νειοτομεύς
νειοτομεύς, one who breaks up a fallow
νειοτομεύς, έως, ὁ,
- one who breaks up a fallow, AP 6.41 (Agath.).
νειο·τομεύς, έως (ὁ) charrue, propr. « qui fend une jachère », Anth. 6, 41.
Étym. νειός, τέμνω.
νειοτομεύς, ὁ, der das Brachfeld Schneidende, der Pflug, Agath. 30 (VI.41).
νειοτομεύς
νειο-τομεύς, έως,
τέμνω
- one who breaks up a fallow, Anth.