πέρατος
πέρατος, on the opposite side
πέρατος, η, ον [ᾰ] situé tout au bout, à l’extrémité du monde ; particul. ἡ περάτη (s. e. γῆ) :
1 le bout du monde, l’extrémité de l’horizon, la limite extrême du ciel vers le couchant, Od. 23, 243 ; A. Rh. 1, 1281 ||
2 l’hémisphère inférieur, p. opp. au supérieur, Arat. 499.
Étym. πέρα.
πέρατος, am entgegengesetzten Ende, jenseitig. Gew. im fem. ἡ περάτη, sc. χώρα oder γῆ, das Land oder die Gegend, bes. die Himmelsgegend gegenüber, vorzugsweise der Morgen-, od. Abendhimmel, νύκτα μὲν ἐν περάτῃ δολιχὴν σχέθε, Od. 23.243 ; περάτης εἰς οὔρεα γαίης, Ap.Rh. 2.1090, u. an das homerische erinnernd ἠὼς ἐκ περάτης ἀνιοῦσα, 1.1281 ; Schol. erkl. geradezu ἀνατολή u. führt noch an, daß Andere darunter τὸ ὑπὸ γῆν ἡμισφαίριον verstehen, wie es Arat. braucht, 499 ; bei Callim. Del.
πέρατος
πέρᾰτος, η, ον
πέρα
- on the opposite side:—as Subst., περάτη (sc. χώρα) an opposite land or quarter, esp. of the west, as opp. to the east, ἐν περάτῃ Od.