πλακόεις
πλακόεις, flat
πλᾰκ-όεις, εσσα, εν,
- flat, πεδίον D.P. Fr. 12.6, cf. Orph. A. 951.
πλακόεις, όεσσα, όεν [ᾰ]
I adj. plat, en forme de plateau, Orph. Arg. 949 ; DP. fr. 12, 7 ||
II subst. :
1 ὁ πλακόεις, Anth. 6, 155 ; par contr. ὁ πλακοῦς (s. e. ἄρτος) Ar. Ach. 1125, etc. ou πλακοῦς ἄρτος, Philét. (Ath. 645d) gâteau plat ||
2 ὁ πλακοῦς, Phænias (Ath. 58e) graine de mauve, de forme aplatie.
Étym. πλάξ.
πλακόεις, εσσα, εν, platt, flach, eben, breit, Orph. Arg. 949 u. a.Sp. S. πλακοῦς.