πολυλόγος
πολυ·λόγος, ος, ον [ῠ] qui parle beaucoup, verbeux, Plat. Leg. 641e ||
Cp. -ώτερος, Xén. Cyr. 1, 4, 3.
Étym. π. λέγω.
πολυλόγος, 1) viel redend, geschwätzig ; Plat. Legg. I.641e ; Kompar., Xen. Cyr. 1.4.3 ; Folgde, auch • adv. πολυλόγως , Poll. 4.24 verworfen.