξ Ἐριβοίας ἀνδρὶ τῷδε τελέσαι, τὸν μὲν ἄρρηκτον φυάν, θυμὸς δʼ ἑπέσθω” I. 6.47—9. μάτρωί θʼ χάλκασπις ᾧ πότμον μὲν Ἄρης ἔμειξεν, τιμὰ δʼ ἀγαθοῖσιν ἀντίκειται I. 7.25—6. σὲ δʼ ἐγὼ παρά μιν αἰνέω μέν, Γηρυόνα, τὸ δὲ μὴ Δὶ φίλτερον σιγῷμι πάμπαν fr. 81 ad Δ. 2. πόλιν ἀμφινέμονται, πλεῖστα μὲν δῶρʼ ἀθανάτοις ἀνέχοντες, ἕσπετο δʼ αἰενάου πλούτου νέφος fr. 119. 3.
  • m μέν δέ combined with other particles.
  • • α μὲν ὦν δέ. ἀρούραισιν, αἵτʼ ἀμειβόμεναι τόκα μὲν ὦν βίον ἀνδράσιν ἐπηετανὸν ἐκ πεδίων ἔδοσαν, τόκα δʼ αὖτʼ ἀναπαυσάμεναι σθένος ἔμαρψαν N. 6.10 cf. O. 1.111
    • β γε μὲνδέ, opposing two connected thoughts to what precedes; v. 4. infra. (Fortune, you guide ships and wars and councils). αἵ γε μὲν ἀνδρῶν πόλλʼ ἄνω, τὰ δʼ αὖ κάτω ψεύδη μεταμώνια τάμνοισαι κυλίνδοντʼ ἐλπίδες. σύμβολον δʼ οὔ πώ τις ἐπιχθονίων πιστὸν εὗρεν θεόθεν O. 12.5 ὕπατον δʼ ἔσχεν Πίσα Ἡρακλέος τεθμόν. ἁδεῖαί γε μὲν ἀμβολάδαν ἐν τελεταῖς δὶς Ἀθαναίων μιν ὀμφαὶ κώμασαν· γαίᾳ δὲ καυθείσᾳ πυρὶ καρπὸς ἐλαίας ἔμολεν N. 10.33
  • n fragg. τὶν μὲν [πά]ρ μιν[ ] ἐμὶν δὲ πὰ[ρ] κείνοι[ς Πα. 10. 18-9. λίγεια μὲν Μοῖσʼ ἀφα [ ] μνάσει δὲ καί τινα Πα. 14. 32—5.
• 3 μέν balanced with particles other than δέ.
• • a μέν ἀλλά lang=greek>
  • • α τὸ μὲν Ἀρχιλόχου μέλος, φωνᾶεν Ὀλυμπίᾳ ἄρκεσε . ἀλλὰ νῦν O. 9.1 λέγοντι μὰν χθόνα μὲν κατακλύσαι μέλαιναν ὕδατος σθένος, ἀλλὰ ἀνάπωτιν ἐξαίφνας ἄντλον ἑλεῖν O. 9.50 ποταμοὶ δʼ ἁμέραισιν μὲν προχέοντι ῥόον καπνοῦ αἴθων· ἀλλʼ ἐν ὄρφναισιν P. 1.22 ἀσθενεῖ μὲν χρωτὶ βαίνων, ἀλλὰ μοιρίδιον ἦν P. 1.55 “ἐντὶ μὲν θνατῶν φρένες ὠκύτεραι κέρδος αἰνῆσαι ἀλλʼ ἐμὲ χρὴ καὶ σὲ” P. 4.139 ῥᾴδιον μὲν γὰρ πόλιν σεῖσαι ἀλλʼ ἐπὶ χώρας αὖτις ἕσσαι δυσπαλὲς δὴ γίνεται P. 4.272 πολλὰ μὲν ἀρτιεπὴς γλῶσσά μοι τοξεύματʼ ἔχει . ἀλλʼ ὅμως καύχαμα κατάβρεχε σιγᾷ I. 5.46—52, cf. fr. 106.
    • β μέν ἀλλά δέ δέ, in enumeration. παρὰ μὲν ὑψιμέδοντι Παρνασσῷ τέσσαρας ἐξ ἀέθλων νίκας ἐκόμιξαν, ἀλλὰ Κορινθίων ὑπὸ φωτῶν ἐν ἐσλοῦ Πέλοπος πτυχαῖς ὀκτὼ στεφάνοις ἔμιχθεν ἤδη, ἑπτὰ δʼ ἐν Νεμέᾳ, τὰ δʼ οἴκοι μάσσον ἀριθμοῦ, Διὸς ἀγῶνι N. 2.19—24.
  • b μέν τε.
