οὐρητικός
οὐρητικός, inclined to urinate much
οὐρ-ητικός, ή, όν, of persons,
- inclined to make water much or often, Hp. Acut.(Sp.) 52 (Sup.); οἱ λίαν οὐ. Arist. PA 670b9.
- II promoting urine, v.l. in Hp. Acut. 53, cf. Arist. Pr. 865a19, al.; οἶνος Ath. 1.32c sq.: Comp., Diph.Siph. ap. Ath. 9.371b, Dsc. 3.137.
- 2 like urine, ὀσμή Arist. Pr. 908b2.
- III ἀγγεῖον, πόρος οὐ., = οὐρήθρα, Sor. 1.57 (cj.), Gal. UP 5.16.
οὐρητικός, ή, όν :
1 qui concerne l’urine ou l’action d’uriner, Méd. ||
2 sujet à uriner, Hpc. 405, 19 ; Arstt. P.A. 3, 7 ||
3 qui fait uriner, diurétique, Diph. (Ath. 54a) ; Ath. 32c ||
Cp. -ώτερος, Diph. (Ath. 371b) ; sup. -ώτατος, Hpc. l. c. (οὐρέω 1).
1. veel urinerend.
2. urineren opwekkend.
οὐρητικός, zum Urin, zum Pissen gehörig, Medic.; dazu geneigt, Arist. part. an. 3.7 u. A.; πόρος = οὐρήθρα, Medic.; Urin treibend, τὰ δὲ ἀμύγδαλά ἐστιν οὐρητικά, Ath. II.54a, τὸ σευτλίου μέλαν οὐρητικώτερον, IX.371b. Vgl. auch die unter οὔρησις angeführte Stelle.