πέπρωται
πέπρωται, πέπρωτο, πεπρωμένος, v. *πορεῖν.
πέπρωται et πέπρωτο, 3 sg. pf. et pl. q. pf. épq. il est et il était marqué par le destin, Il. 18, 329 ; Hés. Th. 464 ; part. πεπρωμένος, η, ον, marqué par le destin, Il. 16, 441 ; 15, 209 ; πεπρωμένον ἐστί, Il. 3, 309, l’arrêt du destin.
Étym. *πόρω.
πέπρωται
3 sing. pf. pass. πόρω.