πανουργέω
πανουργέω, to play the knave
πᾰνουργ-έω, pf. πεπανούργηκα Ar. Pl. 368:—
- play the knave, E. Med. 583, Ar. Ach. 658, Antipho 5.65: c. acc. cogn., ἃ πανουργεῖς Ar. Eq. 803, cf. Pl. 368, 876; ὅσια πανουργήσασα having dared a righteous crime, S. Ant. 74; πανουργίας π. περί τι D. 35.56.
- II Pass., to be adulterated, Gal. 6.269 (v. foreg.).
πανουργέω-ῶ [πᾰ] (pf. πεπανούργηκα) être fourbe ou méchant, Ant. 137, 8 ; Eur. Med. 583 ; Ar. Ach. 658 ; τι, Soph. Ant. 74 ; Ar. Eq. 803, etc. ; πανουργίας π. Dém. 943, 1, tramer ou commettre qqe méchanceté, des méfaits.
Étym. πανοῦργος.
1. met acc. v.h. inw. obj. begaan, plegen:
2. abs. zich als een schurk gedragen:
πανουργέω, ein πανοῦργος sein, listig od. bübisch handeln, ein Bubenstück ausführen ; absolut, Antiph. 5.65 ; Eur. Med. 583 ; Ar. Ach. 658 ; τί, Plut. 368, 876, wie ὅσια πανουργήσασα Soph. Ant. 74 (Schol. μετὰ πανουργίας ἐργασαμένη); πανουργεῖν πανουργίας περί τι, Dem. 35.56 u. Sp.
πανουργέω
πᾰνουργέω,
- to play the knave or villain, Eur., Ar.; ἃ πανουργεῖς the rogueries you are playing, Ar.; ὅσια πανουργήσασα, an oxymoron, having dared a righteous crime, Soph.