πρίν

πρίν, Adv. and Conj.,

• before, until. [πρῐν 19 times in Hom., Il. 2.344, al.; πρῑν in Il. 6.81, 13.172, al.; once written πρείν, Leg.Gort. 7.40, but πρίν IG 1(2).60.11, 94.9, 114.46, etc.; Trag. and Com. always πρῐν (πρίν γʼ must be read in Ar. Ach. 176).]
• A Adv. of Time, before, either in the sense of sooner or in that of formerly, erst (implying duration up to a certain time):
• • I of future time, with fut. Indic., πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν Il. 1.29, cf. 18.283, Od. 2.198, etc.: with Subj. = fut., πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πάθῃσθα Il. 24.551: with Opt. and κεν, πρίν κεν ἀνιηθεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο Od. 3.117, cf. 11.330, 14.155, Ar. Pax 1076, 1112: with Opt., Il. 24.800: with Imper., 9.250: with Inf. (expressing a wish), 2.413, (expressing an oath) Od. 4.254.
  • II of past time,
  • • 1 formerly, once, πρὶν μέν μοι ὑπέσχετο . ., νῦν δὲ . . Il. 2.112, v.l. in 9.19, cf. 23.827; πρὶν μὲν πόσιν ἐσθλὸν ἀπώλεσα Od. 4.724, cf. 3.408.
    • 2 formerly (up to a certain point), before, in this sense freq. with Art., τὸ πρίν γʼ ἐκέκαστο Il. 5.54; τὸ πρίν γε . ., νῦν δὲ . . 13.105; νῦν δὲ . . τὸ πρίν γε 16.208, cf. A. Pr. 443, Hdt. 1.129: without Art., τὰς ἐπιστήμας ἅς ποτε καὶ π. εἴχομεν Pl. Phd. 75e: with ellipsis of part. γενόμενος, τὰ π. πελώρια (sc. γενόμενα) the giants of old, A. Pr. 151 (lyr.); τοῦ π. Αἰγέως Aegeus gone before, S. OC 69; ἐν τῷ π. χρόνῳ Id. Ph. 1224; ἐν τοῖς π. λόγοις Th. 2.62: with part. expressed, τὸ π. γενόμενον τέρας Hdt. 8.37; τοὺς πρὶν φυλαττομένους Pl. R. 547c, etc.
    • 3 hitherto, π. μέν . . B. 12.114; until that time, and so meanwhile, Id. 15.13.
    • 4 sts. folld. by gen., π. ὥρας Pi. P. 4.43; π. ἀνηκέστου πάθους J. BJ 1.6.1; π. γενέσεως Thd. Su. 42; π. τῆς συνόδου S.E. M. 9.371; π. φάους Arr. An. 3.18.6; π. τοῦ βλέψαι, π. τοῦ ἀποθανεῖν, S.E. P. 7.162, v.l. in LXX To. 14.15; also πρὶν οὗ c. inf., SIG 953.16 (Calymna, ii B.C.); c. indic., Test. ap. D. 46.21.
• B Conj. before, ere: freq. following an antecedent clause with adverbial π. (chiefly in Ep.), or its equivalents πρότερον, πρόσθεν, πάρος (poet.), esp. with negat., οὐδὲ π. . ., π. . . Il. 1.98, 7.481, Od. 19.475; μὴ π. . ., π. . . Il. 2.355, E. HF 605; π. . ., π. . . Il. 2.348, 8.453, Od. 19.586; οὐ πρότερον . ., π . . . Ar. Ec. 620, And. 4.17, D. 9.61; μὴ πρότερον . . π . . . S. Ph. 199 (anap.), Pl. Phd. 62c, Aeschin. 1.10; πρότερον . ., π. . . And. 4.1, X. Cyr. 5.2.9; οὐ πρόσθεν. ., π. . . Od. 17.9, X. Cyr. 1.4.23; μὴ πρόσθεν . ., π. . . Id. An. 1.1.10; πρόσθε ., π. τυχεῖν Pi. P. 2.92; οὐ πάρος. ., π. . . Od. 2.128, Il. 5.219; preceded by φθάνω, 16.322, Antipho 1.29, Th. 4.79, 104, 6.97, 8.12, X. An. 4.1.21, Cyr. 2.4.25; sts. folld. by ἤ, οὐ . . πρίν γʼ ἀποπαύσεσθαι πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντα αἵματος ἆσαι Ἄρηα Il. 5.288, cf. 22.266, Hdt. 1.136, 165, al.; dub. and perh. always corrupt in Att. and X., Th. 5.61, Lys. 6.11, Isoc. 4.19 (v.l.), Lycurg. 128, Aeschin. 2.132 (v.l.), X. Cyr. 1.4.23, An. 4.5.1, but freq. in later Greek, LXX Ge. 29.26, etc.
