περατός

περᾱτός, Ion. περητός, ή, όν, (περάω Α)

• = περάσιμος, Γαδείρων τὸ πρὸς ζόφον οὐ π. Pi. N. 4.69; ποταμὸς νηυσὶ π. navigable, Hdt. 1.189, al. (better νηυσιπέρητος) ; τάφρος οὐ π. Plu. Pyrrh. 28.
• • • 2 = περατικός, PCair.Zen. 536.7 (iii B.C.).

περατός, [ᾱ], ion. περητός, auch 2 Endgn, wie περάσιμος, worüber man fahren, übersetzen kann ; πρὸς ζόφον Γαδείρων οὐ περατόν, Pind. N. 4.69 ; ποταμὸς νηυσὶ περητός, Her. 1.189 ; ἡ μεγίστη τῶν διωρύχων ἐστὶ νηυσὶ περητός, 1.193 ; τάφρος, Plut. Pyrrh. 28.

περᾱτός

• 1to be passed Γαδείρων τὸ πρὸς ζόφον οὐ περατόν N. 4.69

περατός περᾱτός, Ionic -ητός, ή, όν = περάσιμος, Pind., Hdt.