περαντικός
περαντικός, conclusive, logical
περαν-τικός, ή, όν,
- conclusive, Ar. Eq. 1378; π. λόγος, a kind of syllogism, Stoic. 2.77, cf. Gal. 18(1).219.
- II περαντικά, τά, dub. sens. in POxy. 2032.61 (vi A. D.).
περαντικός, ή, όν, apte à accomplir, à achever, à conclure, Ar. Eq. 1378 ; π. λόγος, DL. 7, 78, sorte de syllogisme.
Étym. περαίνω.
περαντικός, zum Vollenden, Folgern geschickt, Ar. Eq. 1375, Schol. δυνάμενος πέρας τοῖς λόγοις ἐπιτιθέναι, wie B.A. 60 περαντικὸς ῥήτωρ erklärt wird durch ὁ πέρας τοῖς λόγοις ἐπιτιθεὶς ἐν ταῖς ἀποδείξεσι διὰ δύναμιν λόγων, also der tüchtige, seine Sache durchsetzende Redner.
περαντικός, ή, όν
περαίνω
- conclusive, logical, Ar.