παλαίωσις

πᾰλαί-ωσις, εως, ἡ, (παλαιόομαι)

• keeping for a long time, esp. of wine, παλαίωσιν δέχεσθαι Str. 5.4.3, cf. Plu. QConv. 2.656b, Ath. 1.33b, Xenocr. ap. Orib. 2.58.140; of drugs, maturing, Hp. Decent. 10; dilapidated condition of a house, Stud.Pal. 22.131.7 (ii A. D.): metaph., διελθεῖν εἰς π. LXX Na. 1.15 (2.1); μῆνις ὀργὴ εἰς π. ἀποτιθεμένη Andronic.Rhod. p. 572 M.

παλαίωσις, ἡ, das Altmachen, Altwerden ; οἶνος χαριέστατος εἰς παλαίωσιν, Ath. I.33b ; οἴνῳ μὲν ὠφέλιμον, ἐλαίῳ δʼ ἀσύμφορον παλαίωσις, Plut. Symp. 7.3.4 ; a.Sp.; Schol. Ar. Ran. 868 erkl. μῆνις = ὀργὴ εἰς παλαίωσιν ἀποτιθεμένη.

παλαίωσις πᾰλαίωσις, εως, παλαιόομαι

• a growing old, Strab.