πολίαρχος
πολίαρχος, ruler of a city
πολίαρχ-ος, ὁ,
- ruler of a city, prince, π. πάτρᾳ Pi. N. 7.85, cf. E. Rh. 381 (anap.).
- II = Lat. praefectus urbi, D.C. 40.46, al., Lyd. Mag. 1.49 (pl.): as Adj., π. ἐξουσία ib. 2.19; Thess. ττολίαρχος IG 9(2).1233 (Phalanna, iii B.C., pl.).
πολί·αρχος, ου (ὁ)
1 chef d’une ville, Pd. N. 7, 125 ; Eur. Rhes. 381 ||
2 à Rome, préfet de la ville, DC. 40, 46 ; 41, 14 ; 52, 33.
Étym. πόλις, ἄρχω.
πολίαρχος, ὁ, Beherrscher einer Stadt ; Pind. N. 7.85 ; Eur. Rhes. 381 ; bes. als Staatsamt, der oberste Befehlshaber in einer Stadt, praefectus urbi, Sp., wie DC. 40.46.
πολῐαρχος
- 1ruler of the city Αἰακόν ἐμᾷ μὲν πολίαρχον εὐωνύμῳ πάτρᾳ N. 7.85
πολίαρχος
πολί-αρχος, ὁ,
- ruler of a city, Pind., Eur.