νικηφόρος
νικηφόρος, bringing victory
νῑκηφόρ-ος, Dor. νικᾱφ-, ον, (φέρω)
- bringing victory, δίκη A. Ch. 148.
- II (φέρομαι) bearing off the prize, victorious, Pi. O. 1.116; ν. ἀγλαΐα the glory of victory, ib. 13.14; πρᾶγμα ν. A. Eu. 477; κράτος S. Tr. 186; δίκη E. Ph. 781; ἄγρα Id. Ba. 1200; θεὸς or θεοὶ ν., applied to the Ptolemies, OGI 89.3 (iii B.C.), PTeb. 43.28 (ii B.C.); epith. of Athena, Eros, etc., SIG 629.6 (Pergam., ii B.C.), IG ΙΙ(4).1304 (Delos, ii B.C.), etc.: c. gen., X. Mem. 3.4.5.
νικη·φόρος, ος, ον [ῑ]
1 qui donne (propr. qui apporte) la victoire, Eschl. Ch. 148 ||
2 qui remporte la victoire, victorieux, vainqueur, Pd. O. 1, 115, etc. ; Plat. Leg. 953d, etc. ; en parl. de choses, Pd. O. 2, 5, etc. ; Eschl. Eum. 477, etc. ; Soph. Tr. 186 ; Plat. Phil. 27d ; ν. παγκρατίου, Xén. Conv. 2, 5 (cf. Mem. 3, 4, 5, Ages. 9, 7), vainqueur au pancrace ||
3 qui concerne la victoire ou le vainqueur, Pd. O. 13, 14 ||
➳ Dor. νικαφόρος [ᾱ] Pd. ll. cc.
Étym. νίκη, φέρω.
1. zegevierend; subst. overwinnaar.
2. de overwinning brengend:
νικηφόρος, [ῑ], den Sieg davontragend, siegreich, dor. νικᾱφόρος, in den Kampfspielen siegend, auch ἄεθλα, P. 8.27, στέφανοι, I. 1.22 ; bei Aesch. heißt Δίκη so, den Sieg verleihend, Ch. 146 ; πάλαισμα σωτήριόν τε καὶ δορὸς νικηφόρον, Eum. 747 ; σὺν κράτει νικηφόρῳ, Soph. Trach. 185 ; oft bei Eur., πατρὸς ἐκ νικηφόρου γεγώς, El. 880, νικηφόρου δώρου τύχοιτε, I.A. 1557 ; auch in Prosa, der Sieger, Plat. Rep. X.621d, Legg. V.730c, Xen. Mem. 3.4.5, oft Plut.
νικηφόρος
φέρω
- Ibringing victory, Aesch.
- II (φέρομαι) bearing off the prize, conquering, victorious, Pind., Soph., etc.