περιτυμπανίζω
περι·τυμπανίζω [ᾰ] battre du tambour autour de, assourdir du bruit du tambour, acc. Plut. M. 144d, 167c.
περιτυμπανίζω, mit dem τύμπανον umtönen u. betäuben, τὰς τίγρεις φασὶ περιτυμπανιζομένας ἐκμαίνεσθαι, Plut. conj.praec. p. 426, vgl. Superst. 5.