πλεκτικός
πλεκτικός, of plaiting
πλεκ-τικός, ή, όν,
- of, occupied with plaiting, αἱ π. τῶν τεχνῶν Pl. Lg. 679a, cf. Plt. 283b, 288d.
- II entangling or interlacing, Epicur. Ep. 1p.8U. Adv. -κῶς Poll. 7.172, Sch. Opp. H. 2.376.
πλεκτικός, ή, όν :
1 qui concerne l’art de tresser, Plat. Leg. 670a ; ἡ πλεκτική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 283b, 288d, l’art de tresser ||
2 propre à s’entrelacer, à s’unir par un enlacement, Epict. (DL. 10, 43).
Étym. πλέκω.
πλεκτικός, zum Flechten gehörig, damit beschäftigt ; τέχναι, Plat. Legg. III.679c ; καὶ τεκτονική, Polit. 288d ; Sp., auch adv., Schol. Opp. Hal. 2.376 ; – zum Verwickeln geneigt, Epicur. bei DL. 10.43.
πλεκτικός, ή, όν
πλέκω
- of plaiting, τέχναι Plat.