• • I c. inf., the prevailing constr. in Hom., after positive and negative clauses alike: in Att. mostly after positive clauses, and always used with them when the action does not or is not to take place: the tense is,
  • I regularly aor.,
  • • • a after a positive clause, ναῖε δὲ Πήδαιον, πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν Il. 13.172, cf. 8.453, 16.322, Od. 1.210; Ζεὺς ὀλέσειε βίην, πρὶν ἥβης μέτρον ἱκέσθαι 4.668, cf. Il. 6.465, 24.245, Pi. P. 2.92.3.9, N. 8.19, Hdt. 6.119, A. Pers. 712, Ag. 1539 (anap.). S. Ant. 120 (lyr.), Tr. 396, E. Alc. 281, Ar. Eq. 258, al., Antipho 5.67, Th. 1.125, X. An. 4.1.7, Pl. Prt. 350b, al.; after negat. questions which expect a posit. answer, E. Andr. 1069, Ion 524, Rh. 684, Ar. Ra. 481, etc.
      • b after a negat. clause, οὐδʼ ὅ γε πρὶν Δαναοῖσιν ἀεικέα λοιγὸν ἀπώσει, πρίν γʼ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι ἑλικώπιδα κούρην Il. 1.98, cf. 19.423, Od. 2.128, 4.747: after Hom. a negat. antecedent is commonly folld. by πρίν with finite Verb (v. infr. II); but Inf. is found where π. precedes, π. ἰδεῖν δʼ, οὐδεὶς μάντις S. Aj. 1419 (anap.); π. μὲν γὰρ κριθῆναι, οὐ ῥᾴδιον ἦν εἰδέναι τὰς αἰτίας And. 4.8; π. νικῆσαι . ., οὐκ ἦν . . Lys. 19.28; π. δὲ ταῦτα πρᾶξαι, μὴ σκοπεῖτε D. 3.12, cf. Lycurg. 135; also, οὔτε . . π. ἱδρῶσαι δεῖπνον ᾑρεῖτο X. Cyr. 8.1.38; also after Verbs of fearing (the positive being the thing dreaded), ὅταν . . δεδίωσι μὴ πρότερόν τι μάθῃς, π. τέλος ἐπιθεῖναι τοῖς πραττομένοις Isoc. 5.70, cf. E. Fr. 453.6, S. Tr. 632; in unfulfilled conditions and wishes, οὔθʼ ὁ Πλούτωνος κύων οὔθʼ οὑπὶ κώπῃ ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων ἔσχον π. εἰς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον E. Alc. 362, cf. Rh. 61; otherwise not common, ὤφθην οὐδεπώποτε π. ταύτην τὴν συμφορὰν γενέσθαι Lys. 19.55; οὐδὲ παύσεται χόλου . ., π. κατασκῆψαί τινα E. Med. 94, cf. HF 605; καί μοι μὴ θορυβήσῃ μηδεὶς π. ἀκοῦσαι D. 5.15, cf. X. Oec. 4.24: after neg. opt. with ἄν, οὕτω γένοιτʼ ἂν οὐδʼ ἂν ἔκβασις στρατοῦ καλή, π. ὅρμῳ ναῦν θρασυνθῆναι a.Supp. 772, cf. Pl. Lg. 769e: after a past tense (in orat. obliq.), ὤμοσαν μὴ π. ἐς Φώκαιαν ἥξειν, π. ἢ τὸν μύδρον τοῦτον ἀναφανῆναι Hdt. 1.165, cf. 4.9, Th. 7.50, X. HG 6.5.23, Pl. Phd. 61a.
    • 2 also pres., to convey a special sense of continuance, effort, or the like, ‘before undertaking to’, ‘before proceeding to’, π. ἐξοπλίζειν Ἄρη A. Supp. 702 (lyr.), cf. Ag. 1067; π. νυν τὰ πλείονʼ ἱστορεῖν . ., ἔξελθε S. OC 36, cf. El. 20; π. κλαίειν τινά E. Andr. 577, cf. Or. 1095; π. λέγειν Ar. Th. 380, cf. Ach. 383, Hdt. 8.3, And. 4.1, Th. 3.24, Pl. Lg. 666a, X. Cyr. 2.4.25, Mem. 1.2.40, etc.
