παυσίπονος
παυσίπονος, ending toil
παυσί-πονος, ον,
- ending toil or hardship, c. gen., E. IT 451 (lyr.), Ar. Ra. 1321 (lyr.); παυσιπόνῳ λάθας πόματι Epigr.Gr. 244.10 (Cyzic.).
παυσί·πονος, ος, ον [ῐ] qui met fin aux peines, Eur. I.T. 451.
Étym. π. πόνος.
παυσίπονος, Arbeit, Mühe, Drangsal lindernd ; δουλείας παυσίπονος, Eur. I.T. 451 ; vgl. Ar. Ran. 1321.
παυσίπονος
παυσί-πονος, ον,
- ending toil or hardship, c. gen., Eur.