πολυμαθής

πολυ-μᾰθής, ές,

• having learnt or knowing much, Ar. V. 1175, Democr. 64, Pl. Lg. 811a: Comp. -έστερος Aristeas 137: Sup. -έστατος Phld. Vit. p.35 J.; Ἀριστοτέλης Ath. 9.398e, cf. Dam. Isid. 168, Lyd. Mag. 1.5.

πολυμαθής, ές, viel gelernt habend, viel wissend ; Ar. Vesp. 1175 ; Plat. Legg. VII.810e ; Xen. Mem. 4.4.6 ; Isocr. 1.18 ; superl. πολυμαθέστατος Luc. Philopatr. 13 ; Ath. XV.596a, wie Aristoteles.

πολυμαθής πολῠ-μᾰθής, ές μαθεῖν

• having learnt or knowing much, Ar., Plat.