    • 3 also perf., after a fut., π. τόδʼ ἐξηντληκέναι E. Med. 79; after pres. or impf., Id. El. 1069, cf. Hdt. 3.25; π. . ., τί μέλλετʼ . . ; E. Ph. 1145; π. καὶ τεθύσθαι Ar. Av. 1034, cf. V. 1156, Pax 375, Lys. 322 (lyr.), Ra. 1185, X. An. 4.1.21, Pl. Tht. 164c, Prt. 320a, etc.; with ἥκειν in pf. sense, Hdt. 6.116; οὐ βουλόμενος διαγωνίσασθαι π. οἱ τοὺς βοηθοὺς ἥκειν Th. 5.10.
  • II with a finite Verb:
  • • 1 with Ind., chiefly aor.: not in Hom. (first in h.Ap. 357), who uses Ind. only with πρίν γʼ ὅτε, πρίν γʼ ὅτε δή, after both posit. and neg. clauses, ἠλώμην . ., πρίν γʼ ὅτε . . ἤγαγες Od. 13.322; πρίν γʼ ὅτε δή με . . κάλεσσεν 23.43, cf. Il. 12.437; οὐδέ κεν ἡμέας ἄλλο διέκρινεν . ., πρίν γʼ ὅτε δὴ θανάτοιο . . νέφος ἀμφεκάλυψεν Od. 4.180: rarely with impf., οὐδʼ ὧς τοῦ θυμὸν . . ἔπειθον, πρίν γʼ ὅτε δὴ θάλαμος πύκʼ ἐβάλλετο (began to be hit) Il. 9.588: freq. after Hom., with aor.,
    • • a after neg. clauses: of a fact in the past, οὐκ ἦν ἀλέξημʼ οὐδὲν . ., πρίν γʼ ἐγώ σφισιν ἔδειξα A. Pr. 481; οὐ πρότερον ἀπανέστη . . Μαρδόνιος, πρὶν ἤ σφεας ὑποχειρίους ἐποιήσατο Hdt. 6.45; ἀλλʼ οὐδʼ ὣς . . ἠξίωσαν νεώτερόν τι ποιεῖν ἐς αὐτόν . ., πρίν γε δὴ αὐτοῖς . . μηνυτὴς γίγνεται (histor. pres. = aor.) Th. 1.132, cf. 3.101, 5.61, Hdt. 6.79, Ar. Av. 700, X. Cyr. 1.4.23, 4.5.13 (histor. pres.), HG 5.4.58, etc.; once in Pl., Phdr. 266a; as part of an unfulfilled condition, οὐκ ἂν κατέσχε δῆμον οὐδʼ ἐπαύσατο π. ἀνταράξας πῖαρ ἐξεῖλεν γάλα Sol. ap. Arist. Ath. 12.5; οὐκ ἂν ἐσκεψάμεθα πρότερον . ., πρὶν ἐζητήσαμεν Pl. Men. 86d, cf. Tht. 165e; χρῆν τοίνυν Λεπτίνην μὴ πρότερον τιθέναι τὸν ἑαυτοῦ νόμον, πρὶν τοῦτον ἔλυσε γραψάμενος D. 20.96; after verbs implying a neg., ἀμφιγνοεῖν X. An. 2.5.33, θαυμάζειν Th. 1.51, λανθάνειν Id. 3.29; also with impf., οὔπω ᾔδει . . π. ἐν τῷ κακῷ ἦν Antipho 1.19, cf. And. 4.17, D. 9.61.
      • b after posit. clauses (both combined, A. Pr. 481, Th. 1.118), with the sense until, ἠγόμην δʼ ἀνὴρ ἀστῶν μέγιστος . ., πρίν μοι τύχη τοιάδʼ ἐπέστη S. OT 776; σπουδαὶ δὲ λόγων ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν . . πείθει (histor. pres.) E. Hec. 131 (anap.); πρίν γʼ ὁρᾷ Id. Med. 1173; freq. folld. by δή, π. δή τις ἐφθέγξατο Id. Andr. 1147; τὰ περὶ τοὺς ἀγῶνας κατελύθη (neg. idea) ὑπὸ ξυμφορῶν, πρὶν δὴ οἱ Ἀθηναῖοι τότε τὸν ἀγῶνα ἐποίησαν Th. 3.104, cf. 7.39 (histor. pres.), 71.
    • 2 with Subj. only after negs. or equiv. of neg., = ἕως or ἢν μή (in Isoc. 4.173 ἢν μή and πρὶν ἄν are used almost as synonyms); οὐ καταδυσόμεθʼ, ἀχνύμενοί περ . ., πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλθῃ Od. 10.175; μή πω καταδύσεο . ., πρίν γʼ ἐμὲ . . ἴδηαι Il. 18.135, cf. 190, 24.781; ἀλλʼ ὄμοσον μὴ μητρὶ φίλῃ τάδε μυθήσασθαι, πρίν γʼ ὅτʼ ἂν ἑνδεκάτη τε δυωδεκάτη τε γένηται Od. 2.374, cf. 4.477: in Prose usu. πρὶν ἄν (πρίν κα Berl.Sitzb. 1927.161 (Cyrene)), rarely π. alone, as also πρὶν ἤ:
