πάνοπλος
πάνοπλος, in full armour, full-armed
πᾰνοπλ-ος, ον,
- in full armour, with all harness on, Tyrt. l.c. (-ίοισι codd. vett.); στρατός A. Th. 59; ὄχλος E. Ph. 149 (lyr.), cf. 671 (lyr.); τεύχη πάνοπλά τʼ ἀμφιβλήματα suits of full armour, ib. 779; νικᾶν πάνοπλον in the heavy-armed contest, POxy. 1110.6 (ii A. D.).
πάν·οπλος, ος, ον [ᾰ]
1 armé de toutes pièces, pesamment armé, Eschl. Sept. 59 ; Eur. Ph. 149, 675, 779 ||
2 muni de tous ses moyens de défense, c. à d. vigoureux, dans la force de l’âge ; au sup. -ότατος, A. Rh. 3, 244, le plus jeune de tous.
Étym. π. ὅπλον.
πάνοπλος, ganz, schwer gerüstet ; Ἀργείων στρατός, Aesch. Spt. 59 ; Eur. Rhes. 22 ; ὄχλος, Phoen. 151, öfter.
πάνοπλος
πάν-οπλος (ᾰ), ον,
ὅπλον
- in full armour, full-armed, Aesch., Eur.; πάνοπλα ἀμφιβλήματα suits of full armour, Eur.