νεκάς
νεκάς, a heap of slain
νεκάς, άδος, ἡ, (νέκυς)
- heap of slain, ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν Il. 5.886, cf. Ps.-Luc. Philopatr. 10.
- II simply, = τάξις, in pl., ranks, Call. Fr. 231.
- III in pl., the dead, ἄναξ νεκάδων Ἀϊδωνεύς AP 15.40.43 (Cometas), cf. EM 600.9.
νεκάς, άδος (ἡ) [ᾰδ]
1 monceau ou rangée de cadavres, Il. 5, 886 ; Anth. 15, 40 ; Luc. Philopatr. 10 ||
2 ligne de combattants, Call. fr. 231 ||
3 âme, Cycliq. (EM. 600, 9).
Étym. cf. νεκρός, νέκυς.
νεκάς, άδος, ἡ, ein Haufe von Leichen (νέκυς, νεκρός), reihenweis daliegende Tote, Il. 5.886 u. Sp., wie Luc. Philopatr. 10, Comet. ep. (XV.40). – Nach Hesych. brauchte es Callim. frg. 231 = τάξις, Haufe, Schar0. – Die Kykliker sollen es nach EM. 600.9 für ψυχή gebraucht haben.
νεκάς
ἡ
[cf. νέκυς.]
Dat. pl. νεκάδεσσι.
A heap of slain : ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν Il. 5.886.
νεκάς , άδος (νέκῡς): heap of slain, Il. 5.886†.
νεκάς, άδος,
νέκυς
- a heap of slain, ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν (Epic dat. pl.) Il.