πεπτικός
πεπτικός, able to digest
πεπτ-ικός, ή, όν, (πέσσω)
- able to digest, π. εἶναι τῆς τροφῆς Arist. GA 766a32; ἔχειν τὴν κοιλίαν . . πεπτικωτάτην ib. 749b24; δύναμις π. digestive power, Dsc. 1.14.
- II promoting digestion, Arist. PA 677b32, Long. 466b32, Thphr. Lass. 16, Str. 15.2.10, Xenocr. ap. Orib. 2.58.98; πόα Dsc. 3.31; φάρμακον Gal. 11.779.
- III promoting concoction, hence of the male seed, σπέρμα π. Zeno Stoic. 1.36.
πεπτικός, ή, όν :
1 apte à digérer, Arstt. G.A. 4, 1, 37 ; Diosc. 3, 38 ||
2 qui aide à la digestion, Arstt. P.A. 4, 3, 5 ||
Sup. -ώτατος, Arstt. G.A. 3, 1, 8.
Étym. πέπτω.
πεπτικός, zum Kochen od. Verdauen gemacht, sp. Medic.; das Verdauen befördernd.