παραμήριον
παραμήρ-ιον, τό,
- dagger, Just. Nov. 85.4 (also Adj. παραμήριος μάχαιρα, Hsch. s.v. κλονιστήρ).
- II παραμήρια, τά, inside of the thighs, Dsc. 1.99, Ruf. Onom. 119, Antyll. ap. Orib. 10.31.1, Poll. 2.188, Hsch. s.v. κίκκασος.
παρα·μήριον, ου (τὸ) partie de la cuisse qui regarde l’autre cuisse, Diosc. 1, 130 ; Ruf. (Orib. 3, 391 B.-Dar.).
Étym. π. μηρός.