    • • a generally with aor., to express an action preceding the action of the anteced. clause, the Verb in which is fut. (or some equiv. of the fut.) or imper., οὐ γαμέεται παρθένος οὐδεμία, πρὶν ἂν τῶν πολεμίων ἄνδρα ἀποκτείνῃ Hdt. 4.117, cf. 1.82 (v.l.), 3.109 (v.l.); νῦν δʼ οὐδέν ἐστι τέρμα μοι προκείμενον μόχθων (the sense here is fut.), πρὶν ἂν Ζεὺς ἐκπέσῃ τυραννίδος A. Pr. 756, cf. 166 (lyr.), 177 (anap.); οὐ γάρ ποτʼ ἔξει τῆσδε τῆς χώρας, πρὶν ἂν . . στήσῃς ἄγων S. OC 909, cf. 48, 1041, OT 1529, etc.; οὐκ ἂν ἐκμάθοις . ., πρὶν ἂν θάνῃ τις Id. Tr. 2; οὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν, πρὶν ἄν σε . . ἔξω βάλω E. Med. 276, cf. 680, Alc. 1145, IA 324, IT 19, 1302; μὴ προκαταγίγνωσκε . ., π. ἄν γʼ ἀκούσῃς ἀμφοτέρων Ar. V. 920, cf. Ach. 176, 230, X. Hier. 6.13, Cyr. 1.2.8, An. 1.1.10, 5.7.12, Pl. Phdr. 228c, La. 187e (ἂν added in later codd.), etc.; μηδένʼ ὀλβίζειν π. ἂν τέρμα τοῦ βίου περάσῃ S. OT 1529 (troch.); οὐχὶ μὴ παύσησθε, π. ἄν . . ὑμᾶς τις ἐκτραχηλίσῃ Ar. Lys. 704: π. without ἄν, μὴ στέναζε, π. μάθῃς S. Ph. 917, cf. Ant. 619 (lyr.), Aj. 742, 965, Tr. 608, 946; οὐκ ἔστιν ὅστις αὐτὸν ἐξαιρήσεται . ., π. γυναῖκʼ ἐμοὶ μεθῇ E. Alc. 849, cf. Or. 1218, 1357 (lyr.); π. χαρίσωνται Ar. Ec. 629 (s.v.l.); οὐ γὰρ δή σφεας ἀπίει τῆς ἀποικίης, πρὶν δὴ ἀπίκωνται Hdt. 4.157; π. διαγνῶσι Th. 6.29; π . . . βεβαιωσώμεθα ib. 10 (dub.l.); πρὶν ἀνάγκην τινὰ θεὸς ἐπιπέμψῃ Pl. Phd. 62c codd.; π. ἐξετάσωσιν Hyp. Eux. 4: πρὶν ἤ (never with ἄν), π. ἢ ἀνορθώσωσι Hdt. 1.19, cf. 136, Pl. Ti. 57b, etc.: with neg. implied, ὁ δὲ ἀδικέει ἀναπειθόμενος π. ἢ ἀτρεκέως ἐκμάθῃ Hdt. 7.10.ηʹ; αἰσχρὸν ἡγοῦμαι πρότερον παύσασθαι, π. ἂν . . ψηφίσησθε Lys. 22.4; ὅστις οὖν οἴεται τοὺς ἄλλους πράξειν τι . ., π. ἂν . . διαλλάξῃ, λίαν ἁπλῶς ἔχει Isoc. 4.16 (where ὅστις οὖν οἴεται = οὐ δεῖ οἴεσθαι, as is shown by ἀλλὰ δεῖ in the next sentence, cf. D. 38.24).
      • b less freq. (never in Hom.) with pres. subj.: μήπω π. ἂν τῶν ἡμετέρων ἀΐῃς (the Verb has no aor.) μύθων S. Ph. 1409 (anap.); ὁ νομοθέτης τὰ διδασκαλεῖα ἀνοίγειν ἀπαγορεύει μὴ πρότερον π. ἂν ὁ ἥλιος ἀνίσχῃ Aeschin. 1.10, cf. Antipho 1.29, X. Cyr. 2.2.8, Pl. Phdr. 271c.
    • 3 πρίν with Opt.:
    • • a representing subj. after histor. tenses, οὐκ ἔθελεν φεύγειν π. πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος Il. 21.580; πρίν γʼ ὅτε, as with subj., 9.488; ἔδοξέ μοι μὴ σῖγα π. φράσαιμί σοι τὸν πλοῦν ποεῖσθαι S. Ph. 551, cf. Th. 3.22, X. Cyr. 1.4.14, HG 6.5.19 (cf. 2.4.18), An. 1.2.2, Pl. Ap. 36c, etc.
      • b by assimilation, ὄλοιο μήπω π. μάθοιμι S. Ph. 961, cf. Tr. 657 (lyr.); οὐδὲ γὰρ εἰδείης (potential opt.) . . π. πειρηθείης Thgn. 126; after opt. with ἄν, οὐκ ἂν πρότερον ὁρμήσειε π. βεβαιώσαιτο Pl. Lg. 799d, cf. S. OT 505 (lyr.).
    • 4 π. ἄν c. opt. is doubtful, and (if not corrupt) due to the change required by orat. obl., ἀπαγορευόντων τῶν φίλων τῶν ἐμῶν μὴ ἀποκτείνειν τὸν ἄνδρα, πρὶν ἂν ἐγὼ ἔλθοιμι Antipho 5.34 (s.v.l.), cf. X. HG 2.3.48, 2.4.18.
    • 5 without a Verb, πρὶν ὥρη (sc. γένηται) Od. 15.394.

