μεμψιμοιρέω
μεμψιμοιρέω, to complain of fate
μεμψῐ-μοιρέω,
- grumble, complain of, τινι Plb. 18.8.3, D.S. 17.77; τισὶν ἐπί τινι Plb. 18.48.7; περί τινος D.S. 17.79; ὅτι . . Luc. Sacr. 1.
- II blame, bear a grudge against, [τινὶ] οὐδέν Decr. ap. D. 18.74, cf. Plu. CG 8.
μεμψιμοιρέω-ῶ [ῐ]
1 se plaindre de son sort : ὅτι, Luc. Sacr. 1, en ce que ||
2 adresser des reproches : τινι, DS. 17, 77, à qqn ; τινί τι, Dém. 249, 25 ou τινι περί τινος, DS. 17, 79 ; ou τινι ἐπί τινι, Pol. 18, 31, 7, se plaindre à qqn de qqn ou de qqe ch. ; avec un seul. rég. : ἐπί τινι, Pol. 23, 13, 8, se plaindre de qqe ch.
Étym. μεμψίμοιρος.
μεμψιμοιρέω, sich über sein Schicksal beklagen, unzufrieden sein, übh. sich beklagen, Luc. Iov. Trag. 40 ; auch τινί τι, Einem Etwas vorwerfen, ὅτι οὐ μεμψιμοιρεῖ αὐτῷ ὁ δῆμος οὐδέν, Dem. 18.74, in einem Psephisma ; Sp., wie DS. – Adj. verb. μεμψιμοιρητέον, Pol. 4.60.9.
μεμψιμοιρέω
μεμψῐμοιρέω,
fut. -ήσω
- Ito complain of fate, Luc.
- IIto impute as blameworthy, τί τινι ap. Dem.