περιμυκής
περιμυκής, loud-bellowing
περιμῡκ-ής, ές,
- loud-bellowing, cj. in Orph. A. 313.
περιμυκής, ής, ές [ῡ] qui mugit ou gronde alentour, Orph. Arg. 311.
Étym. περιμυκάομαι.
περιμυκής, ές, sehr brüllend, Orph. Arg. 311.