παραλήγω
παραλήγω, to be next to the end
παραλήγω,
- to be next to the end, ἡ παραλήγουσα (sc. συλλαβή) the penultima, A.D. Synt. 255.5, etc.; π. τῷ ῑ to have ι in the penultima, Hdn.Gr. 2.926; ἴαμβος παραλήγων in the last foot but one, Heph. 5.1:— also in Med., τῷ ῑ -λήγεσθαι A.D. Adv. 175.20, cf. Hdn.Gr. 2.927, Hermog. Id. 1.6.
παρα·λήγω, être à l’avant-dernière place, être pénultième, Hdn gr. π. μ. λ. 20, 39, etc. ; ἡ παραλήγουσα (s. e. συλλαβή) Dysc. Synt. 252, etc. la syllabe pénultième.
παραλήγω, daneben stillen, beruhigen (?). – Intr. daneben aufhören, bes. bei Gramm. ἡ παραλήγουσα, die vorletzte Silbe ; auch ὁπότε τῷ ι παραλήγει, wenn in der vorletzten Silbe ein ι ist, Hdn. περὶ μον. λ. p. 20.20.