πρίν, dor. πράν, adv. der Zeit;
a) in unabhängigen Sätzen : zuvor, vormals, ehemals, sonst ; bei Hom. wie πάρος, in früherer Zeit, gleichviel, ob die Vergangenheit als eine frühere oder spätere bezeichnet werden soll ; auch Hes., Tragg.; εἶπον δὲ καὶ πρίν, Aesch. Suppl. 393 ; ἀρχάς, ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν, Soph. O.R. 259 ; μὴ πρίν = μὴ πρότερον, nicht eher, Il. 24.781 u. sonst ; oft im Ggstz von νῦν, 2.112, 344, 9.19, 18.208, Od. 5.334, 8.155 ; τὸν οὔτε πρὶν νήπιον, νῦν τʼ ἐν ὅρκῳ μέγαν, Soph. O.R. 652. Wie bei andern Zeitpartikeln tritt auch der Artikel hinzu, τὸ πρίν, auch τοπρίν geschrieben, wie τοπάρος (wiewohl diese Schreibung nicht notwendig ist, um es von dem folgenden Gebrauche der Attiker zu unterscheiden, da überall der Zusammenhang ergibt. ob τὸ πρίν für sich als adv. zu fassen oder zum folgenden Nomen gehört); Il. 6.125, 16.573, 21.476, Od. 3.265, 4.32, 518 ; h.Apoll. 476 ; νηπίους ὄντας τὸ πρίν, Aesch. Prom. 441 ; Ch. 552 ; τὸ πρίν im Ggstz von νῦν, Her. 1.129 ; τὸ πρίν γε, Il. 5.54, 13.105. – Zwischen Artikel und Nomen tretend, so daß eigentlich ὤν zu ergänzen ist, wird es als Adjektivum früher übersetzt, τὰ πρὶν πελώρια, Aesch. Prom. 121, τὸν πρὶν ὄλβον, Eum. 533 ; κακῶν τῶν πρὶν μηδαμῶς μνείαν ἔχειν, Eur. Phoen. 467 ; ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ, in der frühern Zeit, Soph. Phil. 1208, 1282 ; Θησεὺς τοῦ πρὶν Αἰγέως τόκος, O.C. 69, des frühern, alten, der vormals herrschte ; ὦ λῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων, Phil. 1186 ; τέρεα μέζονα τοῦ πρὶν γενομένου τέρεος, Her. 8.37, u. sonst noch, wenn auch nicht häufig in attischer Prosa, ἡ πρὶν ἡμέρα, der früher dagewesene, verflossene Tag, τὸ πρὶν ἔργον, die in früherer Zeit geschehene Tat. – Es wird auch noch ποτέ hinzugesetzt, πρίν ποτε, sonst einmal, in früherer Zeit einmal, Od. 6.4, u. so als Ggstz πρίν ποτε und δὴ τότε γε, 15.226 ; πολὺ πρίν, lange vorher, Il. 9.250, 11.236, Od. 2.167 ; – πρὶν ὥρη, sc. ἐστί, bevor es Zeit ist, Od. 15.394 ; auch πρὶν ὥρας, Pind. P. 4.43, u. so in späterer Prosa, πρὶν τοῦ βλέψαι, S.Emp. adv.log. 4.162, vgl. 2.445, u. oft. – Dieses πρίν hat auf den folgenden Modus keinen Einfluß ; es steht außer dem indic. noch der optat. potent. dabei, πρίν κεν καὶ νὺξ φθῖτο, zuvor, eher wohl verginge die Nacht, Od. 11.330, πρὶν δέ κεν οὔτι δεχοίμην, 14.155.
b) noch häufiger bezieht sich πρίν relativisch auf einen vorhergehenden Satz zurück, bevor, ehedem, ehe, Hom., Hes. u. Her.; am genauesten tritt diese Beziehung beider Sätze auf einander hervor, wo in beiden πρίν steht, z.B. τίς κεν ἀνὴρ πρὶν τλαίη πάσσασθαι ἐδητύος, πρὶν λύσασθʼ ἑτάρους, wer könnte es über sich gewinnen, von der Speise eher zu kosten, bevor er die Gefährten erlöst hat, Ol. 10.384, τοί κεν Ἀχαιῶν νόσφιν βουλεύωσι – πρὶν Ἄργος δʼ ἰέναι, πρὶν καὶ Διὸς γνώμεναι εἴτε ψεῦδος ὑπόσχεσις, ἠὲ καὶ οὐκί, Il. 2.346 ff., u. ib. 354 ff. τῷ μήτις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκόνδε νέεσθαι, πρίν τινα πὰρ Τρώων ἀλόχῳ κατακοιμηθῆναι ; vgl. 4.114, 7.481, 8.452, Od. 13.192, 19.475 ; πρὶν – πρίν γε bezieht sich auf einander Il. 1.97, 9.650, 16.334, Od. 4.254, 747, Hes. O. 16, 17 ; τοπρίν … πρίν, Il. 9.403, 22.156, τοπρίν … πρίν γε, 15.72 ; πρίν γε … πρίν γʼ ἤ, 5.288. auch treten in dem ersten Satze andere Zeitpartikeln ein, πάρος … πρίν γε, 5.218 ; πάρος γε … πρίν γε, Od. 2.127, 18.288 ; πρόσθε … πρίν γε, 23.137 ; vgl. Ruhnk. h.Cer. 333 ; auch mit einer Umstellung des relativen Satzes, πρίν … τόφρα, Il. 21.100 ; πρότερον … πρίν, Her. 7.8.2 ; πρότερον … πρὶν ἤ, 7.197.
Von der Konstruktion ist zu merken, daß
   1) bei Angabe eines bloßen Faktums der indic. steht, auch wo der relative Satz selbstständig hingestellt ist, τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν, Il. 1.29, 18.283 ; πρίν γε, Od. 13.336 ; Hes. O. 360 ; daher πρίν γʼ ὅτε, so lange, bis daß, Od. 13.322, h.Cer. 195, 202 ; πρίν γʼ ὅτε δή, c. indic. aor., Il. 12.437, Od. 4.180, 23.43, h.Apoll. 49 ; – mit dem indic. impf., Il. 9.588. πρὶν μίχθη, Pind. Ol. 9.57 ; πρὶν ἐγὼ σφίσιν ἔδειξα κράσεις, Aesch. Prom. 479 ; πρίν μοι τύχη τοιάδʼ ἐπέστη, Soph. O.R. 776 ; u. so in Prosa : οὐκ ἤθελεν ἰέναι, πρὶν ἡ γυνὴ αὐτὸν ἔπεισεν, er wollte nicht eher gehen, als bis die Frau ihn überredet hatte, Xen. An. 1.2.26 ; ὅτι ἐποίουν ἠμφιγνόουν πρὶν Κλέαρχος ἧκεν, 2.5.33 ; Plat. Phaedr. 266a u. öfter, immer auf die Vergangenheit bezüglich.
