παλίγγλωσσος

πᾰλίγ-γλωσσος, ον,

• contradictory, false, ἀγγέλων ῥῆσις Pi. N. 1.58; but ἔρις οὐ π. unrelenting, Id. Parth. 2.63.
• • II of strange or foreign tongue, πόλις Id. I. 6(5).24.
  • III = δύσφημος, Com.Adesp. 1098.

παλίγγλωσσος, von widriger, fremder Sprache ; πόλις, neben βάρβαρος, Pind. I. 5.23 ; aber ῥῆσις παλίγγλωσσος ἀγγέλων, N. 1.58, ist die widersprechende, falsche ; vgl. Poll. 2.109, 6.164, wo es δύσφημος, κακόφημος erkl. ist.

πᾰλίγγλωσσος, -ον

• • a uttered contrary to fact, lying παλίγγλωσσον δέ οἱ ἀθάνατοι ἀγγέλων ῥῆσιν θέσαν pr. N. 1.58
  • b perverse of tongue οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις, ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος I. 6.24
  • c sign. incert. ἐνῆκεν καὶ ἔπειτ[ ]λος τῶνδʼ ἀνδρῶν ἕνεκεν μερίμνας σώφρονος ἐχθρὰν ἔριν οὐ παλίγγλωσσον, ἀλλὰ δίκας ὁδοὺς πιστὰς ἐφίλη[ς.]ν (παλίγγλωσσος coni. Wil.: unrelenting G-H.) Παρθ. 2. 63.

παλίγγλωσσος πᾰλίγ-γλωσσος, ον, γλῶσσα

• • Icontradictory, false, Pind.
  • IIof strange or foreign tongue, Pind.