ναοπόλος
ναοπόλος, the overseer of a temple
νᾱο-πόλος, Ion. νηοπ-, ον,
- dwelling or busied in a temple, μάντις Pi. Fr. 51 Schroeder, cf. Man. 4.427.
- II as Subst., overseer of a temple, Hes. Th. 991.
ναο·πόλος, ου (ὁ)
1 qui réside dans un temple, Pd. fr. 70, 5 ||
2 conservateur ou inspecteur d’un temple, Hés. Th. 991 (ion. νηο-).
Étym. ναός, πολέω.
ναοπόλος, [ᾱ], ion. νηοπόλος, der sich im Tempel aufhält, darin beschäftigter Tempelaufseher ; Hes. Th. 991 ; Alcaeus oder Pind. bei Strab. 9.2.34.
νᾱοπόλος
- 1minister of a temple ναοπόλον μάντιν δαπέδοισιν ὁμοκλέα (i. e. Teneros, son of Apollo: v. δάπεδον) fr. 51d.
ναοπόλος
πολέω
- the overseer of a temple, Hes.