   2) bedingt ausgesprochen;
      a) in Beziehung auf die Gegenwart oder Zukunft, bes. nach negativen Sätzen, πρὶν ἄν c. conj., φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθω πρῶτον τόδε, Soph. Phil. 332 ; μήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρων ἀΐῃς μύθων, 1395 ; οὐδὲ λήξει, πρὶν ἂν ἢ κορέσῃ κέαρ, Aesch. Prom. 165, vgl. 175, 721 ; in Prosa : οὐκ ἀνίει, πρὶν ἂν διαφάγῃ, Her. 3.109 ; auch in indirekter Rede, οὐκ ἔφη χρήσειν, πρὶν ἢ τὸν νηὸν ἀνορθώσωσιν, 1.9, wo ἄν fehlt (s. nachher); οὔτε τοῦ χρυσοῦ ἅπτεσθαι, πρὶν ἄν σφι ἀπισωθῇ, 4.196 ; οὐ χρή με ἐνθένδε ἀπελθεῖν, πρὶν ἂν δῶ τὴν δίκην, Xen. An. 5.7.5 ; οὐδαμῶς ἀφήσειν, πρὶν ἂν εἴπῃ, Plat. Phaedr. 228c ; δεῖται αὐτοῦ μὴ πρόσθεν καταλῦσαι, πρὶν ἂν αὐτῷ συμβουλεύσηται, Xen. An. 1.1.10, aus dem bei der griechischen lebhaften Darstellungsweise so häufigen Uebergange in das Direkte zu erklären. – Bei Hom. steht der bloße conj. aor. ohne ἄν, Il. 24.551, Od. 10.172, wie auch bei πρίν γε, Il. 18.135, Od. 17.9 ; Hes. Th. 222 ; nur einmal πρίν γʼ ὅτʼ ἄν, Od. 2.374. Auch bei attischen Dichtern fällt ἄν zuweilen weg, μὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς, Soph. Phil. 905 ; οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ, Aj. 944 ; u. so öfter bei den Tragg., vgl. Porson Eur. Med. 222, Elmsl. ib. 215 ; einzeln auch in Prosa, Her. 6.82, Thuc. 8.9, Xen. Oec. 12.1 ; vgl. Stallbaum zu Plat. Phaed. 62c.
      b) in indirekter Rede und in Beziehung auf die Vergangenheit der optat., ebenfalls bes. bei vorangehenden negativen Sätzen, Ἀγήνωρ οὐκ ἔθελεν φεύγειν, πρὶν πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος, Il. 21.580 ; auch bei πρίν γʼ ὅτε δή, 9.488 ; πρίν γε, Hes. Sc. 17 ; auch bei πρίν κεν, Od. 4.117 ; Soph. Phil. 199 ; ὡς οὐ πρότερον ἐσόμενοι γραμματικοὶ πρὶν οὕτως ἔχοιμεν, Plat. Rep. III.402b ; οὐδαμόθεν ἀφίεσαν, πρὶν παραθεῖεν αὐτοῖς ἄριστον, Xen. An. 4.5.30, wo zugleich das oftmalige Vorkommen damit ausgedrückt ist ; – ἄν steht bei diesem optat. selten, Soph. Tr. 2 ; Xen. An. 7.7.57 hat es Krüger wohl mit Recht weggelassen.
   3) c. inf. aor., der, wenn der Satz mit πρίν sein eigenes Subjekt hat, acc. c. inf. ist ; von Hom. an sehr häufig. auch bei πρίν γε, Il. 3.430, 9.387, 12.170, Od. 23.138 u. sonst ; Hes. Sc. 40 ; πρὶν τυχεῖν, τελέσσαι, Pind. P. 2.92, 3.8 ; ἃ πρὶν μολεῖν δεῦρʼ ἐκμεμόχθηκε, Aesch. Prom. 827 ; πρὶν ἀγγέλους ἱκέσθαι, Spt. 267 ; πρὶν σκεδασθῆναι θεοῦ ἀκτῖνας, Pers. 494 ; u. in Prosa : Her. 8.144 u. öfter, der auch ἄν dabei hat, οὐ πρότερον θάπτεται ὁ νέκυς πρὶν ἂν ἑλκυσθῆναι, 1.140 ; πρὶν μαθεῖν, Plat. Prot. 350a ; διέβησαν πρὶν τοὺς ἄλλους ἀποκρίνασθαι, Xen. An. 1.4.16, u. sonst. Seltener ist inf. praes., Aesch. Ag. 1037, u. perf., πρὶν ἓξ μῆνας γεγονέναι, Plat. Prot. 320a. – Es findet sich übrigens auch πρίν γʼ ἤ, z.B. οὔτε τι νῶϊν ὅρκια ἔσσονται πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γε πεσόντα αἵματος ἆσαι Ἄρηα, nicht eher als bis, Il. 22.266, vgl. 5.288 ; u. so Her., u. in attischer Prosa, wenigstens bei Thuc.; vgl. Elmsl. Eur. Med. 179, Reisig comm. crit. de Soph. O.C. 36 ; wo man denn auch πρινή als ein Wort schrieb u. es eben so, wie πρίν, mit dem indic. u. conj. mit ἄν verband ; vgl. Her. 1.19, 6.33, 7.197, 9.87 ; inf. aor., 2.2, 4.167, 5.65, 7.3, 9.13.
[Ι ist von Natur kurz, Il. 2.344, 354, aber lang bei Hom. in der Vershebung, Il. 2.348, 16.839, 21.179, 344, 24.244, Od. 4.254, 13.192, 15.210, 394, 17.105, 19.475, u. auch in der Senkung, Il. 6.81, 9.403, 13.172, 16.322, 840, 22.17, 156, Od. 4.668, 13.113, u. zwar immer im dritten Fuße nach der Cäsur. Ob die attischen Dichter dieses nachahmten, ist noch unentschieden, siehe Reisigs Conj. Ar. p. 60 Elmsl. Ar. Ach. 176 u. Br. Ar. Eccl. 857.]

