μονοπροσωπέω
μονοπροσωπέω, have but one person
μονο-προσωπέω, Gramm.,
- have but one person, A.D. Pron. 6.18.
μονοπροσωπέω-ῶ, n’avoir qu’une personne à chaque temps, être unipersonnel, Dysc. Pron. 6a.
Étym. μονοπρόσωπος.
μονοπροσωπέω, nur eine Person haben, von den Adjektivis einer Endung, Apoll.Dysc. pron. p. 266 a.