μονοπάλης
μονοπάλης, one who conquers in wrestling only
μονο-πάλης, Ion. μουνο- [ᾰ], ου, ὁ,
- one who conquers in wrestling only (or in single bouts), Epigr. ap. Paus. 6.4.6.
*μονο·πάλης, ion. μουνο·πάλης, ου [ᾰ] adj. m. qui lutte en combat singulier, Epigr. (Paus. 6, 4, 7).
Étym. μόνος, πάλη.
μονοπάλης, ὁ, poet. μουνοπάλης, allein, im Zweikampfe ringend, Epigr. b. Paus. 6.4.7.