μυρτίς
μυρτίς, myrtle-berry
μυρτ-ίς, ίδος, ἡ,
- = μύρτον I, Diph. 79 (pl.), Plb. 12.2.3 (pl.), Gp. 11.8 tit. (pl.).
- II = μυρτίδανον II, Orib. Eup. 2.1.
μυρτίς, ίδος (ἡ) [ῐδ]
1 baie ou couronne de myrte, Diph. (Com. fr. 4, 413) ; Nic. Al. 355 ; Geop. 7, 20, 1, etc. ; Pol. 12, 2, 3 ||
2 c. μυρτίδανον 2, P. Eg.
Étym. μύρτος.
μυρτίς, ίδος, ἡ, die Myrtenkrone ; Diphil. bei Ath. II.52e ; Pol. ib. XIV.651d.