παραλιταίνω
παραλιταίνω, do amiss, sin
παρᾰλῐταίνω, aor. -ήλῐτον,
- do amiss, sin, ἦ μέγα δή τι παρήλιτον A.R. 3.891; ὅσσα οἱ . . παρήλιτε cj. in Q.S. 13.400.
- 2 c. acc. pers., ἦ ῥα θεοὺς . . παρήλιτες didst sin against them, A.R. 2.246.
παρ·αλιταίνω (f. παραλιτήσω, ao. 2 παρήλιτον) [ᾰλ] commettre une faute, A. Rh. 3, 891 ; Q. Sm. 13, 400 ; τινά, A. Rh. 2, 246, envers qqn.
παραλιταίνω, (ἀλιταίνω), irren, sich versündigen, sp.D., wie Qu.Sm. 13.400 ; ἦ ῥα θεοὺς ὀλοῇσι παρήλιτες ἀφραδίῃσιν Ap.Rh. 2.246, sich in Unverstand gegen die Götter versündigen.