  • • α χαίταισι μέν ζευχθέντες ἔπι στέφανοι πράσσοντί με τοῦτο χρέος, ἅ τε Πίσα O. 3.6 ὄτρυνον νῦν ἑταίρους, Αἰνέα, πρῶτον μὲν κελαδῆσαι, γνῶναί τʼ ἔπειτʼ O. 6.88 ἁδυμελεῖ θαμὰ μὲν φόρμιγγι παμφώνοισί τʼ ἐν ἔντεσιν αὐλῶν O. 7.12 βλάστε μὲν ἐξ ἁλὸς ὑγρᾶς νᾶσος, ἔχει τέ μιν ὀξειᾶν ὁ γενέθλιος ἀκτίνων πατήρ O. 7.69 τίμα μὲν δίδοι τε O. 7.88 παρέσταν μὲν ἄρα Μοῖραι σχεδὸν ὅ τʼ ἐξελέγχων χρόνος O. 10.52 αἱ δύο δʼ ἀμπλακίαι φερέπονοι τελέθοντι· τὸ μέν ὅτι, ὅτι τε P. 2.31 ὁ θεῖος ἀνὴρ πρίατο μὲν θανάτοιο κομιδὰν πατρός, ἐδόκησέν τε P. 6.39 ὀφείλει δʼ ἔτι θαμὰ μὲν Ἰσθμιάδων δρέπεσθαι κάλλιστον ἄωτον ἐν Πυθίοισί τε νικᾶν Τιμονόου παῖδʼ N. 2.9 ἦ μὰν ἀνόμοιά γε δᾴοισι ἕλκεα ῥῆξαν τὰ μὲν ἀμφʼ Ἀχιλεῖ νεοκτόνῳ, ἄλλων τε μόχθων ἐν πολυφθόροις ἁμέραις N. 8.30—1. τὸ μὲν ἔλευσεν· ἴδον τʼ ἄποπτα[ Δ. 4. 39. γόνον ὑπάτων μὲν πατέρων μελπόμενοι γυναικῶν τε Καδμειᾶν fr. 75. 11.
    • β μέν τε — (καί / τε.), in enumeration. μιν αἰνέω μάλα μὲν τροφαῖς ἑτοῖμον ἵππων χαίροντά τε καὶ πρὸς ἡσυχίαν τετραμμένον O. 4.14—6. εἰ δʼ εἴη μὲν Ὀλυμπιονίκας βωμῷ τε ταμίας συνοικιστήρ τε, τίνα κεν φύγοι ὕμνον O. 6.4 κτεῖνε μὲν κλέψεν τε ἔν τʼ P. 4.249—51.
    • γ irregularly coordinated. ἀλλʼ ἐγὼ Ἡροδότῳ τεύχων τὸ μὲν ἅρματι τεθρίππῳ γέρας, ἁνία τʼ ἀλλοτρίαις οὐ χερσὶ νωμάσαντʼ ἐθέλω ἐναρμόξαι μιν ὕμνῳ I. 1.14 αἰδοῖος μὲν ἧν ἀστοῖς ὁμιλεῖν, ἱπποτροφίας τε νομίζων ἐν Πανελλάνων νόμῳ. καὶ θεῶν δαῖτας προσέπτυκτο πάσας I. 2.37 ἐμὲ δὲ πρέπει παρθενήια μὲν φρονεῖν γλώσσᾳ τε λέγεσθαι Παρθ. 2. 34.
  • d uncertain exx. ἀείδει μὲν ἄλσος ἁγνὸν τὸ τεὸν ποταμόν τε ὤανον ἐγχωρίαν τε λίμναν καὶ σεμνοὺς ὀχετούς, Ἵππαρις οἶσιν ἄρδει στρατόν, κολλᾷ τε σταδίων θαλάμων ταχέως ὑψίγυιον ἄλσος (κολλᾷ τε cum ἄρδει, Σ; cum ἀείδει μὲν Hermann) O. 5.10—2. [μὲν — (coni. Hartung: μιν codd.: ὔμμιν de Jongh) τε (v. l. δέ) O. 11.17—9.] [κρέσσονα μὲν . θάρσος τε — (codd.: δὲ Schneidewin), ἀγωνίας δʼ P. 5.109—13.] [θάνεν μὲν μάντιν τʼ (θάνεν μὲν cum ὁ δʼ ἄρα v. 34, edd. vulg.) P. 11.31—33.] [τὰ μὲν ἐν ἅρμασι καλλίνικοι πάλαι Ὀλυμπίᾳ ἀγώνων πολυφάτων ἔσχον θοὰν ἀκτῖνα σὺν ἵπποις, Πυθοῖ τε ἤλεγξαν Ἑλλανίδα στρατιὰν ὠκύτατι (Ὀλυμπίᾳ τʼ codd., edd.: τʼ del. Pauw: Ὀλυμπίαθʼ Maas) P. 11.46] [μὲν (codd.: ἔμμεν Turyn) N. 7.86] [μὲν τε (v. l. δ.) Θρ. 7. 1—5.]
