πολιήτης

πολῐ-ήτης, εω, ὁ, Ep. and Ion. for πολίτης,

• citizen, Il. 2.806 (elsewh. Hom. uses the form πολίτης), Simon. 137, twice in Trag., A. Pers. 556, E. El. 119 (both lyr.); constantly in Hdt. (only in 1.96 codd. have πολιτέων):—fellow-citizen, countryman, ib. 37, 120, al., cf. πολιάτας:—fem. πολιῆτις, ιδος, A.R. 1.867: as Adj., ψάμαθοι πολιήτιδος ἀκτᾶς sands on my countryʼs shore, E. Hipp. 1126 (lyr.).

πολιήτης, ὁ, ion. u. poet. = πολίτης, Bürger ; Il. 2.806 u. Folgde, wie Aesch. Pers. 548, Eur. El. 119. Auch Bürger ein und derselben Stadt, Mitbürger, Landsmann, Her. 1.120 ; πολιήτης πολιήτῃ εὖ πρήσσοντι φθονέει, 7.237, öfter. S. πολιάτας.

πολιήτης

ὁ.

= πολίτης: κοσμησάμενος πολιήτας (the men of his own city) Il. 2.806.

πολιήτης =πολίτης, pl., Il. 2.806†.

πολιήτης, ου, ὁ, Ionic for πολίτης

• • Ia citizen, Il., Hdt., Aesch.; a fellow-citizen, countryman, Hdt.
  • IIas adj., ψάμαθοι πολιήτιδος ἀκτᾶς sands on my countryʼs shore, Eur.