πρίν

• • 1

    Before, heretofore, theretofore, in time past, formerly: ὡς πρίν Il. 2.344, καὶ πρίν περ μεμαώς Il. 5.135, μένος ὃ πρὶν ἔχεσκες 472. Cf. Il. 3.132, 430, Il. 5.127, Il. 9.523, etc.: Od. 3.408, Od. 4.212, 724, Od. 5.334, Od. 6.4, Od. 10.393, Od. 11.484, etc.

    So τὸ πρίν Il. 5.54, Il. 6.125, Il. 9.403, Il. 13.105, etc.: Od. 4.32, 518.

  • 2

    Before the arrival of a specified or indicated time past or future, earlier, sooner: πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν (ere that) Il. 1.29, πρὶν ὑποφθὰς δουρὶ περόνησεν (before he could use his club) Il. 7.144, πρὶν κνέφας ἦλθεν Il. 8.500. Cf. Il. 7.390, Il. 9.250, Il. 14.424, Il. 18.283, Il. 23.190 (before the due time), Il. 24.551, etc.: Od. 2.198, Od. 3.117, Od. 11.632, Od. 13.427, Od. 14.334, Od. 21.36, etc.

    So τὸ πρίν Il. 15.72.

  • 3

    With or without τό, up to a point of time, so long: τὸ πρὶν μὲν ἀναίνετο Od. 3.265, πρὶν οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι Od. 22.59.

  • 4

    With aor. infin., before ... ing ...: πρὶν γνώμεναι Il. 2.348, πρὶν ἐλθεῖν υἶας Ἀχαιῶν (before their coming) Il. 9.403. Cf. Il. 1.98, Il. 4.115, Il. 6.81, Il. 8.453, Il. 12.172, Il. 15.588, etc.: Od. 1.210, Od. 2.128, Od. 4.255, Od. 6.288, Od. 10.385, Od. 13.124, Od. 15.210, etc.

    So with ἤ: πρίν γʼ ἢ ἕτερόν γʼ αἵματος ἆσαι Ἄρηα Il. 5.288, Il. 22.266.

    With pres. infin.: πρὶν ... ἄγειν θʼ ἑκατόμβην Il. 1.98. Cf. Od. 19.475.

  • 5

    With subj.: πρίν γʼ ἔμʼ ἴδηαι Il. 18.135. Cf. Il. 18.190, Il. 24.781: Od. 10.175, Od. 13.336, Od. 17.9.

    Cf. πρὶν ὥρη [ἔῃ] Od. 15.394.

    With opt.: πρὶν πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος Il. 21.580.

  • 6

    With ὅτε.

  • • a

      With indic.: πρίν γʼ ὅτε δὴ θάλαμος ἐβάλλετο Il. 9.588. Cf. Il. 12.437: Od. 4.180, Od. 13.322, Od. 23.43.

    • b

      With ἄν and subj.: πρίν γʼ ὅτʼ ἄν ἑνδεκάτη γένηται Od. 2.374. Cf. Od. 4.477.

    • c

      With opt.: πρίν γʼ ὅτε σʼ ὄψου ἄσαιμι Il. 9.488.

  • 7

    In two co-ordinate clauses, anticipatory in the first and resuming in the second: οὐδʼ ὅ γε πρὶν λοιγὸν ἀπώσει, πρίν γʼ ἀπὸ πατρὶ δόμεναι κούρην Il. 1.97. Cf. Il. 2.348, Il. 7.481, Il. 18.189, Il. 24.781, etc.: Od. 4.254, 475, Od. 19.475, etc.