  • c μὲν γε μάν. νῦν δʼ ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὰν τέλος O. 13.104
  • d μὲν αὖτε. (θεός) ὃς ἀνέχει τότε μὲν τὰ κείνων, τότʼ αὖθʼ ἑτέροις ἔδωκεν μέγα κῦδος P. 2.89, cf. I. 6.3—7.
  • e μέν ἀτάρ. οἱ μὲν κρίθεν· ἀτὰρ Ἰάσων αὐτὸς P. 4.168 Ἀπόλλωνι μὲν θ[εῶν] ἀτὰρ ἀνδρῶν Ἐχεκ[ρά]τει ?fr. 333a. 4.
  • f μέν καί καί. cf. 1. b supra. πρῶτον μὲν Ἀλκμήνας σὺν υἱῷ Τρώιον ἂμ πεδίον, καὶ μετὰ ζωστῆρας Ἀμαζόνος ἦλθεν καὶ εἷλε Μήδειαν fr. 172. 3—6.
• 4 γε μέν, yet cf. 2. m. β supra. “νῦν γε μὲν” (byz.: μάν codd.) P. 4.50 τίν γε μέν (cf. G. P., 387) N. 3.83

μέν (μήν): (1) the same as μήν, in truth, indeed, certainly, Il. 7.89, Il. 1.267, Od. 3.351; sometimes might be written μήν, as the scansion shows, Il. 7.389, Il. 22.482; freq. to emphasize a pronoun or another particle, and of course not always translatable, τοῦ μέν, ἦ μέν, καὶ μέν, οὐ μέν, οὐδὲ μὲν οὐδέ, Od. 6.13, Il. 2.703. —(2) in correlation, μέν without losing the force above described calls attention to what follows, the following statement being introduced by δέ, αὐτάρ, or some other adversative word. μέν in correlation may sometimes be translated to be sure (quidem), although, but oftener does not admit of translation. It should be remembered that μέν is never a connective, that it always looks forward, never backward. Its combinations with other particles are various.

μέν

• • IParticle, used to shew that the word or clause with which it stands answers to a following word or clause, which is introduced by δέ. Generally, μέν and δέ may be rendered on the one hand, on the other hand, or as well . ., as, while or whereas, but it is often necessary to leave μέν untranslated.
  • • 2μέν is not always answered by δέ, but by other equiv. Particles, as ἀλλά, ἀτάρ or αὐτάρ, αὖ, αὖθις, αὖτε; also πρῶτον μέν, εἶτα Soph.; πρῶτον μέν, ἔπειτα Soph.; πρῶτον μέν, μετὰ τοῦτο Xen.
    • 3the answering clause with δέ is sometimes left to be supplied, ὡς μὲν λέγουσι as indeed they say, (but as I believe not), Eur.; this isolated μέν is often a Pron., ἐγὼ μὲν οὐκ οἶδα I for my part, (whatever others may say), Xen.; οὗτος μέν Plat.
    • 4μέν was orig. the same as μήν, and like it is used in protestations, καί μοι ὄμοσσον, ἦ μέν μοι ἀρήξειν and swear to me, that surely thou wilt assist me, Il.
  • IIμέν before other Particles: μὲν ἄρα, μέν ῥα accordingly, and so, Hom., etc.
  • • 2μέν γε, used much like γοῦν, at all events, at any rate, Ar., etc.
    • 3μὲν δή to express certainty, Soph., etc.
    • 4μὲν οὖν or μενοῦν, a strengthd. form of οὖν, so then, Soph.; in replies, it affirms strongly, πάνυ μὲν οὖν Plat., etc.; also it corrects a statement, nay rather, like Lat. imo, imo vero, μου πρὸς τὴν κεφαλὴν ἀποψῶ wipe your nose on my head, Answ. ἐμοῦ μὲν οὖν . ., nay on mine, Ar., etc.; μὲν οὖν δή Soph.:—so in NTest., μενοῦνγε, to begin a sentence, yea rather, Lat. quin imo.
    • 5μέν τοι or μέντοι,
    • • aconjunctive, yet, but however, nevertheless, tamen, vero, Aesch., etc.
      • bAdverbial, of course, certainly, Plat., etc.; with an imperat., to enforce the command, τουτὶ μέντοι σὺ φυλάττου only take heed . ., Ar.; strengthd. μέντοι γε Xen.:—in narrative, etc., to add something, καὶ φυλάξασθαι μέντοι . ., and of course to take care . ., Xen.