παραμόνιμος
παραμόνιμος, staying beside
παρα-μόνιμος, ον, poet. fem. παρμονίμα Pi. P. 7.18, cf. Aglaïas 6: (παραμένω):—
- constant, steadfast, permanent, παρμόνιμον χρῆμα Thgn. 198, cf. Hp. Morb. 1.22, etc.; π. εὐδαιμονία Pi. l.c.; ὠφέλεια Pl. Thg. 130a; ἀλοιφή Gal. 6.292; ἐπὴν . . παραμόνιμα ᾖ when things are stable, Hp. Mul. 2.162.
- 2 of slaves. trusty, X. Mem. 2.4.5, prob. for παράμονον ib. 2.10.3; θηρίον, metaph. of a man, ib. 3.11.11. Adv. -μως Phryn. PS p.57 B.
παραμόνιμος, ος, ον [ῐ] qui reste constamment auprès, d’où assidu, persévérant, constant, en parl. de pers. Xén. Mem. 2, 4, 5 ; 3, 11, 11 ; en parl. de choses, Pd. P. 7, 21 ; Plat. Theag. 130a ||
Cp. -ώτερος, A. Aphr. ||
➳ Poét. παρμόνιμος, Thgn. 198 ; f. dor. παρμονίμα, Pd. l. c.
Étym. παραμένω.
παραμόνιμος, verbleibend, ausharrend ; καὶ βέβαιος ὠφέλεια, Plat. Theag. 130a ; καὶ εὔνουν ἀνδράποδον, Xen. Mem. 2.4.5 ; Sp.; – poet. παρμόνιμος, Theogn. 198 ; Pind. auch 3 Endgn, παρμονίμαν εὐδαιμονίαν, P. 7.20.
• Adv . Erkl. von γλίσχρως, B.A. 32.8.
• Adv . Erkl. von γλίσχρως, B.A. 32.8.
παραμόνιμος, ον,
poet. fem. παρμονίμα
παραμένω
- 1staying beside, i. e. steadfast, permanent, Theogn., Pind.
- 2of slaves, trusty, Xen.