πελάτης

πελάτ-ης [ᾰ], ου, Dor. πέλατ-ας, ὁ, (πελάζω)

• one who approaches or comes near, S. Ph. 1164 (lyr.); neighbour, Τμώλου π. A. Pers. 49 (anap.).
• • II esp. of one who approaches a woman, τὸν πελάταν λέκτρων Διός, of Ixion, S. Ph. 677 (lyr.).
  • III one who approaches to seek protection, dependant, client, Pl. Euthphr. 4c, Arist. Ath. 2.2, Phot.; = Lat. cliens, D.H. 1.83, Plu. Rom. 13, etc.:—fem. πελάτις, ιδος, Id. Cat.Ma. 24. (Cf. ἱκέτης from ἱκνέομαι.)

πελάτης, ὁ, fem. πελάτις, ἡ,
1) der sich Nähernde, Nachbar, Anwohner ; ἱεροῦ Τμώλου πελάται, Aesch. Pers. 49 ; εἴ τι σέβει ξένον εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν, Soph. Phil. 1149 ; vom Ixion τὸν πελάταν λέκτρων ποτὲ τῶν Διός ib. 673.
2) wie θής, der geringe Mann, der um Sold, für Tagelohn arbeitet, Mietsknecht, Plat. Euthyphr. 4c ; vgl. Ruhnk. ad Tim. 211. – Uebh. der Geringere, der sich in den Schutz des Mächtigern begibt (man vergleicht ἱκέτης von ἱκνέομαι), der Client, wie es Plut. Rom. 13 braucht.

πελάτης πελάτης (ᾰ), ου, ὁ, πελάζω

• • Ione who approaches or comes near, Soph.: a neighbour, Lat. accola, Aesch.
  • IIesp. of one who approaches a woman, τὸν πελάταν λέκτρων Διός, of Ixion, Soph.
  • IIIone who approaches to seek protection, a dependant, Plat.; the Rom. cliens, Plut.