περικλιτέον
περικλιτέον, one must decline, avoid
περι-κλῐτέον,
- one must decline, avoid, Archig. ap. Orib. 47.13.6.
περικλιτέον [ῐτ] vb. de περικλίνω, Orib. 157 Cocch.
περικλιτέον, one must decline, avoid