παῦλα
παῦλα, rest, a resting-point, stop, end, pause
παῦλα, ἡ, (παύω)
- rest, pause, S. OC 88; οὐκ ἐν παύλῃ ἐφαίνετο there seemed to be no end of it, Th. 6.60.
- 2 c. gen., π. νόσου cessation or end of disease, S. Ph. 1329, cf. Hp. Mul. 2.124; κακῶν S. Tr. 1255, Plu. Thes. 15; μόχθων prob. in B. 9.8; παροξυσμοῦ Gal. 10.604; παῦλαν ἔχον κινήσεως παῦλαν ἔχει ζωῆς Pl. Phdr. 245c; ἡδονὴν . . παῦλαν λύπης εἶναι Id. R. 584b; π. ταῖς γυναιξὶ τοῦ τεκνοῦσθαι Arist. HA 585a35; ἡ π. τῆς τεκνοποιίας Id. Pol. 1335a31; παῦλάν τινʼ αὐτῶν some means of stopping them, X. An. 5.7.32. (Written παῦλλα Puchstein Epigr.Gr. p.7.)
παῦλα, ης (ἡ)
1 intr. cessation, repos, d’où fin, abs. Thc. 6, 60 ; Soph. O.C. 88 ; avec un gén. Soph. Ph. 1329, etc. ; Plat. Phædr. 245c, etc. ; Arstt. H.A. 7, 5, 2, etc. ||
2 tr. action ou moyen de faire cesser, gén. Xén. An. 5, 7, 32.
Étym. παύω.
παῦλα, ἡ, Ruhe, Rast, das Aufhören ; κακῶν, Soph. Trach. 1255 ; Ar. Lys. 772 ; νόσου, Soph. Phil. 1329 ; λύπης, Plat. Rep. IX.584b ; κινήσεως, ζωῆς, Phaedr. 245c ; ἀγνοίας, Pol. 12.28.5 ; Folgde. Auch das Beendigen, Xen. An. 5.7.32.
παῦλα, ἡ,
παύω
- 1rest, a resting-point, stop, end, pause, Soph.; οὐκ ἐν παύλῃ ἐφαίνετο there seemed to be no end of it, Thuc.
- 2c. gen., π. νόσου cessation of disease or rest from it, Soph.; παῦλάν τινʼ αὐτῶν some means of stopping them, Xen.