πρῐν

• • a adv., before ἐπεί νιν Ἀλκαθόου τʼ ἀγὼν σὺν τύχᾳ ἐν Ἐπιδαύρῳ τε νεότας δέκετο πρίν (Hermann: πρὶν ἔδεκτο cod. πρὶν ἔδεκτο νεότας Bergk) I. 8.68 πρὶν ὀδυνηρὰ γήραος ς[ μ]ολεῖν, πρίν τις εὐθυμίᾳ σκιαζέτω νόημʼ Pae. 1.2 πρὶν μὲν ἕρπε σχοινοτένειά τʼ ἀοιδὰ Δ. 2. 1. τὸ γὰρ πρὶν γενέ[σθαι Παρθ. 1. 20. c. art., ἦρʼ ὦ φίλοι, κατʼ ἀμευσίπορον τρίοδον ἐδινάθην, ὀρθὰν κέλευθον ἰὼν τὸ πρίν P. 11.39
  • b prep. c. gen., before “κέχυται Λιβύας εὐρυχόρου σπέρμα πρὶν ὥρας” P. 4.43
  • c conj.
  • • I before c. inf. ἐνέπαξαν ἕλκος ὀδυναρὸν ἑᾷ πρόσθε καρδίᾳ πρὶν ὅσα φροντίδι μητίονται τυχεῖν P. 2.92 τὸν μὲν πρὶν τελέσσαι ματροπόλῳ σὺν Ἐλειθυίᾳ, εἰς Ἀίδα δόμον κατέβα P. 3.9 ἄκουσεν Δαναόν ποτʼ ἐν Ἄργει οἷον εὗρεν τεσσαράκοντα καὶ ὀκτὼ παρθένοισι πρὶν μέσον ἆμαρ ἑλεῖν ὠκύτατον γάμον (post ἑλεῖν distinxerunt codd.: post ἆμαρ Bergk.: sc. γενέσθαι) P. 9.113 (ἄκων) ἐξέπεμψεν παλαισμάτων αὐχένα καὶ σθένος ἀδίαντον, αἴθωνι πρὶν ἁλίῳ γυῖον ἐμπεσεῖν N. 7.73 ἵσταμαι δὴ ποσσὶ κούφοις, ἀμπνέων τε πρίν τι φάμεν N. 8.19 ἧν γε μὰν ἐπικώμιος ὕμνος δὴ πάλαι, καὶ πρὶν γενέσθαι τὰν Ἀδράστου τάν τε Καδμείων ἔριν N. 8.51 κρύψεν δʼ ἅμʼ ἵπποις, δουρὶ Περικλυμένου πρὶν νῶτα τυπέντα μαχατὰν θυμὸν αἰσχυνθῆμεν N. 9.26 ἔστιν δʼ ἀφάνεια τύχας καὶ μαρναμένων, πρὶν τέλος ἄκρον ἱκέσθαι I. 4.32 πρὶν ὀδυνηρὰ γήραος ς[ μ]ολεῖν, πρίν τις εὐθυμίᾳ σκιαζέτω νόημ᾽ Pae. 1.1 ]πρὶν Στυγὸς ὅρκιον ἐς ευ[ Pae. 6.155
  • bc. ind., until ἐγχώριοι βασιλῆες αἰεί, πρὶν Ὀλυμπιος ἁγεμὼν μίχθη O. 9.57 ἦ πόλλʼ ἔπαθεν, πρίν γέ οἱ χαλινὸν Παλλὰς ἤνεγκ O. 13.65 πόρθησε καὶ Μέροπας καὶ τὸν μέγαν πολεμιστὰν ἔκπαγλον Ἀλκυονῆ, οὐ τετραορίας γε πρὶν δυώδεκα πέτρῳ ἥροάς τʼ ἐμβεβαῶτας ἱπποδάμους ἕλεν δὶς τόσους N. 4.28

πρίν (πρό): (1) adv., before, formerly, first; πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν, ‘sooner’ shall old age come upon her, Il. 1.29, Il. 24.551, Od. 3.117; freq. τὸ πρίν, πολὺ πρίν, Od. 2.167.—(2) conj., before, with some peculiarities of construction which may be learned from the grammars; the inf. is used more freely with πρίν in Homer than in other authors. Freq. doubled in correlation, πρὶν.. πρίν, Il. 8.452, Il. 1.97; so πάρος.. πρίν, πρόσθεν.. πρίν, πρίν γʼ ὅτε, πρίν γʼ ἤ (priusquam), Il. 5.288. Without verb, πρὶν ὥρη, ‘before it is time,’ Od. 15.394.

πρίν

• formed with a comparative force from πρό:
• Aadv. of Time, before,
• • Iof future time, before that time, sooner, with fut. Ind. or Subj. = fut., Hom.: with Opt. and κεν, Od.
  • IIof past time, aforetime, formerly, once, erst, Hom.; so with the Art., τὸ πρίν γε . ., νῦν δὲ . . ; νῦν δὲ . . τὸ πρίν γε Il.:—with the Art. the Part. ὤν is omitted, τὰ πρὶν πελώρια (sc. ὄντα) the giants of old, Aesch.; ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ Soph.; ἐν τοῖς πρὶν λόγοις Thuc.
• Bπρὶν ἤ, as Conjunction, before that, before, ere, priusquam, Hom.; but ἤ is often omitted, so that πρίν becomes a Conjunction: the antecedent clause also has πρίν (or πρότερον, πρόσθεν, πάρος) , so that πρίν the Conjunction is relat. to πρίν the adv., especially after a negat.:—it is constructed with Inf., ναῖε δὲ Πήδαιον, πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν Il.; οὐδὲ παύσεται χόλου, πρὶν κατασκῆψαί τινα Eur.
• • IIwith a finite Verb:
  • • 1with Ind., in which case Hom. uses πρίν γʼ ὅτε, πρίν γʼ ὅτε δή, until, μάχη τέτατο, πρίν γʼ ὅτε δὴ Ζεὺς κῦδος Ἕκτορι δῶκε Il.; so, οὐκ ἦν ἀλέξημʼ οὐδέν, πρίν γʼ ἐγὼ σφίσιν ἔδειξα Aesch.
    • 2with Subj. only after negatives or equiv. of neg., οὐ καταδυσόμεθʼ, πρὶν μόρσιμον ἦμαρ ἐπέλθῃ we will not go down, till the day of death come on, Od.;—in Attic πρὶν ἄν is regular, οὐδέν ἐστι τέρμα μοι μόχθων, πρὶν ἂν Ζεὺς ἐκπέσῃ τυραννίδος Aesch.; but ἄν is sometimes omitted, μὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς Soph.; as always with πρὶν ἤ, πρὶν ἢ ἀνορθώσωσι Hdt.
    • 3with Opt., after historical tenses, οὐκ ἔθελεν φεύγειν πρὶν πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος Il.; ἔδοξέ μοι μὴ ποιεῖσθαι, πρὶν φράσαιμί σοι Soph.