νειρός

νειρός (A), ά, όν,

• lowest, ἐν χθονὸς νειροῖς μυχοῖς Lyc. 896 (v.l. νηροῖς), cf. Hsch. s. vv. νειρόν, νηρόν.
• • • 2 Subst. νειρή, ἡ, = νείαιρα II, Id. s.v. νειρὴ κοίλη (s. v. l.), but acc. sg. νεῖραν as Adj., νεῖραν ἐς πλευράν prob. cj. in E. Rh. 794 (νείαιραν, νείεραν codd.); dat. sg. νείρᾳ prob. in A. Ag. 1479 (lyr.; νείρει codd.); cf. νείαιρα.

νειρός (B), ά, όν,

• strong, vehement, Hsch.

νειρός ¹, zsgzn aus νεαρός od. νειαρός, nur bei Gramm.; Hesych. erkl. ἔσχατος ; vgl. Müller Lycophr. 896.